ژاپنيها از خلبانان کامیکازه خود تجليل مي کنند
ارسال شده: پنجشنبه ۲۸ آبان ۱۳۸۸, ۴:۵۶ ب.ظ
[External Link Removed for Guests]
برخي از ژاپنيهاي ملي گرا هنوز هم شصت سال پس از جنگ جهاني دوم از سربازان خود که در ان جنگ کشته شدند تجليل مي کنند.
به گزارش شبکه پنج تلويزيون فرانسه، در يکي از معابد ژاپني نامه يکي از خلبانان کاميکازه بر روي تابلوي ورودي نصب شده است که در ان براي والدينش نوشته است من قرار است کشته شوم و اصلا هم پشیمان نيستم. وي در ان جنگ با کوباندن هواپيماي جنگي اش به يکي از ناوهاي امريکايي کشته شد. در مجموع چهار هزار خلبان جوان ژاپني در ان جنگ به همان شيوه کشته شدند. انان فقط براي يک ماموريت استخدام شده و تعليم ديده بودند و ان ماموريتي انتحاري بود.
خلبانان جوان قبل از ماموريتشان به خوبي مي دانستند که زنده باز نخواهند گشت چرا که با مهمات زياد درون هواپيماهايشان، هفتاد فروند ناو جنگي امريکايي را به کلي منهدم کردند.
تاکه هيکو اِنا از معدود خلبانان سابقي است که از اين ماموريت جان سالم به دربرده است. وي در سال هزار و نهصد و چهل و پنج به پرواز در امد و قرار بود ماموريت مشابهي داشته باشد اما قبل از رسيدن به هدف هواپيمايش دچار نقص فني شد و مجبور به فرود اضطراري شد. او امروز هشتادو شش ساله است و خاطرات ان زمان را تعريف مي کند.
وي مي گويد چند هفته از قبل از اجراي ماموريت ترس از مرگ انسان را فرا مي گيرد.او به هيچ وجه فردي افراطي يا قهرمان نبوده است بلکه فقط به عنوان سرباز مجبور به اجراي دستورات مافوق خود بوده است.
تاکه هيکو انا مي افزايد خلبانان کمي با پرواز مخالفت مي کردند ما احساس مي کرديم مجبوريم دستورات را پيروي کنيم. همه ما تا اخرين لحظات رنج و عذاب زيادي کشيديم. سپس به خود مي گوييم کشته شدن براي کشور چيز خوبي است. بايد فداي کشور شد.
ماسيميچي شيدا از خلبانان سابق ژاپني سالها به عنوان خلبان خطوط هواپيمايي فعاليت کرده است. وي به ياد دارد اندکي پس از خروج از مدرسه نظامي به عنوان کاميکازه انتخاب شد. وي به خوبي ترس از مرگ را به ياد دارد. او قرار بود با يک فروند هواپيماي ملخ دار قديمي مملو از مواد منفجره پرواز کند.
شيدا مي گويد
سي سال پس از جنگ ما در ژاپن مورد نفرت قرار داشتيم و مجبور بوديم داستان خود را پنهان کنيم. من هم در طول سي سال حرفه خلباني ام اين داستانها را مخفي کردم. علت اين سکوت اين بود که از اينکه اموزش ديده بودم تا کاميکازه شوم شرم داشتم.
اين زمان امروزه سپري شده و ديگر مطرح کردن اين مسائل در ژاپن امري تابو به شمار نمي رود. افراد کمي در ژاپن به اين مسئله و تاريخ جنگ جهاني دوم توجه دارند. فقط ملي گرايان هنوز از اين خلبانان تجليل مي کنند .
واحد مرکزي خبر
برخي از ژاپنيهاي ملي گرا هنوز هم شصت سال پس از جنگ جهاني دوم از سربازان خود که در ان جنگ کشته شدند تجليل مي کنند.
به گزارش شبکه پنج تلويزيون فرانسه، در يکي از معابد ژاپني نامه يکي از خلبانان کاميکازه بر روي تابلوي ورودي نصب شده است که در ان براي والدينش نوشته است من قرار است کشته شوم و اصلا هم پشیمان نيستم. وي در ان جنگ با کوباندن هواپيماي جنگي اش به يکي از ناوهاي امريکايي کشته شد. در مجموع چهار هزار خلبان جوان ژاپني در ان جنگ به همان شيوه کشته شدند. انان فقط براي يک ماموريت استخدام شده و تعليم ديده بودند و ان ماموريتي انتحاري بود.
خلبانان جوان قبل از ماموريتشان به خوبي مي دانستند که زنده باز نخواهند گشت چرا که با مهمات زياد درون هواپيماهايشان، هفتاد فروند ناو جنگي امريکايي را به کلي منهدم کردند.
تاکه هيکو اِنا از معدود خلبانان سابقي است که از اين ماموريت جان سالم به دربرده است. وي در سال هزار و نهصد و چهل و پنج به پرواز در امد و قرار بود ماموريت مشابهي داشته باشد اما قبل از رسيدن به هدف هواپيمايش دچار نقص فني شد و مجبور به فرود اضطراري شد. او امروز هشتادو شش ساله است و خاطرات ان زمان را تعريف مي کند.
وي مي گويد چند هفته از قبل از اجراي ماموريت ترس از مرگ انسان را فرا مي گيرد.او به هيچ وجه فردي افراطي يا قهرمان نبوده است بلکه فقط به عنوان سرباز مجبور به اجراي دستورات مافوق خود بوده است.
تاکه هيکو انا مي افزايد خلبانان کمي با پرواز مخالفت مي کردند ما احساس مي کرديم مجبوريم دستورات را پيروي کنيم. همه ما تا اخرين لحظات رنج و عذاب زيادي کشيديم. سپس به خود مي گوييم کشته شدن براي کشور چيز خوبي است. بايد فداي کشور شد.
ماسيميچي شيدا از خلبانان سابق ژاپني سالها به عنوان خلبان خطوط هواپيمايي فعاليت کرده است. وي به ياد دارد اندکي پس از خروج از مدرسه نظامي به عنوان کاميکازه انتخاب شد. وي به خوبي ترس از مرگ را به ياد دارد. او قرار بود با يک فروند هواپيماي ملخ دار قديمي مملو از مواد منفجره پرواز کند.
شيدا مي گويد
سي سال پس از جنگ ما در ژاپن مورد نفرت قرار داشتيم و مجبور بوديم داستان خود را پنهان کنيم. من هم در طول سي سال حرفه خلباني ام اين داستانها را مخفي کردم. علت اين سکوت اين بود که از اينکه اموزش ديده بودم تا کاميکازه شوم شرم داشتم.
اين زمان امروزه سپري شده و ديگر مطرح کردن اين مسائل در ژاپن امري تابو به شمار نمي رود. افراد کمي در ژاپن به اين مسئله و تاريخ جنگ جهاني دوم توجه دارند. فقط ملي گرايان هنوز از اين خلبانان تجليل مي کنند .
واحد مرکزي خبر
