مرکز انجمنهای تخصصی

به نام خداوند بخشاینده مهربان


باز باران با ترانه
با گوهرهاي فراوان
می خورد بر بام خانه

يادم آرد روز باران
گردش يك روز دیرین
خوب و شیرین
توی جنگل هاي گيلان
كودكی ده ساله بودم
شاد و خرم
نرمو نازك
چست و چابك
با دو پاي كودكانه
می دويدم همچو آهو
می پريدم ازلب جوی
دور ميگشتم ز خانه
می شنيدم از پرنده
داستان های نهانی
از لب باد وزنده
رازهای زندگانی
برق چون شمشیر بران
پاره می‌کرد ابرها را
تندر دیوانه غراّن
مشت می‌زد ابرها را
جنگل از باد گریزان
چرخ ‌ها میزد چو دریا
دانه های گرد باران پهن می‌گشتند هر جا


سبزه در زیر درختان رفته، رفته گشت دریا
توی این دریای جوشان جنگل وارونه پیدا
بس گوارا بود باران
به چه زيبا بود باران


می شنيدم اندر اين گوهر فشانی
رازهای جاودانی, پندهاي آسمانی
بشنو از من كودك من
پيش چشم مرد فردا
زندگانی خواه تيره خواه روشن
هست زيبا, هست زيبا, هست زيبا

(مرحوم قیصر امین پور)

چشمها را باي شست

جور ديگر بايد ديد

واژها را بايد شست

واژه بايد خود باد , واژه بايد خود باران باشد

چتر ها را بايد بست....

زير باران بايد رفت ...

فكر را ، خاطره را زير باران بايد برد

با همه مردم شهر ، زير باران بايد رفت

دوست را زير باران بايد ديد

عشق را زير باران بايد جست

زير باران بايد بازی كرد

زير باران بايد چيز نوشت ، نيلوفر كاشت....

زندگي تر شدن پی در پی

زندگی آب تنی کردن در حوضچه اکنون است....

(از صدای پای آب مرحوم سهراب سپهری)

باز باران با ترانه

(مرحوم قیصر امین پور)

باز باران،
با ترانه،
با گهر های فراوان
می خورد بر بام خانه.
من به پشت شیشه تنها
ایستاده
در گذرها،
رودها راه اوفتاده.
شاد و خرم
یک دو سه گنجشک پر گو،
باز هر دم
می پرند، این سو و آن سو
می خورد بر شیشه و در
مشت و سیلی،
آسمان امروز دیگر
نیست نیلی.

یادم آرد روز باران:
گردش یک روز دیرین؛
خوب و شیرین
توی جنگل های گیلان.
کودکی ده ساله بودم
شاد و خرم
نرم و نازک
چست و چابک
از پرنده،
از خزنده،
از چرنده،
بود جنگل گرم و زنده.
آسمان آبی، چو دریا
یک دو ابر، اینجا و آنجا
چون دل من،
روز روشن.
بوی جنگل،
تازه و تر
همچو می مستی دهنده.
بر درختان میزدی پر،
هر کجا زیبا پرنده.
برکه ها آرام و آبی؛
برگ و گل هر جا نمایان،
چتر نیلوفر درخشان؛
آفتابی.
سنگ ها از آب جسته،
از خزه پوشیده تن را؛
بس وزغ آنجا نشسته،
دم به دم در شور و غوغا.
رودخانه،
با دو صد زیبا ترانه؛
زیر پاهای درختان
چرخ میزد، چرخ میزد، همچو مستان.
چشمه ها چون شیشه های آفتابی،
نرم و خوش در جوش و لرزه؛
توی آنها سنگ ریزه،
سرخ و سبز و زرد و آبی.
با دو پای کودکانه
می دویدم همچو آهو،
می پریدم از لب جو،
دور میگشتم ز خانه.
می کشانیدم به پایین،
شاخه های بید مشکی
دست من می گشت رنگین،
از تمشک سرخ و مشکی.
می شندیم از پرنده،
داستانهای نهانی،
از لب باد وزنده،
رازهای زندگانی
هر چه می دیدم در آنجا
بود دلکش، بود زیبا؛
شاد بودم
می سرودم
“روز، ای روز دلارا!
داده ات خورشید رخشان
این چنین رخسار زیبا؛
ورنه بودی زشت و بیجان.
این درختان،
با همه سبزی و خوبی
گو چه می بودند جز پاهای چوبی
گر نبودی مهر رخشان؟
روز، ای روز دلارا!
گر دلارایی ست، از خورشید باشد.
ای درخت سبز و زیبا!
هر چه زیبایی ست از خورشید باشد.”
اندک اندک، رفته رفته، ابر ها گشتند چیره.
آسمان گردید تیره،
بسته شد رخساره ی خورشید رخشان
ریخت باران، ریخت باران.
جنگل از باد گریزان
چرخ ها می زد چو دریا
دانه ها ی [ گرد] باران
پهن میگشتند هر جا.
برق چون شمشیر بران
پاره میکرد ابر ها را
تندر دیوانه غران
مشت میزد ابر ها را.
روی برکه مرغ آبی،
از میانه، از کرانه،
با شتابی چرخ میزد بی شماره.
گیسوی سیمین مه را
شانه میزد دست باران
باد ها، با فوت، خوانا
می نمودندش پریشان.
سبزه در زیر درختان
رفته رفته گشت دریا
توی این دریای جوشان
جنگل وارونه پیدا.
بس دلارا بود جنگل،
به، چه زیبا بود جنگل!
بس فسانه، بس ترانه،
بس ترانه، بس فسانه.
بس گوارا بود باران
به، چه زیبا بود باران!
می شنیدم اندر این گوهر فشانی
رازهای جاودانی، پند های آسمانی؛
“بشنو از من، کودک من
پیش چشم مرد فردا،
زندگانی – خواه تیره، خواه روشن -
هست زیبا، هست زیبا، هست زیبا.”


