مرکز انجمنهای تخصصی

با سلام.امروز قصد داريم تا با يكي از تكنولوژي هاي جديد مايكروسافت آشنا بشيم.


فهرست مطالبي كه به مرور در اين مقاله توضيح خواهيم داد:

بخش اول : مقدمه ای بر تکنولوژی Windows Presentation Foundation

قسمت اول : تکنولوژی های جدید دات نت

قسمت دوم : مشکلات تکنولوژی های قبل در شخصی سازی ابزارها

قسمت سوم : نمونه ساده ای از کاربرد WPF

قسمت چهارم: WPF و ارتباط آن با Directx ، GDI و +GDI

قسمت پنجم: عدم وابستگی به رزولوشن صفحه نمایش در WPF

قسمت ششم ( آخر): معماری WPF

بخش دوم : زبان XAML و کاربرد آن در WPF

قسمت اول : مقدمه ای بر زبان XAML

قسمت دوم : کاربرد های مختلف زبان XAML

قسمت سوم : کامپایل XAML به فایل های BAML تزریق شونده به اسمبلی ها

قسمت چهارم : ساختار فایل های XAML

قسمت پنجم: شکل ساده یک سند XAML

قسمت ششم : فضای نام ها در XAML

قسمت هفتم: خواص و رویداد ها در XAML

قسمت هشتم ( آخر): رویداد ها در XAML

بخش سوم : چیدمان و طراحی کنترل ها

قسمت اول : مقدمه

قسمت دوم: چیدمان عناصر در WPF

قسمت سوم : کنترل StackPanel

قسمت چهارم: ادامه کنترل StackPanel

قسمت پنجم: کنترل Canvas

قسمت ششم: کنترل DockPanel

قسمت هفتم: کنترل WrapPanel

قسمت هشتم: کنترل UniformGrid

قسمت نهم: کنترل Grid

قسمت دهم: ادامه کنترل گرید

قسمت یازدهم: ادامه کنترل گرید

قسمت دوازدهم: ادامه کنترل گرید

قسمت سیزدهم: محدوده سطر و ستون ها در کنترل گرید

بخش چهارم: Content Controls

قسمت اول: مقدمه

قسمت دوم: خاصیت Content

قسمت سوم:کنترل های محتوا با خواص ویژه - کنترل ScrollViewer

قسمت چهارم: ادامه کنترل Scroll Viewer

قسمت پنجم: کنترل GroupBox

قسمت ششم:کنترل TabControl


قسمت آخر:کنترل Expander




تکنولوژی های جدید دات نت

از زمان ظهور دات نت، با اولین نسخه آن یعنی دات نت فریم ورک 1.0 که همراه با ویژوال استودیو 2002 همراه بود، تا به امروز که شاهد نسخه 3.5 از این تکنولوژی می باشیم، تغییرت بسیاری در آن به وجود آمده است. افزوده شدن کلاس های جدید در غالب فایل های DLL ای که ما آن ها را دات نت اسمبلی می نامیم، همچنین اضافه شدن تکنولوژی های جدید به این مجموعه باعث گسترش کاربرد این مجموعه شده است.

همزمان با ظهور نسخه 3.0 دات نت فریم ورک، تکنولوژی های جدیدی نیز به وجود آمد. این تکنولوژی ها، که بر خلاف تصور سطحی و ابتدایی بسیاری از برنامه نویسان در ابتدای ظهور آن ها، صرفا اضافه شدن تعدادی دات نت اسمبلی به دات نت اسمبلی های قبلی، تلقی می شد، تغییرات بسیاری را در امر برنامه نویسی دات نت به وجود آورد. تکنولوژی WPF به همراه تکنولوژی های WCF و WWF با نسخه 3.0 دات نت فریم ورک توسط شرکت ماکروسافت معرفی شدند.

در ادامه توضیح مختصری راجع به WCF و WWF خواهیم دید و سپس به بحث اصلی، یعنی WPF خواهیم پرداخت.

Windows Communication Foundation

تکنولوژی WCF که مخفف Windows Communication Foundation می باشد، ترکیب شده تکنولوژی های ارتباطی مختلفی که در دات نت فریم ورک 2.0 وجود داشت، می باشد. در دات نت فریم ورک 2.0 ، تکنولوژی های ارتباطی بین سیستم ها عبارت بودند از، ارتباطات بر پایه Soap ، ارتباطات دودویی بهینه شده و... . تکنولوژی WCF که با نام Indigo نیز شناخته می شود، تمامی جنبه های ارتباطی بین سیستم ها را درون خود دارد. جهت مطالعه بیشتر به آدرس

Windows Communication Foundation


مراجعه نمایید.
منبع:آموزش wpf آقاي مهدي كياني
[External Link Removed for Guests]

Windows Workflow Doundation

تکنولوژی WWF که مخفف Windows Workflow Foundation می باشد و بیشتر به صورت مخفف WF نشان داده می شود، امکان پیاده سازی و حل مسائل پیچیده دنیای پیرامون خود را که در حالت عادی ممکن است حل آن بسیار پیچییده و دشوار به نظر آید، به صورت بصری و بسیار ساده ارائه می کند. در کل دو شکل Sequential و State Machine را می توانید با WF پیاده سازی کنید. به عنوان نمونه بسیار ساده به راحتی می توانید یک دستور چند شرطی را به صورت کاملا انتزاعی و با امکاناتی که برای طراحی آن موجود است، پیاده سازی نمایید. به عنوان مثال، نمونه زیر، پیاده سازی یک دستور چهار شرطی در سیستم WF از نوع Sequential می باشد.



بخش اول(قسمت دوم)
پس از توضیح و اشارات مختصری درباره تکنولوژی های همپای تکنولوژی WPF که ارتباط بسیار نزدیکی نیز با هم دارند، اینک به معرفی تکنولوژی WPF خواهم پرداخت. WPF سر آغاز سه کلمه Windows Presentation Foundation می باشد. هر کسی که تا به حال در محیط های گرافیکی و یا به اصلاح برنامه نویسان، محیط های ویژوال، برنامه نویسی کرده باشد، یقینا با مفاهیم Windows Application ها که گاها به صورت مخفف WinApp نیز نامیده می شوند، آشنا می باشد. این نوع برنامه نویسی همزمان با ورود سیستم عامل های ویندوز در دنیای کامپیوتر شروع شد و روز به روز با به وجود آمدن زبان های متفاوت جایگاه محبوبتری نزد برنامه نویسان پیدا کرد. در اینجا قصد توضیح دادن این نوع برنامه نویسی را ندارم. فقط نگاهی گذرا به آن خواهم داشت تا مفهوم تکنولوژی WPF برایتان روشن تر گردد. همانطور که می دانید، Windows Application ها، از API های سیستم عامل مربوطه ( که اکثرا ویندوز XP نیز می باشد) برای ترسیم عناصر گرافیکی یا همان عناصر ویژوال، استفده می کنند. به عنوان مثال برای ترسیم انواع دکمه ها، فرم ها و بسیاری از عناصردیگری که با آن ها آشنا هستید، از توابع API ویندوز کمک گرفته می شود. همین مسئله باعث ایجاد محدودیت برای برنامه نویسان در ایجاد کنترل های سفارشی با ظاهر دلخواه خود شده بود. اگر چه با ابزار های گرافیکی که در دات نت فریم ورک 2.0 نیز وجود داشت، می توانستیم تا حد خوبی اقدام به ایجاد کنترل های مورد دلخواه خود را بکنیم، اما این موضوع نیاز به دانستن اطلاعات زیاد در مورد ایجاد کنترل های سفارشی و همچنین نوشتن گاها کد های بسیار زیادی جهت ایجاد کنترل مورد نظر می بود. این به آن دلیل بود که قالب و اساس اولیه کنترل ها بسته بود و نمی توانستید به راحتی کنترل ها را شخصی سازی نمایید. در بهترین حالت، یک برنامه نویس ماهر میتوانست با ارث بری از کلاس Control اقدام به ایجاد یک کنترل جدید با ظاهر و امکانات مورد نظر خود بکند. به عنوان مثال کنترل منوی زیر را اخیرا برای شرکتی طراحی کردم. تنها، یکی از کلاس های این منو دارای 1000 خط کد به غیر از کدهای تولید شده توسط خود دات نت می باشد. شاید 1000 خط، برای یه برنامه نویس بسیار ناچیز باشد. ولی چنانچه بخواهید تمامی کنترل های برنامه های خود را، خودتان طراحی کنید، می بینید که زمان زیادی از وقت شما صرف نوشتن کد ها می گردد.


