مرکز انجمنهای تخصصی

[FONT=Arial,sans-serif]23 دی ماه در دفاع مقدس: 

[FONT=Arial,sans-serif][COLOR=#953734]اولين حمله ثبت شده شيميايي رژیم بعثی عراق علیه رزمندگان اسلام
  [FONT=Arial,sans-serif]
اولين گزارش استفاده از سلاح شيميايي در جنگ تحمیلی به تاريخ 23 دیماه 1359 در منطقه هلاله و ني خزر (حوالي ميمك) مربوط مي شود كه در جريان اين حمله رژيم عراق از گاز تهوع آور استفاده كرد. 

[FONT=Tahoma,sans-serif]ارتش عراق در چهارمین ماه از تجاوز به خاک ایران در مقطعی که بعدها به "تهاجم و اشتغال" نامگذرای شد، با هدف درهم شكستن   [FONT=Tahoma,sans-serif]‎ [FONT=Tahoma,sans-serif]های پراكنده مردمی به طور نامنظم از گازهای شیمیایی استفاده كرد.  
[FONT=Tahoma,sans-serif]

نظامیان عراقی از ضعف آفند و پدافندی نیروهای ایرانی در زمینه جنگ افزارهای شیمیایی و از طرف دیگر از تاكتیك

[FONT=Tahoma,sans-serif]‎  [FONT=Tahoma,sans-serif]  نظامی ایران كه بر نیروهای پیاده متكی بود، اطلاع داشتند.   
[FONT=Tahoma,sans-serif]

آنان برای اولین بار با هدف آزمایش و سنجش تأثیر این بمب‏ها بر رزمندگان اسلام در محورهای "هلاله" و "نی خزر" مبادرت ورزیدند.
در جریان این حمله ناجوانمردانه که در واقع آغاز جنگ شیمیایی عراق علیه رزمندگان ایران بود در 10 نفر از رزمندگان به شهادت رسیدند و بیش از 50 نفر به شدت مصدوم شدند.
در تاريخ 28 اكتبر 1983 وزارت خارجه جمهوری اسلامی ایران به دبير كل سازمان ملل نامه‌اي نوشت و خواستار اعزام هيأتي جهت اين تخلف شد.
بدين ترتيب به كارگيري سلاح هاي شيميايي از جانب عراق به عنوان سلاحي راهبردي تا پايان جنگ عليه ايران ادامه يافت. به هر حال عدم قاطعيت سازمان ملل متحد در برخورد و محكوم نمودن جنايات عراق در كاربرد تسليحات شيميايي كه در واقع زيرپا گذاردن “پيمان 1925 ژنو” بود؛ موجب افزايش و مداومت كاربرد اين جنگ افزار از جانب عراقي ها شد.

منابع:
1- سروان ش.م.هـ خوشرو، محمدرضا. پدافند شيميايي (دوره عالي)، تهران، چاپخانه مركز آموزش پشتيباني نيروي زميني ارتش، 1379، صص 14-13 و 64-62.
2- سرهنگ ستاد علايي، حسين. خواجه كاوسي، بابك. صنايع، تسليحات و خلع سلاح شيميايي، تهران، موسسه چاپ و انتشارات وزارت امور خارجه، چاپ دوم، 1374، صص 43 و 55-53.
[FONT=Arial,sans-serif]<o:p></o:p>