روزه دارم من و افطارم از آن لعل لب است...!
ارسال شده: پنجشنبه ۲۸ مرداد ۱۳۸۹, ۵:۲۸ ب.ظ
دارم من و افطارم از ان لعل لبست ... اری افطار رطب در رمضان مستحبست
روز ماه رمضان زلف میفشان که فقیه ... بخورد روزه خود را بگمانش که شبست
زیر لب وقت نوشتن همه کس نقطه نهد ... این عجب نقطه خال تو به بالای لب است
یارب این نقطه لب را که به بالا بنهاد ... نقطه هر جا غلط افتاد مکیدن ادب است
شحنه اندر عقبست و من از ان میترسم ... که لب لعل تو الوده به ماء العنب است
پسر مریم اگر نیست چه باک است ز مرگ... که دمادم لب من بر لب بنت العنب است
منعم از عشق کند زاهد و اگه نبود .... شهرت عشق من از ملک عجم تا عرب است
گفتمش ای بت من بوسه بده جان بستان... گفت رو که این سخن تو نه شرط ادب است
زاهد از بهر خدا منعم از عشق مکن ... هر کسی منع من از عشق کند زن جلب است
عشق انست که از روی حقیقت باشد ... هر که را عشق مجازیست حمال الحطب است
گر صبوحی به وصال رخ جانان جان داد... سودن چهره به خاک سر کویش ادب
.
.
.
روز ماه رمضان زلف میفشان که فقیه ... بخورد روزه خود را بگمانش که شبست
زیر لب وقت نوشتن همه کس نقطه نهد ... این عجب نقطه خال تو به بالای لب است
یارب این نقطه لب را که به بالا بنهاد ... نقطه هر جا غلط افتاد مکیدن ادب است
شحنه اندر عقبست و من از ان میترسم ... که لب لعل تو الوده به ماء العنب است
پسر مریم اگر نیست چه باک است ز مرگ... که دمادم لب من بر لب بنت العنب است
منعم از عشق کند زاهد و اگه نبود .... شهرت عشق من از ملک عجم تا عرب است
گفتمش ای بت من بوسه بده جان بستان... گفت رو که این سخن تو نه شرط ادب است
زاهد از بهر خدا منعم از عشق مکن ... هر کسی منع من از عشق کند زن جلب است
عشق انست که از روی حقیقت باشد ... هر که را عشق مجازیست حمال الحطب است
گر صبوحی به وصال رخ جانان جان داد... سودن چهره به خاک سر کویش ادب
.
.
.