این مسئله زمانی نمود بیشتری پیدا میکند که بخواهید، اکثر جنبه های یک کنترل را در کنترل سفارشی خود قرر دهید. به عنوان مثال به دلیل قرار گرفتن حالت های مختلف گرادیان بر روی منو، استفاده از امکانات قبلی مانند ترسیم متن آیتم به صورت اتوماتیک توسط خود منو و یا ترسیم کلید های میان بر آیتم و .... از بین می رود و تمامی این موارد بایستی با کد و توسط شما ایجاد گردد. درست است که می توان از کنترل های ایجاد شده توسط خودتان به کرات و در برنامه های مختلف استفاده کنید و لی تجربه نشان داده است که گاهی نیز مجبور به ایجاد کنترل دیگری شوید. این به این دلیل نیست که شما الزاما کنترل قبلی خود را خوب طراحی نکرده اید. عوامل زیادی می توانند باعث بروز این مورد شوند که پرداختن به آن ها از حوصله این بحث خارج است.
حال که تا حدودی با مشکلات برنامه نویسی های WinApp به روش جاری شدید، در ادامه به معرفی WPF خواهم پرداخت و در ادامه بحث های این آموزش، خواهید دید که WPF چگونه بسیاری از مشکلات موجود را مرتفع می کند.
تکنولوژی WPF به روشی دیگر عمل می کند. در واقع علاوه بر اینکه این تکنولوژی همچنان دارای کنترل های سابقی که آن ها را می شناسید، می باشد، می تواند دسترسی به بیشتر جنبه های کنترل ها را برای شما فراهم کند. در واقع قدرت WPF در این است که اساس و پایه هر کنترلی مانند برنامه نویسی قبل، بسته نیست و این شما هستید که به WPF خواهید گفت که متن روی کنترل را به چه صورتی طراحی کنید. یا پس زمینه کنترل یا کناره های آن را به آن صورتی که شما می گئیید طراحی کند. به همین منظر نیز دارای ابزارهای بسیار زیادی جهت کار برای طراحی کنترل های شما مهیا می کند. ابزارهایی مانند قلم مو های گرادیان با تعداد رنگ های نامحدود، انواع ابزار های گرافیکی برای ترسیم شکل دلخواه شما، امکان ایجاد افکت های بسیار زیبا و متنوع بر روی هر قسمتی از کنترل که بخواهید، وجود افکت های از پیش تعریف شده، امکان طراحی های 2 بعدی و نیز 3 بعدی، امکان ایجاد انیمیشن و بسیاری از امکانات دیگر که به مرور با آن ها آشنا خواهید شد.

پایه و اساس WPF بر Directx استوار می باشد. این موضوع سبب می شود که بتوان از بسیاری از جنبه های گرافیکی بدون ایجاد سربار اضافی بر روی برنامه بهره برد و در واقع برنامه هایی با ظاهر هایی بسازید که ساختن آن ها با برنامه نویسی های پیشین یا غیر ممکن و یا متحمل کار بسیار زیادی بوده است. اگرچه نقطه قوت این تکنولوژی اعمال گرافیکی، انیمیشن و .. می باشد، ولی این بدان معنی نیست که نمی توان با WPF اقدام به ایجاد فرم ها و کنترل های سابق نمود. این تکنولوژی به شما امکان استفاده از کنترل های پیشین را می دهد و همچنین برنامه نویسی WinApp را به همان شکلی که می شناسید، برای شما مقدور می سازد. علاوه بر این موارد، WPF امکان کار با اسناد متنی، کنترل کردن بر روی نحوه Print شدن آن ها و ... را برای شما مهیا می سازد.

نکته دیگری که در مورد WPF باید بدان اشاره کرد، امکان برنامه نویسی به شیوه ای است که شاید تاکنون امثال آن را یا ندیده اید و یا بسیار کم دیده اید و آن هم برنامه نویسی بر اساس عناصری در WPF می باشد که به آن ها Page می گویند. این نوع برنامه نویسی را می توان به نوعی شبیه سازی برنامه های وب نامگذاری کرد. این نوع برنامه نویسی WPF Browser Application نام دارد که در بخش های بعدی تفاوت آن را با برنامه نویسی معمولی WPF خواهید آموخت. توسط این مدل برنامه نویسی، می توانید اسمبلی های ایجاد شده را در مرورگر وب نظیر Internet Explorer بدون پیغام های امنیتی که معمولا در صفحات وب وجود دارند، نمایش دهید.

البته استفاده از امکانات مختلف گرافیکی به مانند آنچه در برنامه های WPF امکان پذیر است، در برنامه های بر پایه صفحه . امکان پذیر نیست. دلایل این موضوع را در بخش های آتی خواهید دانست..

بخش اول : ( قسمت چهارم )
DirectXوUser32، GDI، GDI+


به طور کلی برنامه های ویندوزی از دو امکان، توابع User32 و GDI/GDI+ برای ترسیم عناصر گرافیکی استفاده می کنند که User32 امکان ترسیم عناصر ویژوال را با ظاهر عادی مهیا می کند. عناصری مانند فرم ها، دکمه ها و ... و GDI/GDI+ امکانات گسترده تری را جهت ایجاد برخی اعمل گرافیکی مانند ایجاد گرادیان ها و ... را مهیا می کنند.

شرکت ماکروسافت به دلیل محدودیت هایی که در هر یک از دوبخش فوق، وجود داست، اقدام به ایجاد کتابخانه سطح بالایی به نام DirectX کرد.( حرف X می تواند جایگزین کلماتی مانند Sound و .. شود). این ابزار که امروزه نیز از آن استفاده های زیادی میشود،( از جمله در ایجاد بازی های سه بعدی و ... ) با بهره گیری از توان کارت های گرافیکی با بهره بری بالا، حداکثر توان آن را برای ایجاد گرافیک های قوی به کار می برد.

اما با قدرت زیاد این کتابخانه، به دلیل برقراری ارتباط مشکل با ان و نیاز به کد نویسی های زیاد، این ابزار بیشتر در تهیه بازی ها و برنامه های گرافیکی مورد استفاده قرار گرفت و جایگاه زیادی در توسعغه برنامه های تجاری پیدا نکرد.

تکنولوژی WPF تمامی این مشکلات را مرتفع کرد و در واقع کاربر را از درگیر کردن نوشتن کدهای زیاد و گاه طاقت فرسا به صورت مستقیم در DirectX ، رهایی داد. WPF از تمامی قدرت DirectX جهت ایجاد گرافیک های 2 بعد، 3 بعدی، ایجاد انیمیشن ها، استفاده می کند. همچنین ابزار های بسیاری را جهت طراحی کردن در اختیار شما قرار می دهد. علاوه بر این DirectX به جهت اینکه به خوبی با مفاهیم Texture، Gradient و ... تطبیق پیدا می کند، درارای سرعت بالاتری نسبت GDIو GDI+ می باشد. به این دلیل که این تکنولوژی ها برای رندر کردن از روش پیکسلی و الگوریتم های آن که اصطلاحا Pixel By Pixel Instruction گفته می شود، استفاده می کنند.

یکی دیگر از مشکلاتی که کار کردن با DirectX به صورت مستقیم وجود داشت( دارد) به دلیل نوع بهینه سازی و نحوه رندر کردن اشکال توسط کارت های ویدیویی متفاوت بود، که با WPF این مشکل نیز مرتفع شده است.

یکی از مهمترین اهداف WPF استفاده از GPU به جای CPU جهت انجام روتین های پیچیده گرافیکی می باشد که این امر باعث آزاد بودن CPU بوده که میتواند به پردازش های دیگر در سیستم رسیدگی کند.


WPF به عنوان یک API سطح بالا


همناطور که پیشتر توضیح داده شد، WPF قادر به انجام کار های بسیاری برای شما خواهد بود که قبل از آن، انجام آن ها بسیار مشکل و زمان بر ونیاز به نوشتن کد های بسیاری می بود. در ادامه به صورت لیست وار، تعدادی از امکانات این تکنولوژی همراه با توضیح مختصر آمده است:

طرح بندی اجزا و عناصر برنامه شبیه برنامه های تحت وب: WPF از عناصر جدید و بسیاری دی تراز بندی و چیدمان کنترل ها و عناصر مختلف بر روی فرم های برنامه شما استفاده میکند. توسط این ابزار ها که از کلاس پایه Panel ارث بری می کنند، قادر خواهید بود که چدیمان عناصر خود را چنان تنظیم کنید، که برنامه شما در رزولوشن های مختلف به خوبی قابل نمایش باشد.

نکته مهم و بسیار حیاتی در هنگام کار کردن با تکنولوژی WPF :

یک برنامه نویس WPF حرفه ای حتی المقدور از خواص Width و Height اشیاء برای چیدمان آن ها استفاده نخواهد کرد. یقینا برایتان غیر قابل تصور است. به این دلیل که تا الان هر عنصری که در برنامه خود استفاده کرده اید، پس از نامگذاری آن اقدام به ایجاد سایز مناسب آن نمده اید. اما در نمونه برنامه ها و بخش های آتی خواهید دید، که کمترین استفاده را از این دو خاصیت خواهیم کرد. این موضوع به دلیل ماهیت WPF و غیر وابسته بودن به رزولوشن صفحه نمایش می باشد که در قسمت بعدی بیشتر به شرح آن خواهم پرداخت.
---------------------------------------------------------------
برخی از امکانات و چنبه های برنامه نویسی با WPF :


مدل قدرتمند و قوی طراحی :
توسط WPF از درگیر شدن با پیکسل ها و کار کردن بر روی ان ها رهایی خواهید یافت و در واقهع با ابجکت ها و اشکال سطح بالا تعامل خواهید داشت. همچنین قادر به ایجاد اشکال سه بعدی و... خواهید بود.

