مرکز انجمنهای تخصصی

همزمان با 200 امین پست خویش این مطلب را تقدیم استاد بزرگوارم Fariborz می کنم به امید حل مشکلات و بازگشت ایشان به خانه ی نانجی!
دوستان برای آشنایی قبلی به پرسش و پاسخ هوانوردی مراجعه بفرمایند.
((مطلب کامل آماده است اما بدلیل اسپمی بودن اسکرول! در چند پست ارسال خواهد شد.))

[HR] Aerial refueling  


in-flight refueling

 پیش زمینه  
  هوایی که به آن سوختگیری هوا به هوا یا سوختگیری حین پرواز به فرآیندی گویند که در طی آن سوخت در حین پرواز از یک

هواپیما(تانکر) به یک هواپیمای دیگر (دریافت کننده) منتقل می شود.این قابلیت در هلیکوپتر ها به طور اختصار HAR نامیده می شود.

این رویه به هواپیمای دریافت کننده این اجازه را میدهد تا زمان بیشتری را در هوا ماندگار شود و در نتیجه برد هواپیما و شعاع عملیاتی

نیروها را افزایش می دهد.
یک سری سوختگیری هوایی می تواند زمانی نا محدود را برای پرواز هواپیما فراهم کند اما باز هم در اینصورت خستگی خدمه و دلایل

مهندسی و فنی مانند مصرف روغن موتور عملا برد هواپیما را محدود می کنند.بدلیل اینکه هواپیما میتواند در هوا هم با سوخت تغذیه شود

سوخت گیری هوایی میتوانند باعث افزایش حداکثر وزن برخاست و درنتیجه حمل بار بیشتر شود باری که می تواند محموله سلاح و یا حتی

مسافر باشد، به گونه ای که هواپیما میتواند با سوخت کمتری ذخیره کند و به جای آن وزن اضافی حمل کند و پس از برخاست دوباره تغذیه

شود!همچنین میتوان با کم کردن سوخت اولیه طول برخاست را هم کم کرد.

دو سیستم اصلی سوختگیری هوایی عبارت اند از probe and drogue که به سادگی با هواپیماهای موجود وفق داده میشود و

flying boom که ظرفیت انتقال سوخت بالا و خوبی را فراهم می آورد اما نیازمند یک جایگاه اپراتور و یک ظرف طراحی شده مخصوص دارد.

که معمولا هواپیما ها با توجه به ماموریتهای تعیین شده از یکی از این دو روش استفاده می کنند با این وجود غلاف های سوختگیری می

توانند با هواپیما های تولید شده هم یکسان سازی شوند البته در صورتی که از سیستم probe استفاده شود.

البته هزینه های تجهیزات سوختگیری نصب شده بر روی هواپیمای حامل سوخت و دریافت کننده و همچنین هدایت سخت هواپیما برای

سوختگیری که عملیاتی است سنگین و سخت باعث آن شده که این فعالیت تنها در موارد نظامی استفاده شود همچنسن قابل ذکر است

که تاکنون هیچ فعالیت معین و مقرری در زمینه سوختگیری هوایی در شاخه ی مسافربری صورت نگرفته است.

در ابتدا این روش برای افزایش برد بمب افکن های بین قاره ای استفاده شد. استفاده از سوختگیری هوایی در مقیاس بزرگ برای اهداف و

عملیات های نظامی و برای هواپیماها و هلیکوپتر های مختلف از جنگ ویتنام آغاز شد .

به عنوان مثال در جنگ خلیج فارس و حمله ی عراق به کویت و همچنین جنگ عراق اکثر سورتی های پروازی نیروهای ائتلاف بجز در تعداد

اندکی مانند حملات به اهداف زمینی در کویت از سوختگیری هوایی استفاده میکردند.

 [External Link Removed for Guests] 
ادامه دارد...  
کپی برداری بدون [COLOR=#0070c0]پچ قرار گرفته در اول متن به هیچ وجه مجاز نیست .

   پست تقدیم رامین گل بدلیل بازگشت غرور آفرین!

[HR] 
Aerial refueling

[External Link Removed for Guests]

in-flight refueling

 تجربیات پیشرو

اولین تجربیات این عملیات به ده ی 1920 برمیگردد، که در این عملیات دو فروند هواپیمای کند سرعت!! توانستند به کمک یک شلنگ!

دستی که از هواپیمای بالای خارج میشد و وارد مخزن سوخت هواپیمای دیگر میشد انتقال سوخت هوایی را انجام دهند.

