مرکز انجمنهای تخصصی

تا زمانيكه خودمان را دوست نداشته باشيم ، قادر نخواهيم بود به كسي عشق بورزيم يا از عشق كسي بهره مند شويم . عشق به خويشتن سراغاز عشق جاودانه است .
از روزي كه متولد مي شويم تا پايان زندگي زميني ، راه هاي بي شماري را در جستجوي عشق طي مي كنيم .
مهم ترين رابطه اي كه مي توانيم در تمام طول زندگي خود داشته باشيم ، رابطه اي است كه مي توانيم با خود داشته باشيم و مهم ترين رابطه اي كه بايد بهبودش دهيم ، رابطه اي است كه با خودمان داريم و كسي كه بيش از هر كس ديگري نياز دارد عاشقش شويم ، خودمان هستيم .
در زندگي خويش ، به اين مفهوم كه خودم را دوست داشته باشم ، بايد سخت ايمان داشته باشيم . عشق در بيرون از ما وجود خارجي ندارد .
عشق همواره از درون خودمان مي جوشد و از كوزه همان تراود كه در اوست . همواره منبا و منشا هر عشقي كه احساس مي كنيم ، خودمان هستيم .
هيچ كس نمي تواند عشقي را كه هنوز ندانسته ايم ، نثار ما كند !
به عبارت ديگر چنان چه عشق را در درون خود نيافته باشيم ، هرگز كسي قادر نخواهد بود ان را از بيرون در ما به كار گذارد ، هيچ كس قادر نيست عشق را نثارمان كند و يا از ما بگيرد .
عشق هرگز معامله و مبادله نمي شود . عشق حالتي از بودن است كه يا در ان هستيم يا نيستيم !
عشق دروني خود را احساس كنيم و با آن در تماس و همدلي باشيم ، انگاه خواهيم ديد كه ما خود عشق هستيم !

زندگي تلخ است و تلخترين قسمت آن عاشق نبودن است پس با عشق تلخيش را شيرين کنيد (از خودم)

و اگر هم سختي و مشكل و گرفتاري تو زندگي پيش بياد
با عشق ( عشق به خويشتن و عشق به ديگري) كمرنگ تر به نظر مياد

حالا تکلیف من که از خودم متنفرم چه ؟
اگه خود کشی گناه نبود تا حالا صد بار از شر خودم راحت شده بودم