نکته:
یکی از محدودیت هایی که WPF داراست، کار کردن با اشکال سه بعدی می باشد. در واقع گرچه با WPF به خوبی می توانید اقدام به ترسیم این نوع اشکال نمایید، اما از لحاظ کارایی، اشکال سه بعدی ایجاد شده با WPF کارایی کمتری نسبت به نوع های مشابه و تولید شده با DirectX و یا OpenGL به صورت مستقیم می باشد. به همین دلیل چنانچه قصد نوشتن بازیهای سه بعدی Real Time را دارید، WPF ممکن است انتخاب خوبی نباشد. چون ممکن است آن کارایی را که انتظار دارید برای شما فراهم نکند.در این موارد می توانید از محیط های دیگر و مناسب اینگونه برنامه ها استفاده نمایید.
-----------------------------------------------------------

انیمیشن، صدا و تصویر:
همانطور که پیش تر نیز توضیح داده شد، علاوه بر انجام اعمال بسیاری که می توانید، با اشکال انجام دهید، اعم از چرخش، بزگر نمایی، کوچک نمایی و ...، نیز می توانید اقدام به ایجاد انیمیشن های زیبا توسط WPF نمایید. همچنین قادر خواهید فایل های صوتی و ویدیویی را به خوبی به کار بگیرید.

استایل ها و قالب ها :
همواره یکی از دغدغه های برنامه نویسان ویندوز، ایجاد ظاهری زیبا برای فرم ها و عناصر خود بوده است. تا آن جا که اکثر برنامه نویسان به سراغ کامپوننت های شرکت های ثالث که آن ها را Third party Components می نامیم، رفته و از آن ها به کرات در برنامه های خود استفاده می کرده و می کنند. من جدای از اینکه این کامپوننت ها چقدر در عمل و کارایی درست و حساب شده عمل می کنند، و اینکه با معیار های زبان فارسی متناسب هستند ( که اکثرا نیستند)، دلیل دیگری برای استفاده نکردن از این نوع کامپوننت ها دارم و ان هم وابستگی برنامه شما به آبجکت ها و عناصر شرکت های دیگر خواهد بود. این موضوع می تواند در طولانی مدت و استفاده مکرر از این نوع ابزار ها، ضررهای جبران ناپذیری به برنامه نویسیان وارد نماید. با تکنولوژی WPF تقریبا تمامی این مشکلات رفع شده و به راحتی می توانید اقدام به ایجاد استایل ها و قالب های متناسب با معیار خود و برنامه خود، نمایید. چنانچه برنامه نویسی مسلط به این موارد گردد، مطمئن هستم که دیگر به هیچ عنوان به دنبال ابزار های ظاهر سازی برنامه ها و کامپوننت های متفاوت نخواهد رفت.

دستورات ( Commands) :
یکی از جنبه ها و امکانات فوق العاده زیبا و قدرتمند WPF استفاده از Command ها برای هماهنگ سازی واکنش های مختلف کاربر و هماهنگ سازی قسمت های مختلف برنامه به کار می رود که در جای خود، مفصلا به شرح آن خواهم پرداخت. فعلا به همین قدر بسنده کنم که با یادگیری و استفاده از این ابزار، فوق العاده شگفت زده خواهید شدد و خواهید دید که برنامه های شما با این ابزار به چه درصد بالایی از کارایی خواهد رسید.
برنامه های بر پایه صفحه : کمی پیش تر در این مورد صحبت کردم و نمونه عکس برنامه ای را هم که از صفحات استفاده شده بود را مشاهده کردید. در موقعیت مناسب تری بر روی این نوع برنامه نویسی نیز تمرکز بیشتری خواهیم کرد.

ایجاد واسط کاربر به صورت توصیفی :
زمانی که نامی از تکنولوژی WPF برده میشود، در ادامه آن نامی هم از XAML می آید. XAML که یک زبان توصیفی و XML Based می باشد، توسط ویژوال استودیو به کار گرفته می شود تا شما بتوانید فرم ها و عناصر خود را با سرعت بیشتری ایجاد نمایید. به جرات می توانم بگویم که استفاده از XAML در سرعت تولید برنامه های شما، تاثیر چشمگیری خواهد داشت. در ابتدا ممکن است در استفاده از آن کمی دچار سردرگمی شوید، تا آن جایی که بخواهید آن را رها کنید و اقدام به ایجاد محیط واسط برنامه خود با کد نمایید. اما با کمی تلاش و مسلط شدن بر آن ، لز کار کردن با آن لذت خواهید برد، تا جایی که هیچ وقت دوست ندارید دیگر سراغ کد نویسی بروید!!! ( البته این یه امر محال خواهد. چون حتما نیاز به کدنویسی هم خواهید داشت)

عدم وابستگی WPF به رزولوشن:

بدون شک یکی از جنبه های فوق العاده مفید و قوی WPF عدم وابستگی آن به رزولوشن صفحه نمایش است. اگر به خاط داشته باشید، کمی پیش در یک نکته مهم، این موضوع را یادآور شدم که یک برنامه نویس حرفه ای در WPF حتی المقدور از خواص Width و Height عناصر برای چیدمان آن ها استفاده نخواهد کرد. دلیل این گفته را در ادامه متوجه خواهید شد.

برنامه های تحت ویندوزی که تا کنون و با تکنولوژی های موجود نوشته می شدند( می شوند) وابستگی زیادی به رزولوشن صفحه نمایش دارند. یه عنوان مثال فرم های شما، که در صفحه نمایش شما با رزولوشن 1024 * 768 به خوبی طراحی شده اند، ممکن است در یک کامپیوتر دیگری با رزولوشن بالاتر از ان (این امر در Laptop ها بسیار معمول می باشد. علاوه بر اینکه ان ها در بیشتر مواقع از تراکم 120 DPI استفاده می کنند. در صورتی که مونیتور های CRT معمولا از تراکم 96 DPI استفاده می کنند. "گر چه قابل تغییر می باشد" ) کوچک شود، و بر عکس، در یک سیستم با رزولوشن پایین، قسمتی از فرم های شما از صفحه نمایش خارج گردد.

اما با WPF این مشکلات مرتفع می گردد. دلیل آن هم استفاده از سیستم خاصی برای اندازه گیری اجزاء و عناصر برنامه شما، می باشد. عناصر، اعم از دکمه ها، فرم ها و هر شی قابل اندازه گیری با واحدی با نام DIU (Device Independent Unit ) اندازه گیری می شوند. هر یک DIU معادل با 1/96 (1 تقسیم بر 96) هر اینچ می باشد. در واقع می توان گفت هر DIU در صفحه نمایشی با تراکم پیکسل استاندارد یعنی 96 DPI ، دقیقا برابر با 1 پیکسل فیزیکی در صفحه نمایش می باشد. حال اگر از DPI بالاتری استفاده گردد، طبیعتا هر یک DIU (در همان رزولوشن قبلی)کمتر از 1 پیکسل خواهد شد( چرا؟)

حال WPF با اندازه گیری DPI در هر رزولوشنی که با فرمول مشخصی محاسبه می شود، می توانید سایز مناسب عناصر شما را محاسبه کند. این روش باعث می شود که نمایش یک کنترل مانند Button در رزولوشن 1024*786 و با 96 DPI تراکم، با نمایش آن در رزولوشن 1600*1200 و با تراکم 120 DPI یکسان باشد.

حال باید دلیل اینکه چرا نباید حتی الامکان عرض و ارتفاع کنترل ها را به صورت مطلق و دستی تعیین کرد را متوجه شده باشید. (چرا؟)


بخش اول : مقدمه ای بر WPF (قسمت آخر )
معماری : WPF
تکنولوژی WPF یک تکنولوژی چند لایه می باشد.در بالاترین لایه آن اسمبلی های پایه ای و اسای WPF قرا گرفته اند که تماما به صورت کد های مدیریت شده سی شارپ می باشند. این لایه شامل API های PresentationFramework.dll ، WindowsBase.dll و PresentationCore.dll می باشد که در واقع برنامه شما با این اسمبلی ها ارتباط خواهد داشت.

در لایه زیر آن، کامپوننت مدیریت نشده milcore.dll قرار دارد. تمامی کدهای نوشته شده توسط شما، از طریق لایه اول و ارتباط لایه اول با لایه دوم و کامپوننت مذکور تبدیل آبجکت های مورد نظر می گردد.
در واقع دلیل اینکه کامپوننت milcore.dll به صورت مدیریت نشده می باشد، این است که این کامپوننت بایستی ارتباط تنگاتنگی و مجتمع شده ای با Direct3D داشته باشد و نیز دارای کارایی بسیار بالایی از هر لحاظی باشد.

Direct3D در لایه زیرین milcore.dll قرار گرفته است که به صورت یک API سطح پایین می باشد و در واقع به نوعی موتور WPF به همراه milcore نیز به حساب می آید.

در شکل زیر بخش های مختلف معماری WPF نشان داده شده اند


همانطور که گفته شد، برنامه شما در بالاترین سطح با API های سطح بالا که در واقع پایه واساس WPF را تشکیل می دهند، ارتباط بر قرار می کنند. در ادامه به تشریح هر یک از این کامپوننت ها و ابزار ها خواهم پرداخت:

PresentationFramework.dll : این اسمبلی در واقع تمامی آبجکت های سطحه بالا و در واقع به نوعی بالاترین سطح از آبجکت های WPF مانند Windows ها ( که بالاترین سطح در برنامه های WPF را در مدل برنامه نویسی WPFApplication دارا می باشد) و Panel ها که از دیگر اجزاء اساسی برنامه های WPF می باشند،را نگه داری می کند.

می توانید Windows ها را به مانند Form ها در برنامه های معمولی در نظر بگیرید. همچنین Panel، کلاس پایه برای تمامی کنترل های Container از جمله Grid ( که مهمترین آن ها و پر کاربرد ترین آن ها می باشد)، StackPanel، Canvas و ... می باشد.

