مرکز انجمنهای تخصصی

جنگ جهانی دوم اگر چه یک تراژدی انسانی بود، اما همین جنگ خونین راه رابرای وجود آمدن پیشرفت های بسیار در علوم هواپیمایی هموار ساخت. در دورانجنگ، هر روز مردم شاهد عبور صدها هواپیما از آسمان شهر و کشورشان بودند وحتی گاه پیش می آمد که درگیری ها بر فراز شهر ها صورت می گرفت. اما راستیکه این هواپیماها نبودند که با هم درگیر می شدند، بلکه در داخل اینهواپیماها خلبانانی قرار گرفته بودند که همگی، امیدهای کشورشان بودند کهبه جنگ با یکدیگر رفته بودند. یکی از این خلبانان، اریش هارتمن خلباننیروی هوایی آلمان یا لوفت وافه بود که با پیروزی های شگفت انگیز و زیادیکه به دست آورد، به قهرمان قهرمانان هوایی در طول تاریخ هوانوردی مشهورشد. این خلبان که در زمان جنگ هنوز 25 سال هم نداشت، کابوس خلبانان روسیبود و هواپیماهای روسی فراوانی را در دوران خدمتش سرنگون ساخت. در زیر، باهم تاریخچه کوتاهی از زندگی این خلبان را می خوانیم:


اریش هارتمن در اکتبر 1940 و در حالی که فقط هجده سال داشت، به نیرویهوایی آلمان ملحق شد و در مارس 1941 وارد مدرسه خلبانی شده و در اکتبر1942، در زمانی که شاید جنگ جهانی دوم به اواسط خود نزدیک می شد، به عنوانخلبان جنگنده شکاری در سن بیست سالگی فارغ التحصیل شد. در آن زمان، نیرویهوایی آلمان و دیگر کشورهای درگیر، نیاز شدید به نیروی انسانی خصوصاًخلبان های ماهر و حرفه ای داشتند و همین علت باعث می شد که خلبانان بسیارجوان بلافاصله پس از اتمام دوره خلبانی به سرعت به خطوط مقدم جنگ فرستادهشوند، و هارتمن هم از این قاعده مستثنی نبود. او پس از به پایان رساندنتحصیل، به سرعت به فایتر وینگ 52 که مجهز به هواپیماهای مسراشمیت Me-109بودند برای خدمت فرستاده شد. هارتمن تا آخرین روز جنگ در این اسکادرانماندگار شد و در بیش از 1400 سورتی پرواز عملیاتی موفق شد تعداد 352 فرونداز هواپیماهای دشمن را سرنگون کند که خواب چنین تعداد پیروزی را هیچخلبانی حتی در خواب هم نمی دید. بدین گونه هارتمن، موفق ترین خلبان در طولتاریخ شد که تا کنون در پروازهای عملیاتی شرکت کرده است.





وقتی که هارتمن وارد اسکادران عملیاتی خود شد، رهبر اسکادران یعنی خلبانراسمن که تا آن زمان موفق شده بود سیزده فروند هواپیمای دشمن را ساقط کندبه خلبانان مطلب مهمی را اعلام کرد: «روی زمین، همه ما بر اساس قوانیننظامی با هم رفتار می کنیم و با ما رفتار می شود، اما در آسمان تنها چیزیکه مهم است تعداد هواپیماهایی است که سرنگون کرده اید. نه مقام، نه درجه ونه عناوین و القابی که اینجا می بینید در آسمان ارزشی ندارد. کسی کهبیشترین هواپیماهای دشمن را ساقط کرده است، لیدر و رهبر گروه های پروازیمی شود، بدون توجه به درجه ای که دارد، حتی اگر یک ستوان تازه کار باشد.»گفته راسمن کاملاً واضح و صریح بود و به خوبی در خلبانان اثر کرد. در مدتیکم پس از ساماندهی گروه، هارتمن به عنوان وینگ من یا هواپیمای همراه راسمنبرگزیده شد.