اما اولین سوختگیری هوایی ثبت شده در حین پرواز و بین دو هواپیما در 7 جون سال 1923 و بین دو DH-4 به خلبانی کاپتان اسمیث و

سرگرد ریشتر متعلق به سرویس هوایی ارتش ایالات متحده انجام شد .(عکس بالا)

در 27 28 آگوست سال 1923 نیز یک رکورد در زمینه ی پایداری پرواز توسط سه DH-4B (متشکل از 2 تانکر و یک دریافت کننده) به ثبت

رسید که در آن هواپیمای دریافت کننده توانست بیش از 37 ساعت را در هوا بماند این امر با استفاده از 9 عملیات سوختگیری هوایی

محقق شد که در طی این 9 عملیات حدود 687 گالون سوخت و 38 گالون روغن موتور توسط دو تانکر به دریافت کننده انتقال داده شد.

همین خدمه در 25 اکتبر همین سال با پرواز بوسیله ی DH-4 از شهر Sumas در ایالت واشنگتن ، واقع بر مرز کانادا ، به شهر

Tijuana واقع در مکزیک توانایی های این روش را اثبات نمودند(( در این پرواز هواپیما یک بار در سن دیگو فرود آمده و بر فراز دو شهر

Eugene و Sacramento نیز سوختگیری هوایی نمود.))
   سال 1929 یک گروه از نیروهای هوایی ارتش آمریکا به فرماندهی سرهنگ کارل اسپاتز توانستند رکورد مداومت پروازی را با پرواز به

مدت 150 ساعت بر فراز لوس آنجلس و به وسیله ی هواپیمایی Question Mark به نام به نام خود ثبت کنند.در سال 1930 نیز چهار برادر

به نامهای جان، کنث، آلبرت و والتر هانتر رکوردی جدید را با پروازی به مدت 553 ساعت و 40 دقیقه به نام خود ثبت کنند! در این پرواز از دو

هواپیمای Stinson SM-1 Detroiters به عنوان تانکر و دریافت کننده استفاده به عمل آمد.

تا اواسط دهه ی 30 سوختگیری هوایی همچنان یک عملیات بسیار خطرناک محسوب میشد تا اینکه در سال 1935 دو برادر به نامهای

فرد و ال سوختگیری با نازل اصطلاحا spill-free را عرضه کردند.آنها توانستند رکورد برادران هانتر را نیز با پروازی به مدت 27 روز بشکنند .

همزمان در اروپا نیز تلاشهایی در این زمینه صورت گرفت ، در فرانسه کلوب هوایی این کشور و رسته 34 هوانوردی نیروی هوایی فرانسه

انتقال سوخت بین هواپیماها را در جشن سالیانه هوانوردی این کشور به نمایش گذاشتند.در برینانیا هم قرارگاه هوایی سلطنتی این

کشور تلاشهایی را در این زمینه به انجام رسانید هدف از این تلاشها بیشتر کمک نمودن به افزایش برد پروازی قایقهای پرنده ی (ترجمه ی

بهتر و نزدیک تر همان هواپیماهای آب نشین است البته تفاوتهایی هم وجود دارد.) در خدمت این نیرو بود . در سال 1931 بریتانیایی ها

سوختگیری بین دو بمب افکن [External Link Removed for Guests] را به نمایش گذارند در این عملیات از یک سوپاپ برای کنترل اتوماتیک جریان سوخت

استفاده شد که در صورت جدا شدن لوله جریان توسط در پوشی قطع می شد.

در سال 1933 یکی از پیشگامان عرصه ی هوانوردی جهان یعنی [External Link Removed for Guests] با خرید امتیاز دیوید نیلسون و جان لرد به قیمتی حدود

480 پوند ((برای هر یک)) سیستم probe and drogue را گسترش داده و به نمایش عمومی گذاشت. او در سال 1938 از سیستمی

اتوماتیک برای سوخترسانی به هواپیمایی به بزرگی یک [External Link Removed for Guests] توسط یک [External Link Removed for Guests] استفاده نمود.

در ماههای پایانی جنگ جهانی دوم آمریکایی ها در اندیشه ی استفاده از بمب افکنهای لنکستر و لینکلن بر ضد مواضع ژاپنی ها با

استفاده از سوختگیری هوایی بودند که با پایان یافتن جنگ این طرح ناکام ماند.!

تانکر های امروزی به صورت مخصوصی برای انجام ماموریتهای سوخترسانی تجهیز می شوند که تمام این طرحهای تجهیز بر اساس همان

طرح اولیه ی برادران هانتر است.
  
ادامه دارد