Presentationcore.dll : شامل نوع های پایه از جمله UIElement و Visual می باشد که تمامی اشکال و کنترل های از این کلاس ها ارث بری می کنند. در قسمت بعدی نمودارسلسله مراتبی کلاس های WPF را مشاهده خواهید کرد.

Milcore.dll : در واقع هسته اصلی WPF در رندر کردن آبجکت ها به آبجکت هایی که لایه زیرین خودش یعنی Direct3D نیاز دارد، می باشد. علاوه بر این در ویندوز ویستا، مدیر پنجره های دسکتاپ یعنی Desktop Windows manager ( که عمل مدیریت پنجره های دسکتاب را بر عهده دارد) از همین کامپوننت استفاده می کند. در واقع شما می توانید با فراخوانی DWM ، به فرم ها، یا صحیح تر بگویم به پنجره های برنامه خود، افکت هایی که پنجره های ویندوز ویستا دارا هستند را اضافه نمایید.

نکته:
دقت کنید که این افکت ها بر روی ویندوز ویستا به تنهایی قابل پیاده سازی هستند. گرچه ابزار ها و کامپوننت های Cross نیز برای این کار نوشته شده اند و لی به صورت عادی برنامه هایی که بر روی ویندوز ویستا اجرا می شوند، می توانند قابلیت افکت های ویندوز ویستا را دارا باشند

WindowsCodec.dll : یک API سطح پایین می باشد که قابلیت اعمال، کارهای زیادی را بر روی عکس ها، از قبیل بزرگ نمایی، چرخش و .. را دارد.
Direct3D : نیز یک API سطح پایین است که شامل تمامی گرافیک های رندر شده در WPF می باشد.


ساختار سلسله مراتبی آبجکت ها در WPF

شکل زیر ساختار سلسله مراتبی آبجکت های مختلف را در تکنولوژی WPF نشان می دهد.


به عنوان مثال کلاس Button را در نظر بگیرید:
این کلاس در اولین سطح از کلاس ButtonBase ارث بری می کند و به ترتیب از کلاس های زیر ارث بری کرده تا نهایتا به کلاس DispatcherObject برسد.

DispatcherObject
.
.
DependencyObject
.
.

Visual
.
.

UIElementt
.
.

FrameWorkElement
.
.

Control
.
.

COntentControl
.
.

ButtonBase
.
.

Button




ترتیب ارث بری ها از پایین به بالا می باشد.

بسیاری از این کلاس ها را در بخش های آتی شرح خواهم داد. اما می توانید جهت اطلاعات بیشتر به کتاب Prof WPF in C#‎ 2008 نوشته Matthew macDonald ، صفحه 50 مراجعه کنید.

ادامه دارد.........................

در این بخش قصد دارم، زبان XAML را که نوعی زبان نشانه گذاری می باشد را تشریح کنم و نحوه استفاده از آن و جایگاه آن را در تکنولوژی WPF و نیز در ویژوال استودیو را بیان کنم.
همانطور که در بخش قبلی ( مقدمه ای بر WPF ) اشاره ای مختصر کردم، XAML مخفف عبارت EXtensible Application Markup Language می باشد. زبان XAML که یک زبان توصیفی می باشد، بر پایه قواعد XML می باشد. این زبان در ایجاد برنامه های WPF نقش بسیار موثری را بازی می کند.
این زبان که همراه با ویژوال استودیو 2008 درون آن موجود و نصب شده می باشید، برای نمونه سازی وتعریف آبجکت های WPF به کار می رود. منظور از آبجکت، در اینجا یک واژه کلی می باشد. از یک خط ساده گرفته تا تولید و ایجاد کنترل های پیچیده، همگی قابل پیاده سازی با این زبان توصیفی می باشند. در واقع WPF این زبان را برای ایجاد واسط های کاربری برنامه های خود به کار می گیرد.
اگر چه در ابتدا ممکن است اینگونه به نظر آید که استفاده از XAML برای طراحی پنجره ها و یا صفحات و یا هر آبجکت دیگری درون WPF مشکل تر از نحوه ایجاد فرم های ویندوزی در مدل های برنامه نویسی پیشین باشد، ولی به واقع اینگونه نیست. با کمی تلاش و استفاده از این زبان، پس از مدتی متوجه خواهید شد که توسعه برنامه ها و طراحی پنجره های برنامه به همراه محتویات درون آن ها، توسط XAML بسیار سریعتر و روان تر از روش های پیشین که معمولا به صورت Drag کردن کنترل ها و اشیاء بر روی فرم ها بود، می باشد. علاوه بر این پس از مدتی خواهید دید که ایجاد آبجکت ها و به ویژه ایجاد انواع اشکال با انواع افکت های گوناگون بر روی آن ها، توسط XAML به راحتی صورت می پذیرد. یکی دیگر از ویژگیهای این زبان این است که در ویژوال استودیو، تقریبا بیش از 99% موارد دارای Intellisence بسیار موثر و کارا می باشد که عمل کد نویسی در این زبان را بسیار راحت تر می کند. در ادامه نگاهی گذرا به روش های پیشین طراحی خواهیم انداخت و مقایسه خواهیم کرد که استفاده از XAML در تولید برنامه های WPF چه اثراتی دارد.

طراحی واسط های گرافیکی کاربر قبل از WPF :

طراحی واسط های کاربری در مدل های برنامه نویسی قبل از WPF (برنامه های ویندوزی ) همیشه با بخش کد و منطق برنامه درگیر بوده است. در بهترین حالت، در دات نت فریم ورک 2.0، هر فرم که به عنوان بالاترین آبجکت و به عنوان پدر تمامی آبجکت ها در برنامه های استفاده می شد، دراای دو کلاس مجزا بود.(هست) یکی از این کلاس ها که دارای متدی به نام InitializedComponents بود، (هست). این متد وظیفه طراحی فرم و آبجکت های درون آن را بر عهده داشت. به محض قرار گیری آبجکتی مانند Button بر روی فرم، کدهایی درون متد مذکور به صورت اتوماتیک و توسط خود محیط برنامه نویسی ویژوال استودیو نوشته می شد. این کد ها مربوط به نحوه قرار گیری آبجکت مورد نطر بر روی فرم بود.(هست). و کلاس دیگر معمولا برای کد نویسی و ایجاد منطق برنامه و مشخص کردن عملکرد فم مربوطه و آبجکت های مربوطه به کار می رفت.(می رود). این مسئله ممکن است هیچ ایرادی در یک نگاه سطحی به همراه نداشته باشد. اما در گروه های برنامه نویسی، این یک معضل می باشد. به این دلیل که همیشه طراح با کد نویس درگیر است. این مشکل زمانی بیشتر خود را نشان می دهد که طراح برنامه، ( منظور از طراح، گرافیست برنامه می باشد) از کد نویسی و منطق های برنامه نویسی اطلاعات چندانی نداشته باشد
.
این موضوع با ورود ASP.NET 2.0 و به وجود آمدن مبحث Code Behind که منطق برنامه را از طراحی آن جدا می کرد، تا حدی مرتفع گردید. البته کماکان برای برنامه های ویندوزی هیچ راه حل مناسبی وجود نداشت.

این مسئله با آمدن تکنولوژی WPF و همراه ان زبان نشانه گذاری XAML به خوبی مرتفع شده و بسیاری از مشکلات را کاهش داده است. در این روش، گرافیست برنامه بدون داشتن دغدغه هایی از منطق و نحوه عملکرد برنامه، اقدام به ایجاد و طراحی پنجره های برنامه نماید.
در واقع نکته کلیدی و تفاوت WPF با فرم های ویندوزی این است که WPF طراحی پنجره ها و آبجکت ها را بر خلاف فرم های ویندوزی به کد تبدیل نمی کند. و در نتیجه طراحی برناکمه از کد نویسی و منطق آن کاملا جدا سازی شده است. این موضوع همیشه ذهن برنامه نویسان را درگیر کرده بود. در واقع برنامه نویسان حرفه ای، همواره در تلاش برای تولید برنامه هایی بودن که منطق برنامه از طراحی آن جدا باشد.

نکته :
البته توجه به این نکته بسیار مهم است که وجود XAML به این معنا نیست که WPF حتما به این زبان نیاز دارد. اگر چنین تصوری دارید باید بگم که در اشتباه هستید. هم اکنون هم می توان طراحی برنامه را تماما به صورت کد نویسی انجام داد. اما این مسئله مشکلاتی را که پیش تر به آن ها پرداختم را به وجود می آورد.
---------
عادت بد :
با وجود نر م افزار های گرافیکی که روز به روز بر تعداد آن ها هم افزوده میشه و با اضافه کردن plug in هایی به اون ها و گرفتن خروجی XAML از آن های نباید موجب این شود که نحوه کار کردن با XAML را کنار بگذاریم و از برنامه های آماده استفاده کنیم.. شدیدا و با تاکید بسیار توصیه می کنم که زیاد وابسته اینگونه نرم افزار ها نشوید.

تعدادی از این نرم افزار ها را در بخش های بعدی معرفی خواهم کرد. (شاید هم معرفی نکنم !!!)