آغازی ناامید کننده برای هارتمن

اولین ماموریتی که هارتمن انجام داد، به همه چیز شبیه بود غیر از یک نبردهوایی. نخستین نبرد وی در 14 اکتبر 1942 اتفاق افتاد. در این پرواز او ولیدر راسمن به یک ماموریت گشت هوایی رفته بودند که ناگهان از سوی کنترلزمینی پیغامی مبنی بر حمله هواپیماهای روسی به تجهیزات زمینی آلمانی بههواپیماهای هارتمن و راسمن مخابره شد. دو خلبان فوراً مسیر خود را به سمتجنگنده های روسی تغییر دادند و کمی بعد در آسمان میزبانان خود را مشاهدهکردند و بلافاصله درگیری شروع شد. هارتمن گاز موتور را به حداکثر ممکنرساند و از لیدر گروه جلو زد. با نزدیک شدن به یکی از هواپیماهای روسی ازفاصله سیصد متری- در حالی که فاصله معمول برای شلیک حدود صد متر بود- آتشگشود. او تمامی گلوله های خود را در یک شلیک طولانی مصرف کرد در حالی کهحتی یکی از گلوله ها هم به هواپیمای روسی برخورد نکرد. خلبانان روسی کهفهمیده بودند که هارتمن دیگر گلوله ای برای شلیک ندارد، همگی به او حملهور شدند. همین می توانست خاتمه دوران کوتاه خلبانی هارتمن باشد، اما اوتصمیم گرفت که عمر خود را اینگونه پایان ندهد و به همین دلیل به زودیهواپیمای خود را در میان ابرها مخفی کرد. مدت کوتاهی که گذشت، راسمندوباره هارتمن را از رادیو فرخواند و به او دستور داد که دوباره به فرمیشنملحق شود. همین که هارتمن از میان ابر ها راهی به بیرون پیدا کرد، درمقابل خود هواپیمایی را دید که با سرعت سرسام آور در حال نزدیک شدن به اوبود. هارتمن تصور کرد که آن هواپیما یک جنگنده روسی است، در نتیجه شروع بهانجام مانورهای شدید کرد تا از دست او بگریزد. اما در حقیقت در هواپیماییکه به سمت او می آمد کسی جز فرمانده راسمن قرار نگرفته بود! سرانجامهارتمن پس از پیدا کردن مسیر خود به سمت پایگاه، شروع به بازگشت کرد. اماهواپیمای هارتمن در نزدیکی پایگاه دیگر سوختی برای ادامه پرواز نداشت وهارتمن مجبور شد در زمین های اطراف فرود اجباری انجام دهد. هارتمن با خوششانسی در کنار نیروهای آلمانی فرود آمده بود و سرانجام به پایگاهبازگردانده شد. در نخستین ماموریت، هارتمن مرتکب اشتباهات فراوانی شد.آرایش پروازی را به هم ریخت، جلوتر از لیدر گروه پرواز کرد، تمام مهماتشرا بدون موفقیتی مصرف کرد و آسیب های سنگینی به هواپیمایش وارد ساخت.مجازات او سه روز کارگری با مکانیک های پایگاه در زمستان های سرد غربروسیه بود.



