مرکز انجمنهای تخصصی

شیر و خورشید نشانی است که تا پیش از انقلاب ایران در سال ۱۳۵۷ نماد ملی ایران بود. این نشان تلفیقی از سنن کهن میان‌رودان، ایران، عرب، ترک، یهودی و مغول است. شیر و خورشید در اصل نشان ستاره‌بینی، خورشید در صورت فلکیِ اسد (شیر) در منطقةالبروج بوده‌است.

در دوران حکومت سلسله‌های ترک و از حدود قرن ششم هجری، علامت شیر و خوشید از ستاره‌بینی وارد کارهای هنری در قلمرو اسلامی از مصر تا آسیای میانه شد. از دوران سلجوقیان روم سکه‌هایی با نقش شیر و خورشید می‌توان یافت و سپس این نشان از قرن نهم هجری/پانزده میلادی به طور ناپیوسته بر روی پرچم‌های ایران نقش بسته‌است.

نشان شیر و خورشید در هر دوره‌ای از تاریخ به صورت مختلفی تعبیر شده‌است. در ابتدا تنها نشانی ستاره‌بینی بوده‌است نه مظهر حکومت. در دوران صفویه این نشان تعبیری شیعی/ایرانی پیدا می‌کند. از زمان شاهان بعد از آغامحمدخان قاجار و همزمان با تحولات فکری و اجتماعی در آن زمان، تعبیر شیعی نشان به‌تدریج کمرنگ می‌شود. در این دوران است که این نشان به اشتباه به ایران قبل از اسلام نسبت داده‌می‌شود. این نشان پس از انقلاب ۱۳۵۷ با نشان فعلی جمهوری اسلامی جایگزین می‌شود.


اقتباس ۱۴۲۳ میلادی تا ۱۹۷۹ میلادی،[۱]
تاج تاج کیانی یا تاج پهلوی
نگهدارها شیر
پس‌زمینه خورشید
سایر عناصر شمشیر
پیشینیان نشان ستاره بینی خورشید در صورت فلکیِ اسد (شیر) در منطقةالبروج
کاربرد ستاره‌بینی،[۲] نقش رایج تزیینی از قرن ششم هجری، ظهور بر روی پرچم‌ها به طور ناپیوسته از قرن ۱۵ میلادی (نهم هجری)، نشان رسمی ایران از زمان محمد شاه قاجار در سال ۱۸۴۶،[۱] و یکی از نشان‌های رسمی کنواسیون ژنو در کنار صلیب سرخ و هلال احمر[۳]


ریشه‌های نشان شیر و خورشید
حجم عظیم شواهد و متون ادبی و باستان شناسی، که احمد کسروی، مجتبی مینوی و سعید نفیسی گردآوری و بررسی کرده‌اند، نشان می‌دهد که نشان ستاره‌بینی خورشید در صورت فلکیِ اسد در منطقة‌البروج از قرن ششم هجری نقشی نمادین و رایج شد. تحقیقات مینوی، نفیسی و کسروی نشان می‌دهد که این نشان از ستاره‌بینی وارد فرهنگ عام، نشان‌ها و نقوش هنری شده‌است و از آنجا به‌تدریج و در حدود قرن پانزده میلادی(نهم هجری) به نقش‌های روی پرچم‌ها وارد می‌شود.[۱]

به گفتهٔ شاپور شهبازی در ایرانیکا این نماد «تلفیقی از سنن کهن ایران و عرب و ترک و مغول بود.»[۱][۴] افسانه نجم آبادی، استاد دانشگاه هاروارد، بیان می‌کند که نشان شیر و خودشید موفقیت بی نظیری در میان نشان‌های موجود در ایران برای نشان دادن هویت امروزی ایرانی داشته‌است. این نشان از تمام فرهنگ‌های مطرح در تاریخ ایران تأثیر گرفته‌است، به طوری که نشان‌ها و تعبیرهای زرتشتی، شیعه، ترکی، یهودی را یکجا جمع نموده‌است.[۵] تحول این نشان را می‌توان به اختصار چنین تشریح کرد:

خدایان خورشید و ماه نشسته بر پشت شیر؛ سنگ نگاره مربوط به هیتی نو؛ ۹۵۰-۸۵۰ پیش از میلاد مسیح؛ موزه تمدن آناتولی؛ آنکارا؛ ترکیه