بخش دوم : زبان XAML ( قسمت دوم)



کاربرد های مختلف XAML:

زمانی که صحبت از نام XAML به میان می آید، ذهن خیلی از افراد به سمت WPF سوق داده می شود. اگر چه صحیح است که XAML یک ابزار قدرتمند و کارامد در هنگام کار کردن با برنامه های WPF می باشد، اما این موضوع صرفا به این معنی نیست که از XAML تنها می توان در WPF استفاده نمود.
در زیر لیستی از کاربرد های XAML به همراه توضیح مختصری در باره آن آمده است.

XAML در WPF :
همانطور که قبلا و از ابتدای موضوعات تا بدین جا چندین بار متذکر شدم، یکی از کاربرد های XAML در هنگام برنامه نویسی WPF می باشد که امکانات بسیاری را برای شما فراهم می کند. هر سند XAML در WPF می تواند نگهدارنده آبجکت های WPF باشد. این آبجکت های می توانند در بالاترین سطح، پنجره های باشند و یا تنها یک آبجکت خط و یا یک مستطیل طراحی شده توسط شما باشد. با ساختار XAML در WPF بیشتر آشنا خواهید شد.

XAML در WF :
همانطور که XAML در WPF می تواند نگهدارنده آبجکت های WPF باشد، XAML در WF نیز می تواند نگهدارنده آبجکت ها در WF باشد. WF نیز مانند WPF درای آبجکت های بسیاری از جمله Activity Class ها و .. باشد

XAMl در SilverLight : نسخه ای دیگر از WPF وحود دارد به نام WPF/E که به نام SilverLight نیز معروف است و نام آن را بار ها شنیده اید. در واقع توسط WPF/E یا همان SilverLight می تواند بسیاری از کارهایی را که با WPF قادر به انجام آن ها در برنامه های ویندوزی هستید، مانند اشکال دو بعدی، صدا، تصویر، انیمیشن و ... را در برنامه های تحت وب به کار ببرید.
نکته:
XAML کاربرد های دیگری در زیمنه های مختلف دیگری دارد. به عنوان مثال XPS Documentation ها یکی دیگر از زمینه هایی است که XAML در آن استفاده می شود. XPS مخفف Xml Paper Specification می باشد. برای آشنایی با این نوع document ها، خواندن این مطلب خالی از لطف نیست



بخش دوم : زبان XAML ( قسمت سوم)

کامپایل XAML به فایل های BAML تزریق شونده به اسمبلی ها:

زمانی که طراحی های برنامه انجام گرفت، در زمان کامپایل برنامه، ویژوال استودیو تگ های XAML را به فرمتی جدید به نام BAML که مخفف Binary Application Markup Language می باشد، ترجمه می کند. فایل های BAML درواقع فرمت دودویی شده فایل های XAML می باشند. علاوه بر این فایل های BAML چون به صورت مجموعه ای از نشانه های می باشند، هم از لحاظ حجم کمتر از فایل های XAML می باشند و هم از لحاظ سرعت Load شدن، سریعتر از فایل های XAML می باشند. درواقع تعداد خطوط زیادی در فایل های XAML به چندین توکن در فایل های BAML تبدیل می شوند. البته تصمیم گیری در مورد اینکه چه تعداد خطوط از فایل های BAML به چه تعدادی توکن از فایل های BAML و به چه نوع توکن هایی تبدیل می شوند، بر عهده کامپایلر است.

پس از ایجاد فایل های BAML آن ها به اسمبلی های برنامه شما ( فایل exe یا dll) ملحق می شوند. ( این عمل را اصطلاحا Embed کردن BAML به اسمبلی می گویند.

نکته: (مهم)
از بزرگترین محاسن فایل های BAML این است که می تواند هر نوع فایلی را درون خودش نگه داری کند. به عنوان مثال فرض کنید که برنامه شما از فونتی به نام X استفاده می کند. در مدل های برنامه نویسی پیشین، چنانچه فونت X بر روی سیستم مقصد وجود نداشت، برنامه در قسمتی که از آن فونت استفاده می کرد، دچار اخلال می شد(هر نوع اخلالی اعم از جایگزین شدن با یک فونت دیگر و...) البته راه هایی برای مقابله با این مشکل وجود داشت. به عنوان مثال می توانستید، در هنگام ایجاد فایل های Setup فونت های مشخصی را به آن اضافه کنید تا در هنگام نصب برنامه در سیستم مقصد، فونت های مربوطه به پوشه فونت در سیستم مقصد کپی شوند.
اما به روشی که به زودی خواهم گفت، می توانید فونت ها و یا فایل های دیگری را به فایل exe خود تزریق کنید. در نتیجه دیگر نیاز نیست که نگران وجود فونت خاصی بر روی سیستم مقصد باشید و مطمئن خواهید بود که هر جا که فایل exe شما وجود داشته باشد، آن فونت نیز وجود خواهد داشت. البته این تنها نقطه قوت BAML ها نیست. دستورات بسیار کوتاهی که قابل استفاده در XAML هستند برای دسترسی ساده و آسان به فایل های Resource شما، از دیگر مزایای آن ها می باشد ک هدر این مورد در بخش های آتی بیشتر خواهید دانست.


ادامه دارد...............

ساختار فایل های XAML :
همانطور که قبلا نیز بدان اشاره شد، زبان XAML یک زبان XML base می باشد. پس طبیعتا شباهت بسیار زیاد و نزدیکی به قایل های XML دارد که تاکنون زیاد با آن ها سرو کار داشته اید. اما توجه به چهار نکته زیر که به نحوی قوانین فایل های XAML را بیان می کنند، می تواند در درک ساختار XAML ههآ بسیار مفید باشد.

همواره چهار نکته زیر را به خاط ر داشته باشید :

الف: هر تگ آغاز شونده XAML نشان دهنده به نمونه ای از کلاس خاص در WPF نگاشت خواهد شد به عنوان مثال تگ <TextBlock> نشان دهنده آبجکتی از کلاس TextBlock می باشد. منظور از کلاس، هر کلاسی می تواند باشد. بهعنوان مثال فرض کنید، کلاسی با نام MyCustomTextBox ایجاد کرده اید. حال می توانید با دستوری مشابه <cl:MyCustomTextBox> نمونه ای از آبجکت MyCustomTextBox را مشخص نمایید.

نکته:
کلمه cl به کار رفته در دستور فوق، جزء کلمات کلیدی نیست. در واقع نباید این تصور را بکنید، برای ایجاد نگاشت به کلاس های ساخته شده توسط خودمان، حتما کلمه cl را قبل از به کار ببریم. در واقع در این مثال من فرض کرده ام، که cl ، اشاره به فضای نامی دارد که کلاس MyCustomTextBox درون آن قرار گرفته است. نحوه مشخص کردن و اضافه کردن اسمبلی ها را در اسناد XAML را به زودی فرا خواهید گرفت.

ب: به دو صورت می توانید پایان تگ های XAML را مشخص نمایید.
حالت اول : در این حالت از علامت (/>) در پایان تگ استفاده می کنید. که بیانگر پایان تگ می باشد.


قاعده نحوی :
Please Login or Register to see this code

نمونه :


Please Login or Register to see this code
حالت دوم : از تگ (</[ObjectName]>) در پایان کد استفاده نمایید.

قاعده نحوی :



Please Login or Register to see this code
نمونه :


Please Login or Register to see this code
ج: پس از نام آبجکت در تگ شروع کد، می توانید صفات آن آبجکت را مشخص نمایید. به عنوان مثال تکه کد زیر، یک Button را مشخص می کند که خواصی برای آن تنظیم شده است. همچنین رویداد کلیک برای آن تعریف شده است.

Please Login or Register to see this code
د: می توانید خواص هر آبجکت را بین تگ های آغازین و پایانی آبجکت مورد نظر قرار دهید. به عنوان مثال کد فوق، با کد زیر برابر است:

Please Login or Register to see this code
عادت خوب :
سعی کنید، عادت به استفاده از روش دوم ( روش د ) در تنظیم خواص آبجکت ها کنید. البته این موضوع بیشتر برای زمانی استفاده می شود که بخواهید از خواص پیچیده و ترکیبی برای یک آبجکت استفاده کنید.( این موضوع را کمی جلوتر خواهید دید). ولی به عنوان نمونه برای مثال فوق، بهتر است که از روش ( ج ) به جای روش ( د) استفاده گردد.

شکل ساده یک سند XAML :


در قطعه کد زیر، ساده ترین شکل یک فایل XAML را می بینید. این کدها هنگام ایجاد Window های جدید به برنامه، برای هر Window توسط خود ویوژوال استودیو ایجاد می گردد.
Please Login or Register to see this code

حال در ادامه اجزای قطعه کد فوق را با هم خواهیم دید:

اگر خوب دقت کنید، کد فوق دارای دو تگ کلی می باشد. یکی تگ Window و دیگری تگ Grid می باشد.
تگ Window بیانگر این است، که این فایل اشاره به یک آبجکت Window دارد. همانطور که قبلا گفتم Window ها در WPF به مانند Form ها در WinApp می باشند.
تگ Grid اشاره به آبجکتی به نام Grid دارد که یکی از پر کاربردترین آبجکت های WPF می باشد که جزء کنترل های Container است. این کنترل به همراه کنترل های دیگر که همه از کلاسی به نام panel ارث بری می کنند، وظیفه طرح بندی (Layout) پنجره های شما را دارند در مورد این کنترل به همراه کنترل های مربوطه، در بخش Layout مفصل صحبت خواهم کرد.

