پوشش گياهي استان كردستان
ارسال شده: شنبه ۱۲ تیر ۱۳۸۹, ۹:۰۵ ب.ظ
موقعيت و وسعت
استان كردستان با وسعت 2881747 كيلومتر مربع در غرب كشور واقع شده است. مركز آن سنندج ومهمترين شهرستانهاي آن قروه، بيجار، بانه، مريوان، ديواندره، سقز و كامياران مي باشد.
ار تفاعات و پستي و بلندي ها
استان كردستان منطقه اي كوهستاني در عرصه سلسله جبال زاگرس
از شرق به غرب كوهها مرتفع تر و دره ها تنگ تر و عميق تر مي شود.
به سمت شرق خاك حاصلخيز تر فلات هاي مرتفع و دره ها وسيع تر مي شود.
رشته كوه شاهوبا ارتفاع 3240 متر وچهل چشمه با ارتفاع 3173 متر بلندترين نقاط استان.
حوزه سيروان در پايين ترين نقطه با ارتفاع 700 متر.
آب و هوا:
عامل اساسي آب و هواي منطقه توپوگرافي خاص منطقه و سلسله جبال زاگرس مي باشد.
بارندگي ساليانه نيز تحت تاثير جريان مديترانه اي است.
از شرق به غرب استان بارندگي زياد شده.
جنگلهاي بلوط در غرب مويد اين امر است.
انواع اقليم ها:
اقليم نيمه خشك: اطراف قروه و مسير قروه به بيجار.
اقليم مديترانه اي: مرزهاي شرقي حوزه آبريز سيروان.
اقليم نيمه مرطوب: در دامنه هاي شمالي و شرقي رودخانه هاي ايران و عراق
اقليم مرطوب : از مرز پيرانشهر تا جنوب بانه.
اقليم خيلي مرطوب ار تفاعات شمال كامياران و شرق مريوان.
منابع اراضي و خاك:
تيپ اراضي كوهها:
كوههاي بسيار مرتفع با قلل تيز و مضرس متشكل از سنگهاي آهكي و آذرين.
كوههاي بسيار مرتفع با قلل مدور متشكل از سنگهاي آهكي.
كوههاي كم ارتفاع و فرسايش يافته متشكل از آهك.
از ويژگي هاي آن شيب تند نقصان - پوشش خاكي – فقير بودن پوشش گياهي – فرسايش زياد.
عمده تيپ هاي آن Astragalus با جنس هاي:
Centurea
Pragnos
Ferula
Euphorbia
Daphne
تيپ اراضي تپه ها:
شامل تپه هاي مرتفع با قلل مرتفع و مسطح متشكل از سنگهاي آهكي وآهكي- آذرين.
تپه هاي كم ارتفاع متشكل از سنگهاي شيست آهكي.
از ويژگي هاي آن شيب تند- فرسايش زياد وكمي عمق خاك مي باشد.
تيپ هاي گياهي موجود بيشتر Astragalus با جنس هاي:
َAgropyron
Artimisia
Gundelia
Ferula
Thymus
Amygdalus
تيپ اراضي فلاتها و تراسهاي بالايي:
اين اراضي با پستي بلندي كم وخاكهاي رسوبي وآهكي.
با تيپ هاي گياهيAstragalus با جنس هاي:
Stipa
Artimisia
Gundelia
Euphorbia
Thymus
تيپ اراضي دشتهاي دامنه اي:
دشتهاي دامنه اي نسبتا مسطح خاكهاي نسبتا عميق.
با تيپ هاي:
Astragalus-Artimisia
Astragalus-Eryngium
Astragalus-Stipa
Astragalus-Daphne
تيپ اراضي دشت هاي سيلابي:
شامل بسترهاي سيلابي با فرسايش كم تا متوسط با تعداد زيادي آبراهه هاي كم عمق.
از ويژگي هاي ا ين تيپ شوري و قليائيت زياد – سنگيني بافت خاك خطر سيل گيري محدوديت زهكشي و فرسايش آبي وبادي است.
در اين تيپ زراعتها و درختان مثمر وغير مثمر توسعه دارند.
هيدرولوژي:
بارندگي در بهار و برف وباران در زمستان باعث غني شدن آب زيرزميني
(چشمه ها) در كوهستانها جلگه ها ودشتهاي عميق يا به صورت رودهاي عميق ظاهر مي شود.
حوزه هاي آبخيز استان به سه حوزه اصلي:
سفيد رود
زرينه رود
سيروان
و سه حوزه فرعي:
زاب
سيمينه رود
راز آور
تيپ هاي گياهي:
دراين استان 31 تيپ گياهي مشخص گرديده كه شامل 4 گروه گياهي گونها- گندميان-علفي ها ودرختچه ايها كه گونها معادل 96/77درصد كل گياهان مرتعي منطقه را شامل مي شود.
مهمترين گياهان همراه تيپ ها:
Eryngium bungeri
Aegilops
Alcea
Echinops cephalotes
Stipa barbata
Phlomis oliverieri
Gundelia tournefortii
Poa bulbosa
Papaver cylindericum
Agropyron aucheri
A.Intermedium
Arenaria
Circium
Linum album
Dianthus
Scariola
Stachys lavandulifolia
Verbascum cheiranthifolium
Ziziphura spp
Causinis
Lepidium
Onobrychis
Silen
Taraxacum kurdicum
Veronica
Noaea mucronata
Falcaria vulgaris
Medicago radiata
Cephalaria syriaca
Carthamus oxyacantha
Tragopogon collinus
Scabiosa
Latyrus sativus
Daphne mucrunata
استان كردستان با وسعت 2881747 كيلومتر مربع در غرب كشور واقع شده است. مركز آن سنندج ومهمترين شهرستانهاي آن قروه، بيجار، بانه، مريوان، ديواندره، سقز و كامياران مي باشد.