ریشه در ستاره‌بینی
ستاره شناسان باستان قائل به وجود ارتباطی بین موقعیت ستارگان و پدیده‌های زمینی بودند. آن‌ها دوازده برج آسمانی را میان هفت جسم گردان آسمانی از جمله خورشید تقسیم می‌کردند و هر یک یا دو برج را ویژهٔ یکی از جرم‌ها و خانهٔ آن جرم آسمانی می‌پنداشتند. آن‌ها برج اسد را خانهٔ خورشید می‌دانستند. خواجه نصیر توسی در منظومه خود در ستاره‌شناسی می‌نویسد:[۶]اولین از بروج با هشتم نام آن بره و دگر کژدم
هر دو مریخ را شدند بیوت همچو برجیس را کمان با حوت
زهره را خانه ثور و هم میزان شمس را شیر و ماه را سرطان
تیر را خانه و شه و جوزا مر زحل راست جدی و دلوعطا


در شعرهای شاعران ایران نیز چنین باوری را می‌توان یافت. قطران تبریزی دربارهٔ رفتن پادشاه آذربایجان بدیدن شاه گنجه چنین گفته‌است:[۶]اگر به خانه شیر آمده‌است شید رواست بدان‌که خانه شیداست شیر بر گردون


سنگ نگاره آشوری که شَمَش خدای خورشید را نشان می‌دهد؛ شمال غرب قصر نیمرود؛ مربوط به ۸۶۵-۸۵۰ پیش از میلاد مسیح



ریشه در سنت‌های سامی

الکساندر کرَپ[پانویس ۱] طی مطالعاتی که بر روی تمدن‌های باستانی میان رودان، مصر و آناتولی انجام داده‌است به ارتباط نزدیک بین خورشید و شیر در باورها، اساطیر و خدایان در این تمدن‌ها اشاره می‌نماید. او ردپای ارتباط شیر و خورشید را از سنت‌ها خاور نزدیک به ستاره‌بینی در میان رودان و از ستاره‌بینی تا نشان شیر و خورشید مرسوم در ایران ردیابی می‌کند. از نمونه‌های پیوستگی نزدیک شیر و خورشید کرَپ به شَمَش خدای خورشید بابلیان اشاره می‌کند که به صورت شیر نمایش داده می‌شده‌است. یا آهی بزرگ فرعون مصر «شیر فرزند خدای خورشید» نامیده می‌شده‌است. در فلسطین، سامسون پهلوان کشنده شیر، خود در اصل شیری بوده‌است که فرزند بَعل شَمَش خدای خورشید بوده‌است.[۷]

بنوشته کیندرمن در دانشنامه اسلام نشان شیر و خورشید در ایران بعد اسلام عمدتاً برگرفته از نشان ستاره‌بینی، خورشید در برج اسد است. واضح است که هنر اسلامی بسیاری از سنن را بدون تغییر آشکاری از تمدن‌های قبل به عاریت گرفته بود. ناممکن است که شروع چنین باوری را پیدا کرد. در دوران باستان از اشکال ستارگان برداشت‌ها و تفسیرهایی می‌کردند. بابلیان طالع سلاطین را درصورت فلکی شیر می‌دیدند. آن‌ها شیر را به عنوان سلطان حیوانات را در برجی که انقلاب تابستانی در آن بوقوع می‌پیوندد قرار دادند. این به عنوان نشانه غلبه خورشید بود و از همین رو است که عیسی شیر یهودا (بعنوان غلبه کننده بر مرگ) و علی شیر خدا نام داشت.

نمونه‌ای منطقةالبروج اسلامی و یکی از بر-ج‌های ۱۲ گانه: خورشید در برج اسد، موزه پرگامون برلین، آلمان





در سنت‌های ایرانی

سكه شیر و خورشید دوران سلجوقی

در ایران پیش از اسلام، خورشید (به صورت یک مرد) همیشه سلطنت را در ایران تداعی می‌کرده‌است: «تصویر بلورین خورشید» سراپرده سلطنتی داریوش سوم را متمایز می‌نموده‌است. درفش اشکانیان با تصویر خورشید تزیین می‌شده‌است. بر بالای تاج سلاطین ساسانی گویی قرار داشت که نماد خورشید بود. مالالاس رومی به نامه‌ای اشاره می‌کند که در آن شاه ایران را «خورشید شرق» و قیصر روم را «ماه غرب» نامیده‌اند. شیر نیز پیوند نزدیکی با شاهنشاهی در ایران داشته‌است: ردیف‌هایی از شیران زینت بخش تخت و ردای شاهان هخامنشی بوده‌است. تاج آنتیوخوس اول شاه پارسی تبار کوماژن (حک: ۳۴ـ ۶۹ پیش از میلاد) با تصویر شیر تزیین شده بود. در نقش برجسته مراسم اعطای مقام در نقش رستم، اردشیر اول زرهی با تصویر شیر به تن داشته‌است. شیر نقش تزیینی مشابهی برای عضدالدوله دیلمی داشته‌است. در برخی لهجه‌ها و گویش‌های شرق ایران، واژه شاه، شیر تلفظ می‌شود.[۴


