مرکز انجمنهای تخصصی

کوهنورد به سختي بالا ميرفت سنگها را يکي پس از ديگري پشت سر مي گزاشت
در اين کشاکش ناگهان پايش لغزيد
و از طناب جدا شد
کوهنورد هر چه بالا رفته بود داشت بر ميگشت
و تمام لحظات زندگيش را مرور مي کرد
يک لحظه
با تمام وجودش از خدا کمک خواست
ودر همان لحظه طنابش به صخرها گير کرد
و بعد از چند لحظه
از خدا خواست تا در سرما يخ نزند
در همان لحظه صدائي آسماني
ندا داد که طناب را رها کن
ولي چون در آن کولاک جائي را نمي ديد
ترسيد
و به ندا اهميت نداد
ندا دوباره برخواست ولي باز ترسيد
هنگام صبح
وقتي کوهنوردان در آن مسير مي رفتند
جسم يخ زده او را يافتند
در حالي که
با زمين کمتر از يک متر فاصله داشت

پس بيائيد به ندا اعتماد کنيم

خيلي قديمي بود ولي از ياد اورييه دوباره اين داستان متشكرم ديگه اين كه خدا ميتونه اين جا نمود اراده انسان اعتماد انسان به خودش باشه

سلام
من که نشنيده بودم . واقعا حرفت رو قبول دارم هميشه بايد به ندا اعتماد کنيم.

قصه ي قشنگي بود ولي...ندا يه بار به من خيانت كرد من كه ديگه بهش اعتماد ندارم