در خط اول قطعه کد فوق، دستور زیر را مشاهده می کنید:


Please Login or Register to see this code
این دستور، بیانگر این است که فایل XAML جاری، مربوط به کلاس Window1 که در فضای نام WpfAplication1 قرار گرفته است می باشد. به عنوان مثال چناچه یک Button به فایل XAML فوق اضافه کنید، و برای آن رویدادی (مثلا Click) تعریف کنید، کد های این رویداد درون کلاس Window1 در درون فضای نام WpfApplication1 خواهد بود. این نوع تعریف کلاس و ربط دادن آن به کد های مروبوط به طراحی فرم، برای برنامه نویسان ASP.NET 2.0 آشنا می باشند. ( اصطلاحا به آن Code-Behind Class گفته می شود) در آن جا هم از تکنیکی مشابه این استفاده می گردد.

این موضوع باعث جدایی واسط کاربری ما از منطق برنامه می شود. علاوه بر این شما می توانید، فایل های XAML را به صورت پویا و در هنگام زمان اجرای برنامه، فراخوانی کرده و توسط ان ها، واسط کاربری پنجره مربوطه را ایجاد نمایید.

حال به دوخط کد زیر که در قطعه کد فوق قرار گرفته اند توجه کنید :


Please Login or Register to see this code
این دوخط، دو فضای نام کلی را در برنامه های WPF مشص می کند. در واقع هر سند XAML مربوط به WPF شامل این دو فضای نام خواهد بود. توضیحات بیشتر در مورد فضای نام ها در XAML را در بخش بعدی توضیح خواهد داد. همچنین در آن بخش خواهید دید که دو فضای نام فوق شامل چه عناصری در WPF می باشند.

در نهایت، سه خاصیت برای Window تعریف شده است. خاصیت اول مربوط Tilte پنجره می باشد. این خاصیت مانند خاصیت Text در فرم های ویندوزی می باشد. در واقع متنی که به عنوان مقدار در این خاصیت قرار بگیرد، به نوار عنوان پنجره و همچنین در زمانی که پنجره در حالت minimize قرار دارد، در Taskbar ویندوز، نشان داده خواهد شد.
دوخاصیت بعدی هم به ترتیب ارتفاع و عرض Window را مشخص می کند.

ادامه دارد..............

فضای نام ها در XAML

در بخش قبل با دو دستور زیر آشنا شدید.




Please Login or Register to see this code
دانستید که آن ها فضای نام های اساسی WPF می باشند و بنابراین، هر سند XAML مربوط به WPF بایستی این دو فضای نام را در خود تعریف کند. حال ببینیم تعریف یک فضای نام در XAML به چه نحوی می باشد.

اعلان فضای نام در XAML :

با به کار بردن کلمه xmlns می توانید فضای نام های مورد نظر را در اسناد XAML خود، تعریف کنید. قاعده نحوی تعریف فضای نام ها به صورت زیر می باشد:




Please Login or Register to see this code
در تعریف فوق، به جای [NameSpace Name] بایستی نام فضای نام مروبطه را قرار دهید. و به جای [Assembly Name] بایستی نام فایل اسمبلی را که آن فضای نام در آن قرار گرفته است را قرار دهید. برای درک بهتر موضوع به مثال زیر توجه کنید :

فرض کنید که یک کلاس اختصاصی با عنوان AdvanceMathClass ایجاد کرده اید که این کلاس در فضای نام MathClasses و در اسمبلیMyCustomClasses قرار دارند. حال برای دسترسی به کلاس AdvanceMathClass بایستی فضای نام آن را و نیز اسمبلی که آن کلاس در آن قرار گرفته است را مشخص نمایید.
با توجه به توضیحات پیشین، بایستی دستور زیر را در ابتدای فایل XAML خود اضافه نمایید

Please Login or Register to see this code
حال می توانید به راحتی از کلاس AdvanceMathClass در سند XAML خود استفاده کنید.

نکته:
اگر به خاطر داشته باشید، می توانستید برای فضای نام های موجود، یک اسم مستعار معرفی کنید و از از آن اسم در برنامه خود استفاده نمایید. به عنوان مثال می توانید کدی به صورت زیر داشته باشید:

Please Login or Register to see this code
توسط این کد، شما نام مستعار sys را برای System انتخاب کرده اید. حال به راحتی می توانید از کلمه sys به جای کلمه Systsem در برنامه خود استفاده کنید و به فضای نام ها و کلاس های داخلی آن دسترسی داشته باشید.
در فایل های XAML نیز می توانید، عملی مشابه به این را انجام دهید. به قطعه کد زیر توجه کنید:

Please Login or Register to see this code
همانطور که مشاهده می کنید، از کلمه cc به عنوان نام مستعار برای فضای نام مذکور، استفاده شده است. حال می توانید توسط این کلمه به کلاس های درون فضای نام خود دسترسی داشته باشید.

فضای نام های اساسی :
همانطور که در بخش قبل نیز یاد آور شدم، دو فضای نامی که به طور پیش فرض در اسناد XAML در برنامه های WPF وجد دارند، عبارتند از



Please Login or Register to see this code
که در زیر به توضیح هر یک خواهم پرداخت :
فضای نام xmlns=http://schemas.microsoft.com/winfx/2006/xaml/presentation :
این فضای نام، در برگیرنده تمامی کلاس های WPF و کنترل های و ... که جهت ایجاد واسط های کاربری، به کار گرفته می شوند، می باشد.

فضای نام xmlns:x=http://schemas.microsoft.com/winfx/2006/xaml:

این فضای نام در واقع شامل انواع کاربردهای XAML می باشد که به شما اجازه نظارت بر تولید و شبیه سازی اسناد XAML را می دهد. همانطور که مشاهده می کنید، این فضای نام دارای پیشوند x می باشد. این بدان معنی است که در هر جایی از سند XAML که بخواهید از عناصر درون این فضای نام استفاده نمایید، بایستی کدی مشابه کد زیر بنویسید:

Please Login or Register to see this code

عناصری که از این فضای نام قابل دسترسی خواهند بود، بسته به عنصری که از این فضای نام استفاده می کند، متفاوت می باشد. به عنوان مثال یکی از کاربرد های آن قرار دادن شناسه هایی برای کنترل ها می باشد که در localizable کردن، برنامه ها، نقش اساسی را بازی خواهند کرد.

ادامه دارد.....................

خواص و رویداد ها در XAML :

اگر به خاطر داشته باشید، در زمانی که ساختار ساده یک سند XAML را توضیح می دادم، اشاره ای به سه خاصیت Title، Width و Height از کلاس Window کردم و اشاره شد که این مقادیر، خواصی را برای پنجره شما مشخص می کنند که به ترتیب عبارت بودند از عنوان فرم، عرض و ارتفاع فرم.

به طور کلی در اسناد XAML ، به دو صورت می توانید خواص یک عنصرا را مشخص کنید:


روش اول : اضافه کردن خواص عناصر در تگ آغازین کنترل مربوطه می باشد. معمولا زمانی از این روش استفاده می کنیم که بتوان مقادیر خو.اص را به راحتی تنظیم کرد. به عنوان مثال به کد زیر توجه کنید.

Please Login or Register to see this code

کد فوق، یک نمونه از آبجکت TextBox تعریف می کند و تعدای خواص آن را از جمله رنگی به عنوان پس زمینه و رنگ پیش زمینه و .. را مشخص می کند.( نگران کد های نوشته شده نباشید، به زودی معنای تمامی آن ها را متوجه خواهید شد.)
پنجره ای که فقط شامل کنترل فوق باشد، ظاهری شبیه با ظاهر شکل زیر خواهد داشت.


روش دوم: اضافه کردن خواص کنترل به صورت تگ های داخلی، و بین تگ آغازین و پایانی کنترل مورد نظر می باشد. به عنوام مثال می توان قطعه کد فوق را به صورت زیر نوشت:
Please Login or Register to see this code
اجرای کد فوق، با کد قبل از آن یکسان می باشد. حال ممکن است که این سوال برایتان پیش آید که حالت دوم نیاز به کدنویسی بیشتری دارد. پس چه نیاز است که کد اول را به این شکل بنویسیم؟
در جواب این سوال باید بگویم که، بسیاری از مواقع، تنظیم مقادیر پیچیده و پیشترفته برای یک خاصیت، در تگ آغازین سخت و گاها غیر ممکن است. به عنوان مثال فرض کنید که بخواهید ظاهر TextBox فوق را با تغییر خاصیت BackGround و ForeGround آن کمی تغییر بدهید. به قطعه کد زیر دقت کنید :

Please Login or Register to see this code
در این کد، خاصیت BackGround تغییر پیدا کرده، و نیز افکتی به آن اضافه شده است. همانطور که مشاده می کنید، خاصیت BackGround در این کد، مانند کد قبل تنها شامل یک رنگ نمی باشد، بلکه یک شی گرادیان می باشد که خود نیز شامل خواص بسیار زیادی می باشد. پس در این حالت نمی توان این خاصیت را در تگ آغازین قرار داد.
(در بخش های آتی با کد های فوق و نحوه عملکرد آن ها بیشتر آشنا خواهیدشد)
شکل حاصل از اجرای این کد، مشابه زیر خواهد بود.