ار تفاعات و پستي و بلندي ها
استان كردستان منطقه اي كوهستاني در عرصه سلسله جبال زاگرس
از شرق به غرب كوهها مرتفع تر و دره ها تنگ تر و عميق تر مي شود.
به سمت شرق خاك حاصلخيز تر فلات هاي مرتفع و دره ها وسيع تر مي شود.
رشته كوه شاهوبا ارتفاع 3240 متر وچهل چشمه با ارتفاع 3173 متر بلندترين نقاط استان.
حوزه سيروان در پايين ترين نقطه با ارتفاع 700 متر.
آب و هوا:
عامل اساسي آب و هواي منطقه توپوگرافي خاص منطقه و سلسله جبال زاگرس مي باشد.
بارندگي ساليانه نيز تحت تاثير جريان مديترانه اي است.
از شرق به غرب استان بارندگي زياد شده.
جنگلهاي بلوط در غرب مويد اين امر است.
انواع اقليم ها:
اقليم نيمه خشك: اطراف قروه و مسير قروه به بيجار.
اقليم مديترانه اي: مرزهاي شرقي حوزه آبريز سيروان.
اقليم نيمه مرطوب: در دامنه هاي شمالي و شرقي رودخانه هاي ايران و عراق
اقليم مرطوب : از مرز پيرانشهر تا جنوب بانه.
اقليم خيلي مرطوب ار تفاعات شمال كامياران و شرق مريوان.
منابع اراضي و خاك:
تيپ اراضي كوهها:
كوههاي بسيار مرتفع با قلل تيز و مضرس متشكل از سنگهاي آهكي و آذرين.
كوههاي بسيار مرتفع با قلل مدور متشكل از سنگهاي آهكي.
كوههاي كم ارتفاع و فرسايش يافته متشكل از آهك.
از ويژگي هاي آن شيب تند نقصان - پوشش خاكي – فقير بودن پوشش گياهي – فرسايش زياد.
عمده تيپ هاي آن Astragalus با جنس هاي:
Centurea
Pragnos
Ferula
Euphorbia
Daphne
تيپ اراضي تپه ها:
شامل تپه هاي مرتفع با قلل مرتفع و مسطح متشكل از سنگهاي آهكي وآهكي- آذرين.
تپه هاي كم ارتفاع متشكل از سنگهاي شيست آهكي.
از ويژگي هاي آن شيب تند- فرسايش زياد وكمي عمق خاك مي باشد.
تيپ هاي گياهي موجود بيشتر Astragalus با جنس هاي:
َAgropyron
Artimisia
Gundelia
Ferula
Thymus
Amygdalus
تيپ اراضي فلاتها و تراسهاي بالايي:
اين اراضي با پستي بلندي كم وخاكهاي رسوبي وآهكي.
با تيپ هاي گياهيAstragalus با جنس هاي:
Stipa
Artimisia
Gundelia
Euphorbia
Thymus
تيپ اراضي دشتهاي دامنه اي:
دشتهاي دامنه اي نسبتا مسطح خاكهاي نسبتا عميق.
با تيپ هاي:
Astragalus-Artimisia
Astragalus-Eryngium
Astragalus-Stipa
Astragalus-Daphne
تيپ اراضي دشت هاي سيلابي:
شامل بسترهاي سيلابي با فرسايش كم تا متوسط با تعداد زيادي آبراهه هاي كم عمق.
از ويژگي هاي ا ين تيپ شوري و قليائيت زياد – سنگيني بافت خاك خطر سيل گيري محدوديت زهكشي و فرسايش آبي وبادي است.
در اين تيپ زراعتها و درختان مثمر وغير مثمر توسعه دارند.
هيدرولوژي:
بارندگي در بهار و برف وباران در زمستان باعث غني شدن آب زيرزميني
(چشمه ها) در كوهستانها جلگه ها ودشتهاي عميق يا به صورت رودهاي عميق ظاهر مي شود.
حوزه هاي آبخيز استان به سه حوزه اصلي:
سفيد رود
زرينه رود
سيروان
و سه حوزه فرعي:
زاب
سيمينه رود
راز آور
تيپ هاي گياهي:
دراين استان 31 تيپ گياهي مشخص گرديده كه شامل 4 گروه گياهي گونها- گندميان-علفي ها ودرختچه ايها كه گونها معادل 96/77درصد كل گياهان مرتعي منطقه را شامل مي شود.
مهمترين گياهان همراه تيپ ها:
Eryngium bungeri
Aegilops
Alcea
Echinops cephalotes
Stipa barbata
Phlomis oliverieri
Gundelia tournefortii
Poa bulbosa
Papaver cylindericum
Agropyron aucheri
A.Intermedium
Arenaria
Circium
Linum album
Dianthus
Scariola
Stachys lavandulifolia
Verbascum cheiranthifolium
Ziziphura spp
Causinis
Lepidium
Onobrychis
Silen
Taraxacum kurdicum
Veronica
Noaea mucronata
Falcaria vulgaris
Medicago radiata
Cephalaria syriaca
Carthamus oxyacantha
Tragopogon collinus
Scabiosa
Latyrus sativus
Daphne mucrunata