نخستین پیروزی هوایی هارتمن

سه هفته بعد در پنجم نوامبر 1942 او در یک آرایش پروازی به همراه سهجنگنده دیگر از پایگاه برخاست. بعد از پانزده دقیقه، خبر از نزدیک شدن 28فروند هواپیمای روسی رسید که متشکل از 18 فروند IL-2 ستارموویک و 10 فروندجنگنده اسکورت بود. علی رغم برتری تعداد جنگنده های روسی، هواپیماهایآلمانی تصمیم گرفتند به ستارموویک ها حمله کنند. هارتمن IL-2 سمت چپ گروهپروازی را به عنوان هدف انتخاب کرد و از فاصله صد متری به روی ستارموویکروسی آتش گشود. گلوله های او اینبار به هواپیمای دشمن اصابت کردند، اما بهستارموویک که از لحاظ مقاومت بدنه و زره پوشی مشهور بود آسیبی نرساند.ناگهان هارتمن توصیه یکی از فرماندهان را به یاد آورد؛ به سرعت ارتفاع خودرا کم کرد، تا جایی که هواپیمای IL-2 به طور کامل بالای سر او قرار گرفت.به طور نگهانی دماغه هواپیمایش را بالا داد و از زیر اگزوز سمت راست موتورستارموویک را هدف قرار داد. همین که گلوله ها به اگزوز موتور برخوردکردند، دود سیاه رنگ غلیظی از هواپیمای روسی بلند شد. ستاموویک روسی مسیرخود را بلافاصله به سمت شرق و به سمت پایگاه خودی تغییر داد و هارتمن هماو را تعقیب کرد. ناگهان هواپیمای IL-2 درست در مقابل هواپیمای هارتمنمنفجر شد و قطعات آن به موتور هواپیمای هارتمن برخورد کرد که باعث آتشگرفتن موتور جنگنده اش شد. هارتمن بار دیگر مجبور به فرود اضطراری شد، اماباز آنقدر خوش شانس بود که در منطقه تحت سلطه نیروهای آلمان نازی فرودآمده بود. این نخستین موفقیت از 352 پیروزی هوایی و نخستین هواپیمای IL-2از کل 61 فروند ستارموویکی بود که هارتمن سرنگون ساخت.



فهرستی شگفت انگیز از پیروزی های هوایی هارتمن

1- در شش ماه اول سال 1943، 17 پیروزی هوایی

2- در جولای 1943، 23 پیروزی هوایی، 7 پیروزی در یک روز-7 جولای 1943

3- در آگوست 1943، 48 پیروزی هوایی، دوباره 7 پیروزی در یک روز-7 آگوست 1943

4- در سپتامبر 1943، 25 پیروزی هوایی، رسیدن تعداد کل پیروزی ها به 100 پیروزی

5- در اکتبر 1943، 32 پیروزی هوایی

6- در دوم مارس 1944، 10 پیروزی هوایی تنها در یک روز

7- سرنگون کردن حداقل 5 فروند هواپیمای P-51 موستانگ در 1944 و ...

اگر نظر خودم رو میخواین باید بگم که من خلبانان آمریکایی رو ترجیح میدم چون خیلی آموزش دیده اند ومادیگر نمی توانیم بگوییم مثل عربا(عربای اطراف خلیج فارس)بی غیرت یا ترسو و... هستند.

زندگي اريش هارتمن: خلبان تک خال جنگ جهاني دوم:
forum-f68/topic-t2922.html?hilit=اریش هارتمن

[External Link Removed for Guests]