سكه شیر و خورشید دوران سلجوقی

تأثیر سنت‌های اسلامی، ترکی و مغولی

به گفتهٔ شاپور شهبازی در دانشنامه ایرانیکا سنن عربی و اسلامی و ترکی و مغولی همیشه بر پیوند نمادین شیر و پادشاهی تأکید می‌کردند. این سنن، جاذبه جادویی خورشید را نیز تأیید می‌کردند، و مغول‌ها حرمت نهادن به خورشید، به‌ویژه در حال طلوع، را دوباره در ایران رواج دادند.[۴]

در بین اعراب شبه جزیره عرب به مانند سایر نقاطی از آسیا و اروپا که شیر در آن وجود نداشت، شیر به مانند جانوری شبه افسانه‌ای که بود که شاه حیوانات بود و تعجبی نداشت که نماد قدرت پادشاهی باشد.[۲] به گفتهٔ کیندرمن در دانشنامه اسلام این جانور در فرهنگ اعراب سمبل دلیری، شجاعت و جوانمردی بود. در هنر دورهٔ اسلامی نقش شیر پرکاربردترین و مرسوم‌ترین از میان حیوانات بود.[۲] بجز معنای ستاره‌بینی که در نشان «شیر و خورشید» وجود داشت. در سایر کاربردها تنها جنبه‌ای تزئینی داشته و اهمیت و معنای خاصی نداشته‌است.[۲] از فرم‌های رایج می‌توان به به صورت گرد در فواره‌های الحمرا یا سرامیک‌های ایرانی قرن ۱۲ تا ۱۴ میلادی (عمدتاً به عنوان وسایل ریختن مایعات یا عوددان)، به صورت تنها در حال حمله و یا حمله به جانوری دیگر (برگرفته از سنت‌های ایرانی قبل از اسلام) اشاره نمود. یکی از کاربردهای شیر، استفاده به صورت نشان حکومتی مانند آنچه مملوکان مصر و یا احتمالاً سلجوقیان روم (بهمراه خورشید) استفاده می‌کردند که برگرفته از نشان‌های روی سکه که خود عمدتاً برگرفته از نشان‌های طالع‌بینی و ستاره‌بینی و صورفلکی بوده‌است.[۲]

نشان شیر و خورشید بر روی اسکناس سابق ازبکستان؛ این تصویر برگرفته از نقش دروازه «شیردار» در سمرقند است (سال ۱۶۲۷ میلادی).[۸



دوران سلسله‌های ترک

در زمان خوارزمشاهیان یا سلجوقیان سکه‌هایی زده شد که بر روی آن نقش خورشید بر پشت شیرآمده بود. اولین سکه موجود با نقش شیر و خورشید به دوران پادشاهی کیخسرو از سلاجقه روم می‌رسد. ابن عبری تاریخ نگار و دانشمند در کتاب مختصر تاریخ الدول روایتی عاشقانه از این سکه ارایه می‌دهد که افسانه نجم آبادی این داستان را دور از واقعیت و صحت تاریخی می‌داند. ابن عبری می‌نویسد که غیاث الدین کیخسرو فرزند علاءالدین کیکاووس، از شاهان خاندان سلجوقیان روم، دل به شاهزاده‌ای گرجی می‌بازد. کیخسرو چنان شیفته می‌شود که به درخواست دختر گرجی برای ضرب سکه‌ای با چهرهٔ او بر آن موافقت می‌کند اما نزدیکان کیخسرو برای پاس داشت دین اسلام، روا نمی‌دانند تا چهره زنی نامسلمان بر سکه‌ها نقش بندد. با پایفشاری کیخسرو، چاره‌ای اندیشیده می‌شود تا از این بن بست بیرون آیند. پیکرهٔ شیری بر سکه نگاشته می‌شود و بر فراز آن، خورشید که نشان از چهرهٔ زیباروی گرجی است جای می‌گیرد و بدین‌گونه خواستهٔ دلبر بر آورده می‌گردد.[۶]




