نیم قرن با موشکهای قارهپیما(مصور)
ارسال شده: شنبه ۲۵ اردیبهشت ۱۳۸۹, ۱۱:۰۰ ب.ظ
در بیش از نیمی از دوران قرن بیستم، ایالات متحده امریکا و اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی دشمنان خونی یکدیگر بودند که در تمام مدت در ترس از دیگری به سر میبردند. آنها در سطح حکومتی و از طریق امواج رادیویی به هم چنگ و دندان نشان میدادند، به محدوده یکدیگر جاسوس و هواپیماهای جاسوسی میفرستادند، در جنگها به طور غیر مستقیم با هم درگیر میشدند و بدتر از همه اینکه، زرادخانههای عریض و طویل هستهای داشتند که هر یک دارای چندین برابر ظرفیت لازم برای نابودی کل کره زمین بود.
به گزارش سی نت , در قلب این سیاست جنگ سرد «نابودی قطعی دوجانبه»، مجموعهای از موشکهای بالستیک قارهپیما یا ICBM قرارداشت که تا دهه 1980 / 1360 مانند نیروهای حافظ صلح عمل (!) میکرد. هر موشک به یک یا چند کلاهک هستهای مسلح بود و هر لحظه آماده فرمان شروع جنگی ویرانگر بود که خوشبختانه هیچگاه این دستور صادر نشد.
اولین موشک قارهپیمای عملیاتی ایالات متحده، Atlas D، 50 سال پیش در همین روزها (31 اکتبر 1959 / 1338، روز هالوین) آماده پرتاب شد.
موشک قارهپیمای Peace Keeper LGM-118A (حافظ صلح) از ژوئن 1987 / تیر 1366 در پایگاه اف.ای.وارن نیروی هوایی ایالات متحده در ایالت وایومینگ، در سیلوی خود مستقر شده و آسمان را نشانه گرفته است. این سری موشک که در اصل به نام MX شناخته میشد، از سال 1986 / 1364 تا سال 2005 / 1384 در خدمت بود. در آن زمان آخرین موشک از 50 موشک پیسکیپر در راستای اجرای پیمان کاهش سلاحهای استراتژیک، استارت 2، غیر فعال شد، این پیمان شامل پیادهسازی و نابودی تمام موشکهای قارهپیمای چند کلاهکدار طرفین بود.
ولی حتی امروز، دنیا دلایل فراوانی برای ترس از موشکهای بالستیک دارد، چه قارهپیما باشند و چه برد کمتری داشته باشند. تصمیم اخیر ایالات متحده برای انصراف از برنامه دفاع ضدموشکی در شرق اروپا تنشهای اخیر با روسیه را پایان داده است، ولی هنوز نگرانیهای جدی در مورد برنامههای هستهای کشورهایی مانند کره شمالی وجود دارد.
موشک پیسکیپر با 24 متر ارتفاع و بیشاز 95 تن وزن، میتوانست با بیشینه سرعت 24هزار کیلومتر بر ساعت، اهدافی در دههزار کیلومتری را هدف قرار دهد. (در LGM-118A حرف ال برای پرتاب از سیلو، جی برای زمینی بودن و ام برای موشک است).
محیط بسیار آرام و ساکنی به نظر میرسد، ولی این پایگاه موشکهای پیسکیپر در پایگاه هوایی وارن، زرادخانه بسیار وحشتناکی را زیر زمین پنهان کرده است. نیروی هوایی میگوید که سری پیسکیپر، اولین موشکهای قارهپیمای ایالات متحده بود که از فناوری «پرتاب سرد» استفاده میکردند: بخار با فشار بالا آن را از سیلو خارج میکرد، و در این نقطه موتور سوخت جامد موشک به کار میافتاد و آن را پرتاب میکرد.
جایی که مسئله سلاحهای هستهای در میان باشد، هیچ احتمالی برای تصادف یا خطا نمیتوان در نظر گرفت. برای شلیک یک موشک قارهپیما، باید 2 کاربر به طور همزمان و از دو سیستم کنترل پرتاب مجزا که حداقل 3 متر از هم فاصله دارند، فرمان پرتاب یک موشک را صادر کنند تا شلیک انجام شود.