یکی‌ از بهترین خلبانان جهان، سپهبد نادر جهانبانی (۱۳۵۷ - ۱۳۰۷) معاون فرمانده نیروی هوایی ارتش و سرپرست تیم آکروجت تاج طلایی ایران بود. او همچنین مدتی‌ نیز رئیس سازمان تربیت بدنی شد. مادر او از مهاجران روسی و پدرش تیمسار سپهبد امان‌الله جهانبانی بود.
در زمان فرمانروايي " حسن البكر " حاكم وقت عراق اختلافات مرزي با دولت ايران به وجود مي آيد. طرفين در آماده باش كامل به سر مي برند. در اون هنگام جت هاي جنگنده ايران مرتب در خط مرزي به گشت زني مي پردازند. در يكي از روزهايي كه ژنرال نادر جهانباني مشغول گشت زني بود به ناگاه توسط پنج جت جنگنده ارتش عراق محاصره مي شود. در اين گونه شرايط خلبان چاره اي جز تسليم ندارد. چون چهار فروند هواپيماي متخاصم از چهار طرف شكاري ايران رو محاصره كرده و يك فروند هم از جلو در حركت است تا راه را نشون دهد . تيمسار خيلي خونسرد به همراه شكاري هاي دشمن راهي عراق مي شود. با نزديك شدن به منظقه فرودگاه ، هواپيماي جلويي به زمين مي نشيند... چهانباني دور موتور را كم مي كند و بعد از دقايقي چرخ هاي هواپيما رو هم پائين مي آورد... خلبانان دشمن وقتي وضعيت جت جنگنده ايراني رو مي بينند كه در حال فرود است، هر يك به سمتي رفته تا جت جنگنده ايراني به زمين بشيند. تيمسار آروم آروم به سمت باند فرود دشمن نزديك و نزديك تر مي شود. سرعت هر لحظه كم تر مي گردد. تا جايي كه از اون بالا شكاري هاي عراقي مي بينند كه هواپيما سر باند و در حال فرود است.... اما به محض اين كه چرخ هواپيما سطح باند رو لمس مي نمايد.... ژنرال چشم آبي با فشار آوردن مجدد بر دسته گاز ، به صورت وارو از زمين كنده مي شود و با استفاده از نيروي كمكي پس سوز ، همان طور در حالت پشت هواپيما به سمت زمين و چرخ ها رو به آسمان ، با سرعت سرسام آوري از منطقه دور مي شود... هواپيماهاي عراقي كه سرعت خود را كم كرده بودند و براي فرود آمده مي شدند تا به خود آمده و بر سرعت خود افزودند، هواپيما در خاك ايران بود.
يك روز يك فروند فانتوم نيروي هوايي كه براي گشت زني رفته بود. وقتي به حوالي آسمان شهر ساوه مي رسد دچار نقص فني گشته و كنترل هواپيما نا ممكن مي گردد. اين رو هم بگم كه اكثر خلبانان به خاطر تعلق خاطري كه به پرنده آهنين خويش دارند، علي رغم تآكيد قانون مبني بر پرش به وسيله چتر نجات، آن ها تا آخرين ثانيه ها سعي در كنترل آن دارند. ما در همين جنگ با عراق خيلي از بهترين خلبان ها را به خاطر اين مسئله از دست داديم. و آن ها موفق به پرش به موقع نشدند . همون طور كه مي دانيد اگه ارتفاع يك فروند شكاري خيلي به زمين نزديك بشه ، عملكرد چتر نجات قطعي نيست. و ممكنه به سمت زمين راكب خود را بكوبد . به هرحال آن روز هم آن افسر خلبان نهايت سعي خود رو کرد و هواپيماي فانتوم خود رو در جاده ساوه به زمين مي نشاند...با فرود اضطراري هواپيما در جاده كه با دشواري خاصي هم همراه بود. اون هم هواپيماي شكاري كه در باند آسفالت طولاني با چتري كه از عقب هواپيما باز مي شود به زحمت مي نشيند. چه برسه به جاده پر چاله و چوله اون زمان كه ماشين ها و كاميون ها هم در حال عبور بودند!! كلي مستشار امريكايي به همراه مسئولين نيروي هوايي و متخصصان مربوطه مثل مور و ملخ مي ريزند اون جا. هر كس يك نظري مي دهد. آخرين نظر كارشناسي چنين بود كه شكاري فوق با جدا نمودن بال هايش آن را سوار تريلي كرده و جهت تعمير به مهرآباد ببرند. وقتي موضوع به گوش جهانباني مي رسد. خود به منطقه رفته و از نزديك آن جا رو بررسي مي نمايد. و سپس اظهار مي دارد هواپيما رو همين جا تعمير نمائيد خودم با آن به سوي تهران پرواز مي كنم. مستشاران امريكايي با دليل و مدرك ثابت مي كنند كه اين پرواز امكان پذير نيست. زيرا با موانعي كه در سر راه است امكان بلند شدن در حد صفر است. حتي پا را فراتر گذاشته و با قاطعيت مي گويند تنها يك در صد اين امكان وجود دارد و نود و نه درصد شكاري به ساختمان برخورد مي نمايد. مي دونيد كه امريكايي ها خيلي دقيق هستند. و چه بسا بارها اون فاصله هواپيما رو تا ساختمون مورد نظر متر كرده بودند. جواب جهانباني به امريكايي ها ، اونا رو واقعآ شوكه مي كنه. ژنرال مي گويد اگه يك درصد امكان پذير باشه من با همون يك درصد بلند مي شوم. در نهايت بعد از چند روز تلاش متخصصان نيروي هوايي روز موعود فرا مي رسه. تيمسار پشت كابين اف - ۴ اي نشسته و موتور هاي آن رو روشن مي نمايد. نفس تو سينه همگان حبس شده بود. همه يقين داشتند كه شكاري به ساختمان بر خورد خواهد نمود. حتي خوش بينانه ترين متخصصان هم چنين برداشتي داشتند. ژنرال با خونسردي درپوش كابين را مي بندد. با اشاره دست او موانع چوبي از زير چرخ هاي هواپيما برداشته مي شود و در حالي كه لبخند به لب داشت با جلو بردن دسته گاز حداكثر نيرو را به موتور ها وارد مي كند. صداي غرش موتورهاي جت جنگنده تا كيلومتر ها شنيده مي شود. و در يك آن با آزاد كردن ترمز ها هواپيما در جاده به راه مي افتد... با هر تكان هواپيما، آگاهان منتظر وقوع فاجعه اي مي شوند و عاقبت هواپيما در نزديكي ساختمان از زمين كنده مي شود... به گفته شاهدان تيمسار ميلي متري از روي ساختمان مرگ، پرنده رو به آسمان مي برد. و دقايقي بعد به ارابه هاي فرود، اجازه لمس باند مهر آباد رو مي دهد...ون که می خواست شاهد پرواز گلوله ها باشد.