دوران گورکانیان هند
سلسله گورکانیان هند از ۱۵۲۶ تا ۱۸۵۷ میلادی در بخش بزرگی از شبه قاره هند حکومت می‌کردند، پرچم اصلی و شناخته شده این حکمرانان «علم» نام داشت این پرچم دارای نشان شیر و خورشید بود.[۹] مغولان هند پیشینه علم خود را به تیمور نسبت می‌دادند.[۱۰

سکه مربوط به جهانگیرشاه یکی از شاهان سلسلهٔ گورکانیان هند



اولین پرچم‌های شیر و خورشید دار

قدیمی‌ترین پرچم شیر و خورشید دار شناخته شده به سال ۸۲۶ هجری قمری (حدود ۱۴۲۳ میلادی) همزمان با دورهٔ تیموریان بر می‌گردد. این پرچم در مینیاتوری از شاهنامه شمس الدین کاشانی (منظومه‌ای دربارهٔ جهانگشایی مغولان) به تصویر کشیده شده‌است. این مینیاتور که حمله مغولان به حصار شهر نیشابور را نشان می‌دهد. سربازان (مغول؟) را نشان می‌دهد که پرچمی مزّین به نشان شیر و خورشید در کنار پرچمی دیگر مزین به هلال ماه حمل می‌کنند.[۴]

فؤاد کوپریلی[پانویس ۲] در مورد پرچم‌های دوره ایلخانان و تیموریان می‌نویسد که آنان در سپاه از پرچم‌هایی به رنگ‌های زرد و قرمز نیز استفاده می‌کردند و بر روی آن‌ها تصاویر گوناگونی از قبیل اژدها، شیر، قره قوش (نوعی عقاب) و شیر و خورشید نقش می‌بسته‌است. احتمال زیاد وجود دارد که تمغاهای شخصی نیز روی پرچم‌ها به کار می‌رفته‌است. در نسخه‌ای از شاهنامه استنساخ شده در قرن نهم هجری (زمان مغول‌ها) نگاره‌ای وجود دارد که پرچمی را با تصویر شیر و خورشید در وسط آن نشان می‌دهد. این پرچم احتمالاً متعلق به ایلخانیان می‌باشد، زیرا آن‌ها این نقش را روی سکه‌های خود نیز به کار می‌بردند.[۴]

فؤاد کوپریلی همچنین می‌گوید:«تصویر شیر و خورشید در سکههای برخی از فرمانروایان این سلسله [آق قوینلوها] و بعضی سلسله‌های دیگر ترک فقط نقشی نجومی است نه مظهر حکومت.»[۴] با توجه به این پرچم و نمونه‌های مشابه آن در قرن نهم هجری قمری (پانزده میلادی)، مراجع معتبری مانند دانشنامه بریتانیکا و دانشنامه ایرانیکا زمان اولین مدارک موجود از استفاده شیر و خورشید در پرچم‌های ایران را این دوران می‌دانند.[۱][۱۲]




دوران صفوی

به گفتهٔ افسانه نجم‌آبادی در دوران صفوی نشان شیر و خورشید مظهر دو رکن جامعه بود: «حکومت و مذهب»[۱۳] مشخص است که هر چند درفش‌های مختلفی در زمان شاهان صفوی بخصوص نخستین شاهان صفوی استفاده می‌شده‌است، تا زمان شاه‌عباس صفوی، نشان شیر و خورشید به نشانی رایج در درفش‌های ایران بدل شده‌بود.[۱] به گفتهٔ یحیی ذکا در دوره صفوی «نشان خورشید» نشانگر نظام سال و ماه خورشیدی و «نشان شیر» در آن اشاره به امام علی، «شیر خدا» برگرفته از عبارت مشهور «اسدالله الغالب» است که در بعضی از نشان‌ها این جمله در زیر نشان شیر و خورشید به چشم می‌خورد و شمشیر در دست شیر نیز ذوالفقار شمشیر مشهور علی ابن ابیطالب امام اول شیعیان است.[۱۴]