خواص پیوست شده (Attached Properties
هر کنترلی علاوه بر خواصی که خودش دارا می باشد، بر اساس نحوه قرار گیری آن بر روی کنترل نگهدارنده خودش (کنترلی که این کنترل را در بر گرفته است که اصلاحا به آن کنترل Container گفته می شود.) خواص جدیدی به آن اضافه می گردد که به این خواص، خواص پیوست شده می گویند. به این دلیل این نام برای آن انتخاب شده است که این خواص در حالت عادی برای کنترل مجود نیستند و بسته به کنترل نگهدارنده آن، این خواص اضافه می شوند. به عنوان مثال، اگر TextBox فوق که کد ان را با هم دیدیم، بر روی کنترل Grid که یکی از کنترل های Container (و در واقع مهمترین و پر کاربرد ترین) می باشد، خواصی جهت تنظیم TextBox بر روی Grid به کنترل TextBox اضافه می گردد. نحوه استفاده از این خواص به صورت زیر می باشد :

Please Login or Register to see this code
به عنوان مثال با اضافه کردن کد زیر به کد های TextBox قبل، TextBox در سطر و ستون دوم کنترل گرید، قرار خواهد گرفت.
Please Login or Register to see this code

همچنان ادامه دارد.............

رویداد ها در XAML :

خوشبختانه، XAML تمهیدات خوبی برای تعریف و استفاده از رویداد های مختلف کنترل ها فراهم کرده است. نحوه تعریف یک رویداد در اسناد XAML به صورت زیر می باشد:

Please Login or Register to see this code
به عنوان مثال در قطعه کد زیر رویداد کلیک برای یک دکمه تعریف شده است:
Please Login or Register to see this code
همانطور که قبلا نیز اشاره شد، یکی از بزرگترین قابلیت های XAML، هوشمند بودن آن می باشد. به عنوان مثال در هنگام تعریف رویداد، XAML به صورت اتوماتیک، لیست تمامی رویداد های تعریف شده برای کنترل های قبلی را که قابل بایند شدن، برای کنترل جدید، باشند را به صورت لیست شده در اختیار شما قرار می دهد. در نتیجه به راحتی می توانید، چندین کنترل را به یک رویداد، بایند کنید.

علاوه بر لیست رویداد های از قبل تعریف شده، گزینه دیگری نیز با عنوان <New Event Handler> موجود است، که با انتخاب آن می توانید، یک رویداد جدید برای کنترل مورد نظر ایجاد کنید.
برای درک بهتر این موضوع به شکل زیر دقت کنید :


همانطور که مشاهده می کنید، لیست کشویی در هنگام تعریف رویداد، برای دکمه قبل باز شده است. اما به دلیل اینکه قبلا هیچ رویدادی تعریف نشده است، که قابل بایند شدن به کنترل Button باشد، تنها گزینه موجود، تعریف یک رویداد جدید می باشد که با انتخاب گزینه <New Event handler> امکان پذیر می باشد. به محض فشردن کلید Enter بر روی این گزینه، یک رویداد در کلاس مربوطه ساخته می شود.

حال اگر بخواهید، برای یک Button ، یک رویداد کلیک تعریف کنید، با لیستی که در شکل زیر نشان داده شده است، مواجه خواهید شد.


همانطور که می بینید، به لیست قبلی یک گزینه دیگر اضافه شده است، که در واقع رویداد تعزیف شده برای button فبل می باشد. در این حالت، شما دو انتخاب می توانید انجام دهید:

انتخاب اول : گزینه اول، یعنی <New Event handler> را انتخاب کنید، که در این صورت، رویداد جدیدی، صرف نظر از کلیه رویداد های قبلی برای دکمه دوم ایجاد می شود.

انتخاب دوم : با انتخاب گزینه دوم، یعنی textButton_Click ، دکمه دوم را نیز به رویداد کلیک دکمه اول بایند کنید. که در این صورت رویداد جدیدی برای دکمه دوم ایجاد نخواهد شد.

نکته :
برای رفتن به رویداد تعریف شده موجود، دو راه وجود دارد. یا اینکه به کلاس مربوطه که رویداد، در آن تعریف شده است بروید، و رویداد مورد نظر را جهت کد نویسی پیدا کنید. راه دوم، راست کلیک کردن بر روی نام متد مشخص شده برای رویداد، و انتخاب گزینه Navigate To Event handler می باشد. این موضوع در شکل زیر نمایش داده شده است


*******************
با اتمام شدن این پست، مقدمات لازم برای شروع کار و برنامه نویسی با WPF را فرا، گرفتید. از پست بعدی انشاءالله، با شروع از مبحث طرح بندی (Layout) که از اولین و اصولی ترین و همچنین مهمترین مفاهیم WPF می باشد، برنامه نویسی با WPF را آغاز خواهیم کرد.
***********
چنانچه می خواهید نمونه کد هایی را که از قسمت های بعدی ارائه میشوند را بر روی کامپیوتر خود اجرا کنید و نتیجه را مشاهده کنید، ویژوال استودیو 2008 را چنانچه هنوز بر روی PC خودتان نصب نکرده اید، نصب کنید.

در بخش های قبلی، مقدماتی در مورد تکنولوژی WPF و زبان XAML که در این تکنولوژی بسیار مورد استفاده قرار می گیرد، صحبت کردم. در این بخش و بخش های بعدی، نحوه استفاده از کنترل های Container را جهت چیدمان سایر کنترل ها بر روی پنجره ها مورد بررسی قرار خواهم داد.
اما قبل از آن نگاهی گذرا به نحوه ایجاد یک برنامه WPF در محیط ویژوال استودیو 2008 خواهیم داشت.
ایجاد برنامه های WPF :

نحوه ایجاد یک پروژه WPF دقیقا مانند نحوه ایجاد پروژه های WinApp می باشد که قبلا نیز بسیار از آن استفاده کرده اید. تنها ذکر چند نکته ضروری می باشد که در ادامه خواهیم دید.

ابتدا برای ایجاد یک پروژه WPF بایستی به پنجره New Project بروید. این پنجره را به روش ها مختلفی می توانید باز کنید ( که حتما با آن ها آشنایی دارید).

این پنجره را در شکل زیر مشاهده می کنید :


همانور که در شکل نشان داده شده است، دو قالب کلی برای ایجاد برنامه های WPF موجود می باشد. اولین قالب گزینه WPF Application می باشد. که موضوع اصلی ما نیز همین گزینه است. و دیگری گزینه WPF Browser Application می باشد. در ادامه توضیحات مختصری در مورد هر یک از این دو قالب برنامه نویسی WPF خواهم داد. نکته دیگری که در ویژوال استودیو 2008 قابل توجه است، این است که شما می توانید نسخه دات نت فریم ورک خود را انتخاب کنید، و برنامه خود را بر طبق آن نسخه پیاده سازی کنید. ( به این قابلیت اصطلاحا Multi targeting ) می گویند.

قالب WPF Application :
این مدل از برنامه نویسی WPF ، شباهت بسیار زیادی با مدل برنامه نویسی WinApp دارد. در عین حال نیز تفاوت های بسیاری با آن نیز دارد که مهمترین تفاوت بین آن ها، کنترلی است که به عنوان پدر تمامی کنترل های دیگر شناخته می شود. در برنامه نویسی WinApp تمامی کنترل های بایستی، بر روی آبجکتی از کلاسی به نام Form قرار بگیرند. در حالی که در WPF این کنترل، آبجکتی از کلاس Window می باشد. زمانی که یک پروژه WPF Application ایجاد می کنید، یک آبجکت از کلاس Window ساخته می شود که به صورت پیش فرض نام آن Window1 می باشد. هر کلاس Window دارای دو حالت قسمت مجزا می باشد. قسمتی مربوط به کد نویسی و ایجاد منطق های برنامه شما، و قسمت دیگر مربوط به Design برنامه می باشد، که در این قسمت دستورات XAML را می توانید مشاهده کنید و اقدام به طراحی برنامه خود نمایید. شکل زیر نتیجه حاصل از ایجاد یک پروژه WPF Application را نشان می دهد.


همانطور که مشاهده می شود، یک Window به وجود امده است. بخش های مختلف روی عکس مشخص شده است. تغییراتی در دو پنجره Toolbox و Properties به وجود امده است که با مشاهده آن، خودتان متوجه تغییرا تخواهید شد.
نکته ای که مهم است این است که در بیش از 90 درصد زمان کار با پروژه خودتان، به سراغ پنجره های Toolbox و Properties نخواهید رفت. ( در دات نت 2.0 تقریبا عکس این موضوع بود) این موضوع به این دلیل است که تقریبا تمامی کارها در پروژه شما با نوشتن دستورات و کد ها در قسمت XAML صورت می گیرد. از ایجاد آبجکت ها، تنظیم خواص، رویداد ها و .... ( البته در بعضی موراد هم استفاده از پنجره Properties باعث صرفه جویی در وقت خواهد شد).

قالب WPF Browser Application :
این قالب که یک جنبه جدیدی از برنامه نویسی را پیش روی شما قرار می دهد، شباهت زیادی به برنامه های تحت وب دارد. بزرگترین تفاوت آن با مدل WPF Application این است، که در این حالت کنترل مادر، به جای Window ، آبجکتی است که از کلاس Page ارث بری می کند. این نوع برنامه ها، مستقیما توسط مرورگرهای وب از جمله IE و Fire Fox قابل اجرا شدن هستند. البته محدودیت هایی در به کار گیری جنبه هایی از WPF در این مدل، وجود دارد. به عنوان مثال بسیاری از افکت های گرافیکی را نمی توان در این روش به کار برد.



