كاربرد سلاحهاي شيميايي از قرون وسطي تا اواخر قرن نوزدهم
ارسال شده: یکشنبه ۲۷ دی ۱۳۸۸, ۹:۲۵ ق.ظ
[FONT=Tahoma,sans-serif] سلاحهاي شيميايي از قرون وسطي تا اواخر قرن نوزدهم
[FONT=Tahoma,sans-serif]
دوران جنگهاي صليبي، روش متداول در جنگهاي بيولوژيك آلوده كردن چاهها با لاشه انسانها و حيواناتي بود كه در جريان بيماري واگيردار مرده بودند.
[FONT=Tahoma,sans-serif]
[FONT=Tahoma,sans-serif]در سال 1453 ميلادي كه تركان عثماني به قسطنطنيه آخرين سنگر روم شرقي (بيزانس) حمله بردند و به كندن گودال پرداختند، مدافعان شهر در همان گودالها دود گوگرد پخش كردند و تركان دچار خفگي شدند.
[FONT=Tahoma,sans-serif]
1- همچنين در سال 1456 ميلادي كه تركان به نواحي بلگراد حمله بردند، مردم آن منطقه بر روي موشها پودر كشندهاي ريختند و آنها را آتش ميزدند و به سوي مهاجمان رها ميكردند.
مهاجمان روس براي به زانو در آوردن لشكر سوئد در سال 1710 ميلادي از ميكروب طاعون استفاده كردند.
2- پس از پايان جنگ اجساد طاعون زده سوئديها برروي ديوارهاي ريوال [FONT=Tahoma,sans-serif] [FONT=Tahoma,sans-serif]پراكنده شده بود.
[FONT=Tahoma,sans-serif]
[FONT=Tahoma,sans-serif] [FONT=Tahoma,sans-serif]3- در بعضي از اين مواقع استفاده از جنگ افزارهاي ميكروبي، بي سر و صداتر و در مواقعي، پنهاني صورت ميگرفت. به عنوان مثال در سال 1363 ميلادي انگليسيها كه توسط واكسناسيون نسبت به آبله مصون شده بودند ملافهها و پتوهاي بيماران مبتلا به ويروس آبله را براي رهبران متخاصم سرخپوستان شمال آمريكا در «اوهايو» بردند كه منجر به مرگ عدهاي از سرخپوستان گرديد.
4- ناپلئون بناپارت در سال 1797 ميلادي هنگامي كه در حال جنگ با ايتاليا بود تلاش كرد تا بيماري تب مرداب را به سربازان ايتاليايي سرايت دهد.
علاوه بر اينها در طول تاريخ موارد عديدهاي استفاده از سلاح شيميايي و ميكروبي وجود دارد، چه در كشورهاي عربي و چه در جنگ استقلال آمريكا از جمله موارد معمول آن مسموم كردن چاههاي آب بوده است كه موجب مرگ گلههاي گوسفندان و گاو و انسانها شده است.
منابع:
1ـ بهمن آقايي، حقوق بين الملل و سلاحهاي شيميايي، مجله سياست خارجي، شماره 3، تهران، دفتر مطالعات سياسي و بين المللي وزارت خارجه، سال دوم، تيرـ شهريور، 1376، صفحه 406.
2ـ كنوانسيون سلاحهاي شيميايي، تهران، روزنامه اسلام، صفحه 8.
3 ـ ساتوام، سوماني، عوامل جنگ شيميايي، صفحه 498.
4ـ سلاحهاي بيولوژيك رژيم صهيونيستي، تهديدي جدي براي خاورميانه، تهران، روزنامه اطلاعات، 1/4/1376، صفحه 12.
[FONT=Tahoma,sans-serif]
دوران جنگهاي صليبي، روش متداول در جنگهاي بيولوژيك آلوده كردن چاهها با لاشه انسانها و حيواناتي بود كه در جريان بيماري واگيردار مرده بودند.
[FONT=Tahoma,sans-serif]
[FONT=Tahoma,sans-serif]در سال 1453 ميلادي كه تركان عثماني به قسطنطنيه آخرين سنگر روم شرقي (بيزانس) حمله بردند و به كندن گودال پرداختند، مدافعان شهر در همان گودالها دود گوگرد پخش كردند و تركان دچار خفگي شدند.
[FONT=Tahoma,sans-serif]
1- همچنين در سال 1456 ميلادي كه تركان به نواحي بلگراد حمله بردند، مردم آن منطقه بر روي موشها پودر كشندهاي ريختند و آنها را آتش ميزدند و به سوي مهاجمان رها ميكردند.
مهاجمان روس براي به زانو در آوردن لشكر سوئد در سال 1710 ميلادي از ميكروب طاعون استفاده كردند.
2- پس از پايان جنگ اجساد طاعون زده سوئديها برروي ديوارهاي ريوال [FONT=Tahoma,sans-serif] [FONT=Tahoma,sans-serif]پراكنده شده بود.
[FONT=Tahoma,sans-serif]
[FONT=Tahoma,sans-serif] [FONT=Tahoma,sans-serif]3- در بعضي از اين مواقع استفاده از جنگ افزارهاي ميكروبي، بي سر و صداتر و در مواقعي، پنهاني صورت ميگرفت. به عنوان مثال در سال 1363 ميلادي انگليسيها كه توسط واكسناسيون نسبت به آبله مصون شده بودند ملافهها و پتوهاي بيماران مبتلا به ويروس آبله را براي رهبران متخاصم سرخپوستان شمال آمريكا در «اوهايو» بردند كه منجر به مرگ عدهاي از سرخپوستان گرديد.
4- ناپلئون بناپارت در سال 1797 ميلادي هنگامي كه در حال جنگ با ايتاليا بود تلاش كرد تا بيماري تب مرداب را به سربازان ايتاليايي سرايت دهد.
علاوه بر اينها در طول تاريخ موارد عديدهاي استفاده از سلاح شيميايي و ميكروبي وجود دارد، چه در كشورهاي عربي و چه در جنگ استقلال آمريكا از جمله موارد معمول آن مسموم كردن چاههاي آب بوده است كه موجب مرگ گلههاي گوسفندان و گاو و انسانها شده است.
منابع:
1ـ بهمن آقايي، حقوق بين الملل و سلاحهاي شيميايي، مجله سياست خارجي، شماره 3، تهران، دفتر مطالعات سياسي و بين المللي وزارت خارجه، سال دوم، تيرـ شهريور، 1376، صفحه 406.
2ـ كنوانسيون سلاحهاي شيميايي، تهران، روزنامه اسلام، صفحه 8.
3 ـ ساتوام، سوماني، عوامل جنگ شيميايي، صفحه 498.
4ـ سلاحهاي بيولوژيك رژيم صهيونيستي، تهديدي جدي براي خاورميانه، تهران، روزنامه اطلاعات، 1/4/1376، صفحه 12.