تفسیر صفویان از این نشان برمبنای ترکیبی از اسطوره‌ها بخصوص شاهنامه فردوسی، داستان‌های محمد پیامبر مسلمانان و منابع اسلامی بود. شاهان صفوی برای خود دو نقش قائل بودند: «شاه و مقدس مرد.» این تفسیر دوگانه از نقش شاه به سبب شجره نامه‌ای بود که شاهان صفوی برای خود قائل بودند. دو شخص نقشی کلیدی در این میان داشتند. جمشید شاه اسطوره‌ای ایران به عنوان بنیانگزار شاهنشاهی در اسطوره‌های ایرانی و علی، امام اول شیعیان. در این پندار، خورشید سمبل جمشید و شیر سمبل علی امام بود.[۱۵] شاپور شهبازی به نقش کلیدی شاهنامه فردوسی در جهانبینی صفویان اشاره می‌نماید. او می‌نویسد که بکارگیری شیر و خورشید توسط صفویان می‌تواند برگرفته از شعرهایی از شاهنامه باشد که به خورشید ایرانیان در مقابل ماه تورانیان و یا سزار روم ماه غرب و شاه ایران خورشید شرق اشاره می‌کند. از آنجایی که درفش عثمانی‌ها به عنوان حاکمان سرزمین روم در آن زمان و به عنوان رقیب صفویان هلال ماه بود. صفویان، با الهام از این شعر شاهنامه نشان شیر و خورشید را به عنوان نشان ملی خود برگزیدند.[۱]

به گفتهٔ نجم‌آبادی خورشید علاوه بر استعاره بر جمشید، دو معنای استعاره‌ای دیگر نیز برای صفویان داشته‌است. مفهوم زمان برمبنای گاهشماری خورشیدی که متمایز از گاهشماری قمری عربی-اسلامی بود. همچنین معنای ستاره‌بینی و دخالت کیهان در تقدیر و تعبیری که ستاره‌بینی از حالت نجومی شیر در صورت فلکی خورشید (اسد) داشت. صورت فلکی شیر نیز خوش یمن‌ترین جایگاه خورشید بوده‌است. بنابراین نشان شیر و خورشید دو جفت آسمانی و زمینی را به هم پیوند می‌داد، شاهنشاه و مقدس مرد (جمشید و علی)، که به توسط نشان کیهانی خورشید در برج شیر(اسد) به هم پیوند داده شده بودند.[۱۶]

در جستجوی یافتن تعبیر صفویان از نشان شیر و خورشید، شاپور شهبازی چنین تحلیل می‌نماید که صفویان شیر را سمبل علی، امام اول شیعیان، می‌دانستند و خورشید سمبل انوار الاهی که همان تغییر یافته مفهوم باستانی «فرّ دین» بود. باز معرفی مفهوم فر ایزدی توسط صفویان برای توجیه و مشروعیت بخشی به حکمرانی صفویان بود. آن‌ها چنین مشروعیتی را با نسبت دادن فرّایزدی به علی و از طریق نسبت دادن خود به امام چهارم شیعیان و از طریق مادر امام چهارم شیعیان (شهربانو) به شاهان ساسانی به وجود آورده بودند.[۱]





و ادامه دارد ............

هر بار اسم این شیر و خورشید رو میشنوم یاد حرف های آقای قرائتی می افتم...
گفتم اینو بگم تا دوستان هم استفاده کنند!

نمی دونم توی چه برنامه ای بود ولی اینو میدونم که شبکه 1 سیما بود و ایشون گفتند بعضی ها هستند که خیلی براشون سخته که جمهوری اسلامی جای شیر و خورشید
کلمه ی مبارک (الله) رو گذاشته!
در ادامه هم فرمودند که خوب ما کار خاصی نکردیم که! در فرهنگ قدیم ایران باستان شیر و خورشید نماد قدرت بوده! الانم خوب جمهوری اسلامی هم اومده اسم جلاله ی الله رو گذاشته
که هم قدرتمند تر از شیر و خورشید هست و هم خالق این دو (شیر و خورشید!)

همینجا هم معذرت میخوام از دوستان شاید جای مطرح کردنش اینجا نبود و نمی خوام هم خدای نکرده به boreal-soldier جان توهین کرده باشم!
اینو گفتم تادوستان هم در جریان باشند...

با سلام


در شیر و خورشید مرسوم

نه شمشیر در دست شیر ایرانی است ، نه خود شیر ؛ شمشیر منحنی مربوط به مردم آسیای صغیر است و شیر هم ، شیر کوپال دار

صحرای آفریقا است و نه شیر ایرانی

topic-t62887.html

شير و خورشيد نماد ملي ماست.

