مرکز انجمنهای تخصصی

آه اگر آزادی سرودی می خواند کوچک،همچون گلوگاه ِ پرنده یی،هیچ کجا دیواری فرو ریخته بر جای نمی ماند.
احمد شاملو (زاده ۲۱ آذر، ۱۳۰۴ در تهران؛ در خانهٔ شمارهٔ ۱۳۴ خیابان صفی‌علیشاه - درگذشته ۲ مرداد ۱۳۷۹ فردیس کرج) شاعر، نویسنده، فرهنگ ‌نویس، ادیب و مترجم ایرانی است. الف بامداد ، از آزاد اندیش ترین شاعران معاصر در جهان شناخته میشود و در مجموعه آثار و نوشته هایش ، دردی مشترک را فریاد میزند که بدان اعتبار ، میتوان شاملو را شاعر آزادی نامید .

 
 شعری از از شاعر ازادی:

نمي‌خواستم نام ِ چنگيز را بدانم
نمي‌خواستم نام ِ نادر را بدانم
نام ِ شاهان را
محمد(منظور در این جا حضرت محمد نمی باشد) ِ خواجه و تيمور ِ لنگ،
نام ِ خِفَت‌دهنده‌گان را نمي‌خواستم و
خِفَت‌چشنده‌گان را.

مي‌خواستم نام ِ تو را بدانم.

و تنها نامي را که مي‌خواستم
ندانستم.

 

 ساده است نوازش سگي ولگرد

شاهد آن بودن كه چگونه زير غلتكي ميرود

و گفتن كه سگ من نبود.

ساده است ستايش گلي

چيدنش و از ياد بردن

كه گلدان را آب بايد داد.

ساده است بهره جويي از انساني

دوست داشتنش بي احساس عشقي

او را به خود وانهادن و گفتن

كه ديگر نمي شناسمش.

ساده است لغزش هاي خود را شناختن

با ديگران زيستن به حساب ايشان

و گفتن كه من اينچنيم.

ساده است كه چگونه مي زيي.

باري [COLOR=#953734][COLOR=#92d050]زيستن سخت   است  

و پيچيده نيز هم.


الف بامداد
از مجموعه چيدن سپيده دم

    

هرگز از [COLOR=#953734]مرگ  نهراسيده ام ،

اگر چه دستانش از ابتذال شكننده تر بود.

باري هراس من از مرگ در سرزميني ست كه:

مزد گور كن افزون از بهاي زندگي آدمي باشد!!!



گر بدينسان زيست بايد پست

من چه بي شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوائي نياويزم

بر بلند کاج خشک کوچهء بن بست

گر بدينسان زيست بايد پاک

من چه ناپاکم اگر ننشانم از ايمان خود چون کوه

يادگاري جاودانه بر , تراز بي بقاي خاک



براي زيستن دو قلب لازم است

قلبي که دوست بدارد ؛ قلبي که بپذيرد

قلبي که بگويد ؛ قلبي که جواب بگويد

قلبي براي من , قلبي براي انساني که من مي خواهم

تا انسان را درکنار خود حس کنم


الف بامداد

ميان خورشيدهاي هميشه
زيبايی تو لنگريست
خورشيدی که
از سپيده دم همه ستارگان
بي نيازم ميکند.
نگاهت
شکست ستم گریست
نگاهي که عرياني روح مرا
از مهر
جامه ای کرد
بدان سان که کنون ام
شب بی روزن هرگز
چنان نمايد که کنايتی طنز آلود بوده است
و چشمانت با من گفتند
که فردا
روز ديگری ست
آنک چشمانی که خميرمايه مهر است
و اينک مهر تو:
نبردافزاری
تا با تقدير خويش پنجه در پنجه کنم
آفتاب را در فراسوهای افق پنداشته بودم
به جز عزيمت نابه هنگامم گريزی نبود
چنين انگاشته بودم
آيدا فسخ عزيمت جاودانه بود
ميان آفتاب های هميشه
زيبايی تو
لنگری ست...