[External Link Removed for Guests]
وقتی سپهبد جهانبانی را برای محاکمه آوردند، کاغذی بر گردنش انداختن تا جرمش را بنویسند، اما او جرمی نداشت، و کسی نیز نبود که شهادت دهد او جرمی انجام داده پس جلادان که نتوانسته بودند به وی جرمی نسبت دهند بر روی کاغذ سفید نوشتند: سپهبد نادر جهانبانی عامل فساد !؟ این نوشته بدان جهت بر روی آن کاغذ سفید نقش بست که روح آزاده سپهید را در هم بشکنند اما روح جهانبانی همانند عقابی در آسمان به ملکوت پیوست.
[External Link Removed for Guests]

متاسفانه.......................................................

روحش شاد باشد تا بالهای طلاییش همیشه محافظ خلبان ها و تیزپروازان آسمان نیلگون ایران زمین باشد !

روحش شاد
نامش پر افتخار

درسته که خلبانای آمریکایی از سیستم آموزش فوق العاده ای برخوردارند و به دور از تعصب باید گفت که تو این زمینه خیلی از ما بالاتر اند ولی در شرایط آموزشی برابر و استفاده از هواپیماهای هم مدل و هم کلاس به جرات می تونم بگم که علی رغم مهارت پروازی بالا در برابر خلبانای ایرانی هیچ حرفی برای گفتن ندارن.پدر خودم که تو سال های قبل از انقلاب تو آمریکا دوره ی شکاری رو گذرونده نه تنها بین تمام دانشجوهای آمریکایی و عرب نفر اول شده بلکه کاملن با اطمینان می گه که تو اکثر دوره ها نفرات اول و دوم دانشجوهای ایرانی بودند.تازه جالبه به این نکته هم توجه کنین که تمام دروس پرواز به زبون مادری اون هاست.

اگه اموزش کافی باشه شاید ما بهترین باشیم ولی در شرایط فعلی قطعن نه

بنظر من خلبان ها رو میشه از چند نظر مورد نقد و بررسی قرار داد

1)کشورهای صاحب تکنولوژی هوا فضا مانند امریکا.و....

2)کشورهای دارای علوم هوا-فضا.قوی مانند بیشتر کشورهای مطرح اروپایی مثل....آلمان.انگلیس.فرانسه.و سوئد

3)کشورهای در حال توسعه علوم هوا فضا مانند کشورهای ..چین....ژاپن...کره جنوبی(که از لحاظ علم الکترونیک و تولیدات الکترونیکی قوی هستن)

نکته/تبصره: کشور روسیه توی همه رده بندی های بالا هم هست و هم نیست....چونکه میشه گفت صاحب تکنولوژی هست اما کشور پیشرفته ای نیست....