کلمه جلاله الله برای همه ما مقدس است ، درست . ولی همه ایرانی ها که مسلمان نیستند . مسیحی و آشوری و زرتشتی و کلیمی هم داریم . الله فقط نمادی برای مسلمانان است . بهتره به فکر نمادی ملی باشیم که همه ایرانی ها رو در بر بگیره نه فقط یک قشر خاص هر چند که اکثریت بااونها باشه . نمادی که هم تاریخ و فرهنگ چند هزار ساله ما رو در نظر بگیره و هم تمام قومیت های موجود در ایران . نماد شیر و خورشید و پرچم کیانی به نظر من (گفتم به نظر من ، بعضی ها عصبانی نشن ) خوب هستن . عرب های .... اول و دوم خودشو رو عرب میدونن بعد مسلمون چرا بعضی ها اول می خوان به ما دیکته کنن که مسلمون هستیم بعد ایرانی . ما اول ایرانی هستیم بعد هم ممکنه مسلمان ، زرتشتی ، مسیحی ، کلیمی ، لر ، کرد ، ترک و بلوچ و ....

با این وضع جلو بره احتمالا تاپیک به زودی قفل خواهد شد!

اما بنده حرفمو میزنم ولی طوری میگم که نه به کسی بر بخوره و نه قوانین سایت رو شکسته باشم...
این هم نظر شخصی بنده هست!
در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران که سال 58 رای گیری شد و 98/2 درصد کل واجدین شرایط به اون رای آری دادند در بندی از اون قید شده بود(هنوز هم هست و خواهد بود!)
که پرچم جمهوری اسلامی ایران به سه رنگ سبز و سفید و قرمز که هرکدام نشانه ی فلان هست و در وسط اون اسم جلاله ی الله قرار دارد که تعبیرات دیگری هم دارد!
پس رای گیری شده و لطفا بدنبال تغییر و ویرایش پرچم نباشید!
با این پرچم پرچم کردنا و آرم تغییر دادنا و ... فقط و فقط تفرقه ی میان ایرانیان عزیز (از هر قوم و دینی که باشند!) بیشتر خواهد شد که دشمن چیزی جز این نمیخواهد!
پس کمی فکر کنیم و جای این دو آتیشه بازی ها به این فکر کنیم که سال ها پیش همین ایرانیان عزیز (اعم از مسلمان و زرتشتی و آشوری و مسیحی و ...) به همین پرچم
رای آری داده اند و الان هم کاسه ی داغ تر از آش نشیم و دست از این کارها بر داریم...

این حرف ها رو زدم شاید کمی دوستان به فکر فرو بروند و البته بنده حقیر هم عالم نیستم و بعنوان یک فرد عادی که نه جایگاه خاصی دارم و تنها یک دانشجو هستم
قصد امر و نهی و ... هم ندارم!
به هر حال گفتم که با وطن پرستی به جایی نمی رسیم!
ما وطن رو به خاطر دینمون می خواهیم نه اینکه دین را برای وطنمون بخواهیم و فردا که دین کارکردی نداشت خدایی نکرده شوت کنیم و بندازیم بیرون!


اگر به وطن خواهی علاقه داریم با این پرچم هم مثل همین 30 سال میشه زندگی کرد!
اگر به وطن خواهی علاقه مندیم نیاییم و با این پرچم پرچم کردنا تفرقه بین همدیگر نیاندازیم!
که این پرچم پرچم کردنا چیزی جز توپ در زمین دشمن انداختن نیست!
اگر به وطن علاقه مندیم اتحاد داشته باشیم!

با تشکر

انشاءالله که تاپیک قفل نشه!
از نظر من تفرقه انداختن بین مردم زمانی شروع شد که پرچم به قول شما با لفظ جلاله الله (از نظر من علامت دیگری!) جای پرچم قبلی را گرفت!
رای دادن مردم به قانون اساسی هم مربوط به دوره خودشون بوده و دلایل رای دادن هم بماند که منطقاً بوده یا چیز دیگری بوده!
گیریم که منطقاً هم رای داده باشند افرادی که امروزه زندگی می کنند و آن موقع نبودند یا در سن رأی دادن نبوده اند چه؟

ما هم مسلمان هستیم (یا اگر کسی دین دیگری دارد پیرو دین خودش است) و هم ایرانی هستیم . نه "ایرانی مسلمان" و نه "مسلمان ایرانی"
هیچ کدامشان معنی ندارد مگر ممکنه کاری برای کشورمان ایران مفید باشه ولی بر خلاف تعالیم اسلامی باشه؟ در این مورد لطفا بحث ناسیونالیسم و ... را پیش نکشید که از قبل بر بنده مسلم است که افراط در ایران گرایی هم بر خلاف اسلام است و هم به ضرر ایران خودمان است.