این تصویر متعلق به دهه 1980 / 1360 نشان میدهد که مانند بیشتر راکتهای بزرگ، پیسکیپر نیز از چندین قسمت تشکیل شده است. بعد از اینکه اولین مرحله موشک را از زمین بلند میکند، مراحل دوم و سوم (که از سوخت جامد استفاده میکنند) آن را به فضا حمل میکنند. سپس مرحله چهارم که از سوخت مایع استفاده میکند و سیستم هدایت نیز همراه آن است، باعث بازگشت مجدد به جو زمین میشود و کلاهکهای چندگانه موشک را به سوی هدف نهایی خود رهنمون میکند.
به گزارش سی نت , در قلب این سیاست جنگ سرد «نابودی قطعی دوجانبه»، مجموعهای از موشکهای بالستیک قارهپیما یا ICBM قرارداشت که تا دهه 1980 / 1360 مانند نیروهای حافظ صلح عمل (!) میکرد. هر موشک به یک یا چند کلاهک هستهای مسلح بود و هر لحظه آماده فرمان شروع جنگی ویرانگر بود که خوشبختانه هیچگاه این دستور صادر نشد.
اولین موشک قارهپیمای عملیاتی ایالات متحده، Atlas D، 50 سال پیش در همین روزها (31 اکتبر 1959 / 1338، روز هالوین) آماده پرتاب شد. موشک قارهپیمای Peace Keeper LGM-118A (حافظ صلح) از ژوئن 1987 / تیر 1366 در پایگاه اف.ای.وارن نیروی هوایی ایالات متحده در ایالت وایومینگ، در سیلوی خود مستقر شده و آسمان را نشانه گرفته است. این سری موشک که در اصل به نام MX شناخته میشد، از سال 1986 / 1364 تا سال 2005 / 1384 در خدمت بود. در آن زمان آخرین موشک از 50 موشک پیسکیپر در راستای اجرای پیمان کاهش سلاحهای استراتژیک، استارت 2، غیر فعال شد، این پیمان شامل پیادهسازی و نابودی تمام موشکهای قارهپیمای چند کلاهکدار طرفین بود.ولی حتی امروز، دنیا دلایل فراوانی برای ترس از موشکهای بالستیک دارد، چه قارهپیما باشند و چه برد کمتری داشته باشند. تصمیم اخیر ایالات متحده برای انصراف از برنامه دفاع ضدموشکی در شرق اروپا تنشهای اخیر با روسیه را پایان داده است، ولی هنوز نگرانیهای جدی در مورد برنامههای هستهای کشورهایی مانند کره شمالی وجود دارد.
موشک پیسکیپر با 24 متر ارتفاع و بیشاز 95 تن وزن، میتوانست با بیشینه سرعت 24هزار کیلومتر بر ساعت، اهدافی در دههزار کیلومتری را هدف قرار دهد. (در LGM-118A حرف ال برای پرتاب از سیلو، جی برای زمینی بودن و ام برای موشک است).
محیط بسیار آرام و ساکنی به نظر میرسد، ولی این پایگاه موشکهای پیسکیپر در پایگاه هوایی وارن، زرادخانه بسیار وحشتناکی را زیر زمین پنهان کرده است. نیروی هوایی میگوید که سری پیسکیپر، اولین موشکهای قارهپیمای ایالات متحده بود که از فناوری «پرتاب سرد» استفاده میکردند: بخار با فشار بالا آن را از سیلو خارج میکرد، و در این نقطه موتور سوخت جامد موشک به کار میافتاد و آن را پرتاب میکرد. جایی که مسئله سلاحهای هستهای در میان باشد، هیچ احتمالی برای تصادف یا خطا نمیتوان در نظر گرفت. برای شلیک یک موشک قارهپیما، باید 2 کاربر به طور همزمان و از دو سیستم کنترل پرتاب مجزا که حداقل 3 متر از هم فاصله دارند، فرمان پرتاب یک موشک را صادر کنند تا شلیک انجام شود. این تصویر متعلق به دهه 1980 / 1360 نشان میدهد که مانند بیشتر راکتهای بزرگ، پیسکیپر نیز از چندین قسمت تشکیل شده است. بعد از اینکه اولین مرحله موشک را از زمین بلند میکند، مراحل دوم و سوم (که از سوخت جامد استفاده میکنند) آن را به فضا حمل میکنند. سپس مرحله چهارم که از سوخت مایع استفاده میکند و سیستم هدایت نیز همراه آن است، باعث بازگشت مجدد به جو زمین میشود و کلاهکهای چندگانه موشک را به سوی هدف نهایی خود رهنمون میکند.