علوم هوافضا خوبی داره اما مثل کشورهای دیگه سازمان یافته نیست

از علم الکترونیک هم در این کشور خبری ندارم.اما فکر نمیکنم در این زمینه هم چنگی بدل بزنه بیشتر دلایلشم خاطر ضعف اقتصادی و بعضا بایکوت کردن خیلی از پروژها در طول زمان بوده که بعدا هم خواستن ازسر پیگیری کنن اون پروژه دیگه خاصیت و فایده خودشو از دست داده


امکانات آموزشی:


بنظر من امکانات اموزشی سهم خیلی خیلی موثری در تعلیم و تربیت خلبان داره......بطوری که خودتون هم میدونید کشور امریکا امکانات خیلی زیادی در اختیار خلبانهاش میده که تاثیر خیلی زیادی هم در تربیت خلبانای خوب داره


تجارب جنگی:

بنظر من هرچقدر هم خلبان خوب اموزش ببینه و خوب هم تمرین کنه باز هم تجربه جنگی و یه چیز دیگست که اون خلبان میتونه تجربیاتشو در اختیار دیگران بذاره

استعداد ذاتی:

این ایتم هم که جزو اولین ایتم ها در جذب خلبان برای نیرو هوایی هر کشوری هست و لازم به توضیح نیست


حالا با توجه به مطالب بالا میتونیم یه جمع بندی کلی بکنیم:

به نظر من

مقام اول برای خلبانای آمریکاییه

چون تمام ایتم ها رو دارن: هم کشوری هستن صاحب نام در زمینه هوانوردی/امکانات اموزشی عالی/کیفیت اموزش بالا/تجارب جنگی هم که ماشالا..........هر دعوایی گوشه و کنار دنیا شده یه رد امریکایی درش پیداست

مقام دوم برای خلبانای اروپایی و اسرائیلیه:

اینو بخاطر این به اونا میدم که هم از استاندارد و تجهیزات امریکایی استفاده میکنن و هم اینکه پتانسیل خودشون رو در اون بکار میبرن....مثلا درسته که هواپیمای اف 4 قدیمی و از رده خارجه اما الان نمونه همون اف 4 با ایونیک اسرائیلیش هم موجوده........تجارب جنگی و امکانات هم که....اوناهم دست کمی از امریکا ندارن

مقام سوم برای خلبانای همیشه سر افراز ایرانی:

اینکه مقام سوم بدست ایرانی ها برسه تقصیر من نیست ....الان خدمتتون عرض میکنم:

هوانوردی ایران رو میباست از دو جهت پیش از انقلاب و بعد از انقلاب مورد بررسی قرارداد

و همینکه پیش از جنگ و بعد از جنگ

چرا قبل و بعد از انقلاب؟؟؟

چونکه:

تا پیش از انقلاب ما تمامی سیستم نظامی ماو اموزشها و امکانات و تجهیزاتمون کلا غربی (انگلیسی امریکایی اسرائیلی )بودن و وقتی انقلاب شد همه اینا هم قطع شد

چرا پیش از جنگ؟؟؟

چونکه باعث شد بیشتر پتانسیلی که از بابت پرسنل.اموزشها.تجهیزات.مالی و اقتصادی توی این جنگ از دست بره و بعد از جنگ هم راهی برای جایگزین کردنش نبود و چه بسا با تغییر دکترین نظامی ایران و رو اوردن بسمت فناوری موشکی تا حدی از این مقوله دور موندیم

چیزی که الان برای ما باقی مونده باعث شده که در حال حاضر جایگاه سوم رو داشته باشیم اونم صرفا بخاطر تجهیزاته وگرنه اگر این تجهیزات دوباره در اختیار ما قرار بگیره مطمئن باشید که چه بسا بهتر از قبل شگفتی ساز میشم چرا که ما ایرانی ها خب راه شگفتی ساز شدن رو بلدیم


خلبانای روسی هم که..............بنظرم....چیزی نگم بهتره تاریخچشون بهتر در مورد خودشون توضیح میده


این نکته رو بگم که تمام این مطلب صرفا برداشت خودم و دیدگاه خودم بوده و قصد جسارت و بی احترامی نه به کسی رو دارم و نه اینکه میخوام الکی کسی رو بزرگ کنم.