و همچنین مگر ممکن است کاری بر اساس تعالیم اسلامی انجام بدهیم و به ضرر کشورمان ایران باشد؟ در اینجا هم خواهش می کنم که بحث حمایت از مردم فلسطین را نکنید که در این مورد هم بنده معتقدم اولا حمایتهای ایران معلوم نیست دقیقا به جیب چه کسانی می رود و در ثانی از اصول اساسی دین ما این است که اگر می خواهی بخشش و انفاقی کرده باشی اول از خانواده و بعد از همسایه ها و ... شروع کن بعد برو و به داد مردم خارج از کشورت برس.

بنابر این به نظر من هر کسی در گذشته که بحث اینکه ما "مسلمان ایرانی" هستیم یا "ایرانی مسلمان" یا اصلا "فقط مسلمان" هستیم یا اصلا "فقط ایرانی" هستیم را راه انداخته قصد تفرقه انداختن داشته .
البته با دیدگاه   , در مرود اینکه ما باید "ایرانی مسلمان" باشیم هم موافق هستم البته ما "ایرانی مسلمان" بودنمان را باید به رخ عربها که هرگز در مسیر اسلام واقعی قدم بر نداشته اند بکشیم (مردم گر و گر به دبی و ... نروند تا خودشون و ایران رو تحقیر کنند) نه به رخ همدیگر.
تبلیغ کردن تمدن پر افتخار گذشته مان باید متناسب با بقیه کشور های که تمدن باستانی دارند باشه نه بیشتر و نه کمتر

البته عربها در این مورد مستثنی هستند و تا میشه باید در مقابلشان به گذشته خودمان افتخار کنیم و گذشته فضاحت بارشان (تاریخ قبل از اسلامشان و بعد از اسلام هم خیانتهایی که به پیامبر (ص)و امامان (ع)کرده اند) را تحقیر کنیم چون زبان صحبت کردن با آنها همین باید باشد و ضمنا بلاهایی که به سرمان آوردند هم فراموشمان نخواهد شد که با توحش هر چه تمام به ما حمله کردند(بر خلاف نظر امام علی (ع) که با عمر مخالف بود و پیامبر (ص)که گفته بود اسلام را از طریق علم آموزی گسترش دهید) کتابخانه های بسیار با ارزشمان را آتش زدند و قرنها بر ما تسلط داشتند و زبانشان را بر مردم ما اجباری کرده بودند

مقالتون جالبه اما اینگار نگارنده فقط سلسله های ترک را دیده اند بد نیست چند نکته را متذکر بشم:
اولا: خورشید کاملا ایرانی بوده و ریشه میترایی دارد یعنی دین قدیمی تر از زرتشت ایرانیان.خورشید نتنها در ایران بلکه در دیگر سرزمین آریایی نشانه هست یعنی کشور هند که رو پرچمشون خورشید هست و این ربطی به سلسله های ترک ندارد.
دوما: شیر هم نشان قدرت بوده و از زمان هخامنشیان به فرهنگ ایرانیان راه باز کرده مانند شیراز پایتخت اون دوران که محل پرورش شیر بوده(شیراز اصلا شیرزجگاه بوده)پس شیر ما ربطی به شیر آفریقا نداره اگرچه که نسل شیر ایرانی بدبختانه منقرض شده و فقط نمونه آن در هند موجود است.
سوما:شمشیر نشانی است که آقا محمدخان قاجار رو پرچم ایران گذاشت که خود داستان جالبی داره.

دوستان برای اطلاعات بیشتر میتوانند به مطالعات دکتر ناصر انقطاع مراجعه کنند.

راستی بد نیست بدونید که خورشید دور سر مجسمه آزادی آمریکا هم در یونیسکو ثابت شده که همان خورشید میترایی ایرانیست پس این نشان خورشید ربطی به سلسله های ترک و مغول ندارد!!! تا زه یادمان باشد که این اقوام مهاجم بودند و فرهنگ و هنر خودرا از چین و ایران گرفتند.

ببخشید به نظر من اصولا این بحث ها بیهوده است، هر چیزی که نماد کشور عزیز ماست مانند پرچم، سرود و ... خواه در گذشته باشد یا حال برای هر ایرانی باید مورد احترام باشد.