مجد الدین میرفخرایی (گلچین گیلانی)

این شعر اولی تقریبا شبیه همان شعر کتابهای درسیمان بود , به همین خاطر کامل آن را نزدم , چون بالعکس شعر کامل , با بیت به بیتش خاطره داریم و آشناییم یادش به خیر
کودکی....


[HR]
بزن باران بهاران فصل خون است بزن باران که صحرا لاله گون است

بزن باران که به چشمان یاران جهان تاریک و دریا واژگون است...

....بزن باران به نام هرچه خوبیست به زیر آوار گاه پایکوبیست

مزار تشنه جویباران پر از سنگ بزن باران که وقت لای روبیست

...بزن باران و شادی بخش جان را بباران شوق و شیرین کن زمان را

به بام غرقه در خون دیارم به پا کن پرچم رنگین کمان را

بزن باران که بیصبرند یاران نمان خاموش , گریان شو , بباران....

بزن باران بشوی آلودگی را ز دامان بلند روزگاران....

((باران که در لطافت طبعش خلاف نیست در باغ لاله روید و در شوره ‌زار خس ))

(سعدی)

[SIZE=150]باران اشكم مى‏رود وز ابرم آتش مى‏ 
با پختگان‌گوى اين‌سخن،سوزش‌نباشد خام‌را


سعدی

  ، باران ،

باران،
شیشه ی پنجره را باران شست.

از دل من اما ،

چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟

آسمان سربی رنگ ،

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ .

می پرد مرغ نگاهم تا دور ،

وای باران ،

باران ،

پر مرغان نگاهم را شست.

خواب رویای فراموشیهاست!

خواب را دریابم،

که در آن دولت خاموشیهاست.

من شکوفایی گل های امیدم را در رویاها می بینم،

و ندایی که به من می گوید:

گر چه شب تاریک است ، دل قوی دار ، سحرنزدیک است

باران
شیشه پنجره را باران شست.



"حمید مصدق" 

  

[External Link Removed for Guests]


آه من آه من

بارش بارانم بود

بیرق کاوه آهنگر در دستم بود

غرش رعد مهیبی بودم

چشم در ظلمت من برقی بود

به فراخی زمین گوشم بود

[HR]
(میعاد با کوه مرد - اسماعیل آیینی)

باران

باران را باید تقدیم کرد...
و من ماندم در این هستی زیبا
که هستند همه زیبا، چون زلال قطره ای باران،
باران را به که تقدیم کنم؟!

-مهشید.ا

صفحه کهنه یاد داشتهای من

گفت [COLOR=#974806]دوشنبه   میلاد منه

اما شعر تو میگه که چشم من

تو نخ ابر که بارون بزنه

آخ اگه بارون بزنه


آخ اگه بارون بزنه ....