توصیه :
همیشه در هنگام ایجاد پروژه ها، نسخه 3.5 از دات نت فریم ورک را انتخاب کنید. به دلیل اینکه WPF 3.5 از لحاظ کارایی نسبت به WPF 3.0 بهتر شده است.



نکته :
همچنان می توانید در برنامه های WPF از فرم های ویندوزی سابق نیز استفاده کنید.


کلاس APP :

کلاس دیگری که هر پروژه WPF حتما یک نمونه از آن را دارا می باشد، کلاس APP می باشد که از کلاس Application ارث بری می کند. این کلاس نیز دارای بخشی کد به صورت XAML می باشد که در زیر مشاهده می کنید :

Please Login or Register to see this code
همانطور که می بینید، آبجکتی از کلاس Application ایجاد شده است که کلاس App را به عنوان کلاسی که کد های آن در آن جا قرار دارد، معرفی کرده است. دو آیتمی که در کد فوق جدید هستند عبارتند از خاصیت StartupUri و تگ Resources .
خاصیت StartupUri ، نام کلاسی را مشخص می کند که به عنوان اولین پنجره برنامه یا همان پنجره اصلی برنامه نمایش داده خواهد شد.
تگ Resources که می تواند با خیلی از کنترل های به کار رود، منابع برنامه شما را مشخص می کند. چنانچه این تگ در کلاس Application و به صورتی که در کد فوق مشاهده می کنید، تعریف شود، منابعی که در آن تعریف می شوند به عنوان منابع کل پروژه می باشند که در همه جای پروژه قابل استفاده می باشند.

اگر بخواهیم، تناسبی بین این کلاس و کلاسی در دات نت فریم ورک 2.0 ایجاد کنیم، می توان گفت که کلاس Application در WPF عملکردی مانند کلاس Program در برنامه های WinApp دارد. همچنین دستور StartupUri چیزی شبیه به دستور Application.Run در کلاس Program می باشد.

چیدمان عناصر در WPF :

در بخش قبلی، با مقدمات محیط طراحی و کد نویسی ویژوال استودیو 2008 آشنا شدید. در این بخش به کنترل های کانتینر ( کنترل هایی که می توانند کنترل های دیگر، شامل همه کنترل های ویژوال و نیز کنترل های کانتینر دیگر را در برگیرند) می پردازیم.

کنترل های کانتیر اساس برنامه نویسی در WPF محسوب می شوند. این کنترل ها، امکانت متعددی را در اختیار شما قرار می دهند که بتوانید کنترل های خود را به صورت صحیح بر روی فرم خود قراردهید.
در WPF کنترل های کانتینر متعددی وجود دارد که هر یک به نوعی امکانات خاصی را برای چیدمان کنترل های شما ایجاد می کنند. به عنوان مثال توسط کنترل کانتینری به نام StackPanel می توانید، کنترل های خود را به صورت پشته ای قراردهید. همچنین کنترلی به نام Grid به شما اجازه قرار دادن و تنظیم کنترل ها را در سلول هایی در سطر ها و ستون هایی که شما تعیین می کنید، را می دهد. اما قبل از وارد شدن به بحث کنترل های کانتینر و معرفی ان ها و خواص و امکاناتی که برای شما فراهم می کنند، بهتر است نگاهی به پایه و اساس قالب بندی یا طرح بندی (Layout) در WPF و تفاوت آن با نسخه های قبلی دات نت فریم ورک بیاندازیم.

فلسفه چیدمان و قالب بندی در WPF :
در دات نت فریم ورک 1.x (1.0 و 1.1) ، دو خاصیتی که در چیدمان عناصر بر روی فرم ها، موثر بودند، خواص Anchor و Dock بودند. توسط این دو خاصیت می توانستید، کنترل ها را بر روی فرم خود، چنان تنظیم کنید، که در صورت تغییر سایز فرم، کنترل ها نیز به تناسب ان تغییر سایز بدهند و یا محل قرار گیری آ نها به صورت پویا تغییر کنید. اما باز هم این خواص جواب گوی نیاز های شما به صورت کامل نبودند. به ویژوه زمانی که کنترل های خود را به صورت پویا و در زمان اجرای برنامه ایجاد می کردید، این مسئله بیشتر باعث عذاب و رنجش بود. به صورتی که گاها نیاز به کد نویسی های بسیاری برای چیدمان کنترل ها بر روی فرم بود.

دردات نت فریم ورک 2.0 عناصر دیگری اضافه شدند که می توانستند، چیدمان عناصر را تا حدی، کنترل نمایند. یکی از این کنترل ها، کنترل FlowLayoutPanel بود (است). امااین کنترل ها نیز قابلیت ها و کارایی بسیار خوبی را مهیا نمی کردند. ودلیل دیگر آن این بود که این کنترل ها به صورت یک افزونه وارد دات نت 2.0 شده بودن و در واقع جزء هسته اصلی فرم های ویندوزی نیستند و به واقع یک افزونه برای آن ها به شمار می آیند. مانند کنترل های بسیاری که شرکت های ثالث نوشته اند و می نویسند. علاوه بر این، اساس این کنترل ها نیز بر پایه مکان قرار گرفتن کنترل ها می باشد که این خود نیز به نوعی محدودیت محسوب می شود.

تکنولوژی WPF سیستم جدیدی را از پایه برای شما فراهم می کند که به شما اجازه ایجاد برنامه هایی را می دهد که وابسته به سایز و یا رزولوشن صفحه نمایش نباشد. همانطور که قبلا نیز گفته شد، تعیین سایز و محل قرار گیری کنترل ها به صورت مشخص و ثابت، کارایی برنامه را به شدت کاهش می دهد.( البته در مواردی اجتناب ناپذیر است. به عنوان مثال زمانی که از Canvas استفاده می کنید، ناچار هستید که محل قرار گیری کنترل های روی آن را صراحتا تعیین کنید) .
راه حل WPF برای اینکه بتوان بر محل قرارگیری و اندازه کنترل ها نظارت کامل داست، استفاده کردن از کنترل هایی است که بدین منظر ایجاد شده اند.


چند نکته اصلی و مهم در پشت مفهوم فلسفه چیدمان و قالب بندی در WPF وجود دارد که تیتر وار بیان می شوند:

الف ) سایز عناصر نبایستی صراحتا تعیین گردد ( تا جای که امکان پذیر باشد)

ب) محل قرار گیری عناصر نباید به صورت دستی نسبت به گوشه صفحه نمایش تعیین گردد( تا جایی که ممکن باشد)

ج) کنترل های کانتینر، می توانند به صورت داخلی قرار بگیرند.( هر کنترل کانتینر می تواند شامل 0، 1 و یا بیش از یک کنترل کانتینر دیگر باشد)

د)کل فضای موجود یک کنترل کانتینر بین تمامی کنترل های درونی آن (Children Elements ) تقسیم بندی می شود. این تقسیم بندی بر اساس نیاز هر کنترل به فضایی که نیاز دارد تعیین می گردد و می تواند به صورت پویا تغییر کند.

کنترل های کانتینر (Container Controls )
همانطور که قبلا نیز اشاره شد، تمامی کنترل های قالب بندی WPF از کنترل پایه ای به نام Panel ارث بری می کنند. این کنترل نیز طی ارث بری هایی به آبجکت Dispatcher Object ختم می شود.
کنترل های اساسی کانتینر در WPF عبارتند از:
الف) Stack Panel
ب) Canvas
ج) Dockpanel
د) WrapPanel
ه) UniformGrid
ی) Grid

که در زیر توضیح مختصری در مورد هر یک داده شده است. و در ادامه به صورت مفصل به بررسی هریک از این عناصر با ذکر مثتال هایی خواهم پرداخت .

کنترل StackPanel :
همانطور که از نام آن مشخص است، این کنترل, عناصر را به صورت پشته ای مرتب می کند. به دو صورت افقی و عمودی می توانید کنترل ها را قرارد هید.

کنترل Canvas : ا
ین کنترل اجازه قرار گرفتن کنترل ها را در مکان مشخص و ثابتی می دهد. پس از قرار گرفتن عناصر بر وری این کنترل، مکان ان ها برای همیشه ثبت می ماند.

کنترل DockPanel :
این کنترل عملکردی شبیه به خاصیت Dock در کنترل های دات نت فریم ورک2.0 را دارد. با این کنترل می توانید، عناصر خود را نسبت به لبه های مختلف آن تنظیم نمایید.

کنترل WrapPanel :
این کنترل، عناصر را به صورت سطری و ستونی تا جایی که امکان داشته باشد، قرار می دهید. در حالت سطری، کنترل ها تا جایی که بتوانند در یک سطر قرار می گیرند. اگر فضای مورد نیاز کنترل ها از فضای موجود در یک سطر بیشتر باشد، بقیه کنترل ها به سطر بعدی منتقل می شوند. در حالت ستونی نیز عملی مشابه، ولی در مورد ستون ها انجام میگیرد.

کنترل UniformGrid :
این کنترل شبیه به کنترل Grid میباشد. با این تفاوت که در این کنترل، سایز تمامی سلول ها یکسان می باشد.

کنترل Grid :
این کنترل، از پرکاربرد ترین کنترل های کانتینر می باشد. این کنترل با ایجاد سطر ها و ستون هایی به شما امکان قرار دادن عناصر خود را در سلول مشخصی از ان می دهد. این کنترل

شبیه به کنترل TableLayoutPanel در دات نت فریم ورک 2.0 می باشد.

(ادامه دارد در صفحه دوم)