این گفته که ما وطن رو به خاطر دین می خواهیم کاملا اشتباه است و حرفی یک طرفه لطفا حرف خودتون رو از طرف بقیه نزنید آن چیزی که برای همه ما ثابت است کشورمان است وگرنه افراد زیادی در ایران هستند که دین و مذهب های مختلفی دارند . از زمانی که انقلاب شد و مسوولین جدید روی کار آمدند متاسفانه از همان ابتدا با تاریخ و تمدن و فرهنگ پر افتخار ایران باستان به شدت مخالف بودند و با کینه و نفرت با انها برخورد می کردند و از هر موقعیتی برای خرد کردن و نابود کردن تمدن ایران باستان تلاش می کردند که هنوز هم ادامه دارد و سعی دارند تاریخ چندین هزار ساله ی ایران را به هزار و چهارصد سال بعد از اسلام محدود کنند. اینها کسانی هستندکه تخت جمشید و منشور حقوق بشر کوروش کبیر را نماد طاغوت می دانند و حمله ی وحشتناک اعراب به ایران و تحمیل اسلام به زور شمشیر به ایرانیان و نسل کشی هایی که در ایران به راه انداختند را بزرگترین نعمت الهی برای ایرانیان می دانند .و نکته آخر اینکه در هیچ جای دنیا بعد از تغییر رژیم پرچم را تغییر نمی دهند چون نماد ملی آن کشور است ولی در ایران از همان اول سعی در اسلامی کردن همه چیز و همه کس داشتند و فقط تاریخ بعد از اسلام را قبول دارند

MOHAMMAD JAFAR نوشته شده:انشاءالله که تاپیک قفل نشه!
از نظر من تفرقه انداختن بین مردم زمانی شروع شد که پرچم به قول شما با لفظ جلاله الله (از نظر من علامت دیگری!) جای پرچم قبلی را گرفت!
رای دادن مردم به قانون اساسی هم مربوط به دوره خودشون بوده و دلایل رای دادن هم بماند که منطقاً بوده یا چیز دیگری بوده!
گیریم که منطقاً هم رای داده باشند افرادی که امروزه زندگی می کنند و آن موقع نبودند یا در سن رأی دادن نبوده اند چه؟

MOHAMMAD JAFAR جان
نمی خوام با شما کل کل کنم و قصد توهین هم به شما ندارم اما در سخنرانی جالبی که آقای رحیم پور اذغدی داشتند جواب شما و امثال شما که این عقیده رو دارید که یک عده مدت ها پیش
به نظام رای دادند و به ما چه! رو صریحا دادند!
ایشون فرمودند که اولا همون کسانی که به نظام جمهوری اسلامی ایران رای آری دادند پدران من و شما بودند و حالا شما سر رای دادن اگر گیرید خوب کاری نداره برید گیر به پدرانتون بدید!
یقه ی اون ها رو بچسبید نه میاید سریع میگید یک عده اون زمان به این نظام رای دادند و حالا اون رای ، رای ما نیست!
دوما هم اینکه کجای دنیا دیدید که بعد از رای دادن و تصویب نظامی به دست مردمش دوباره بعد چند سال بخواهند همه پرسی و ... انجام بدهند که آیا این نظام باشه یا نباشه!

اگر به قانون اساسی رای دادند پس باید روی عقیده اشون باشند و از اون حمایت کنند و امثال شما هم نمیتونند به این اما و اگر ها و ... کاری کنید که دوباره همه پرسی بشه!

همچنین گفقید تفرقه انداختن زمانی شروع شده که بجای آرم شیر و خورشید ، اسم جلاله ی الله رو گذاشتند!
خوب احتمالا شما با کلمه الله مشکل دارید! چون خودتون هم گفتید براتون معنا و مفهوم دیگه ای داره که خوب اینم منشاش معلومه و اون هم تفکرات اون ور آبی ها هست که برای
کوبیدن نظام برای خودشون تفسیرهای دیگه ای کردند!
اگر کمی تیز بین باشید میدونید که کجا وایسادید و به چی دارید فکر می کنید!

دلایل رای دادن منطقا بوده یا نه هم به رای دهندگان مربوطه که خوب اونوقت اون زمان زور که بالا سرشون نبوده ! رای آری نمی دادند!
رای مخفی بوده و کسی هم حق افشا نداشته و افشا هم نشده!
پس حتما دلایلتون رو قبل از اینکه اینجا بنویسید از قبل چک کنید !