مرکز انجمنهای تخصصی

عصر ایران ورزشی، اهورا جهانیان -انتقاد حسین شریعتمداری، مدیر مسئول روزنامه کیهان، از پیروزی پرگل تیم ملی ایران در برابر فلسطین، نشانه روشنی از سیاسی دیدن امور ذاتاًغیرسیاسی است.

تیم ملی ایران در مسیر راهیابی به جام جهانی 2014،نیازمند برگزاری بازی های تدارکاتی است. به برکت دولت احمدی نژاد، که دولت مورد تایید جناب شریعتمداری است، کمتر تیم به درد بخوری در جهان فوتبال حاضر است با تیم ملی کشور ما بازی کند.

این معضل پیش از جام جهانی 2006 به خوبی به چشم آمد و بعد از آن نیز کمابیش گریبانگیر فوتبال ایران بوده است.

فارغ از اینکه یکی از دلایل این امر، مواضع دولت احمدی نژاد و حامیان تندرویش در قصه فلسطین – اسرائیل بوده است، دیدار ایران و فلسطین برای بازیکنان تیم ملی ایران، نه مسابقه ای سیاسی بلکه رقابتی ورزشی بود.

کارلوس کی روش زمان کمی برای آماده سازی هر چه بیشتر تیمش در اختیار دارد. کی روش پرتغالی است و دغدغه مساله قدیمی و ظاهراً لاینحل اسرائیل – فلسطین راندارد. او در بازی با فلسطین در پی آزمودن عیار هجومی تیمش و البته تاکتیکهای هجومی مد نظر خودش بود.

بنابراین، کی روش منطقاً نمی توانست به حمایت سیاسی سی ساله ایران از فلسطین بیندیشد و فوتبال را فدای سیاست کند. برای او تیم های ملی فلسطین و مالزی فرقی با هم ندارند.

دریک دیدار دوستانه با تیمی ضعیف، قطعاً شیوه های گوناگون حمله به دروازه حریف و تحت فشار قراردادن او برای مربی تیم قوی تر اهمیت دارد. برای کیروش البته نتیجه بازی از حیث روحیه بخش بودن آن برای تیم ملی ایران، درآستانه بازی حساس ایران – بحرین، اهمیت داشت اما نکته مهمتر، ترمیم ضعف مهاجمان تیم ملی ایران بود. تمامی گل های ایران را در بازی های اخیر تیم ملی، هافبک ها و مدافعان ما به ثمر رسانده اند.

بنابراین عجیب نیست که کی روش بخواهد پای مهاجمانش در این بازی به گل باز شود. تیم ملی ایران در حال حاضر با مشکل گلزنی به طور عام و گلزنی مهاجمان به طور خاص دست به گریبان است.

اگر قرار نبود که کی روش در دیدار با فلسطین،راهکاری برای ترمیم این مشکل اساسی تیمش بیندیشد، پس چه دلیلی داشت که تیم ملی بزرگسالان ایران با فلسطین بازی کند؟ آیا بهتر نبود که تیم جوانان یا امید ایران و یا یکی از دو تیم استقلال یا پرسپولیس به مصاف فسلطین بروند؟

اتفاقاً آنچه که تیم ملی ایران در بازی با فلسطین از خود به نمایش گذاشت، مصداقی از بازی جوانمردانه بود؛ تیم ملی ما فقط آنها "فوتبال بازی کرد " و فوتبال را قربانی سیاست نخواست و نساخت.

کم فروشی در یک بازی فوتبال، با در نظر گرفتن ملاحظات سیاسی، نه تنها مصداقی از نقض بازی جوانمردانه در عرف جهان فوتبال است، بلکه مصداقی از تبانی نیزمحسوب می شود.

اگر دیدار ایران و فسطین در تورنمتنی مهم برگزار میشد و پیروزی ایران در این مسابقه فرضی، تاثیری در صعود ایران نداشت ولی منجر به حذف فلسطین از آن تورنمت و صعود عربستان به جای فلسطین می شد،مطابق توصیه جناب شریعتمداری، ظاهراً تیم ایران باید بازی را به فلسطین واگذار می کرد؛ چرا که ضعف فوتبال فلسطین محصول " شرایط سخت تحمیل شده ازسوی صهیونیست ها بر مردم مظلوم فلسطین و محروم بودن اجباری تیم یاد شده ازتمرینات و امکانات فراوان " است.

وقتی که ملاحظات سیاسی در یک مسابقه دوستانه چنین اهمیت می یابد، آیا در یک مسابقه رسمی در تورنمنتی مهم، چنین ملاحظاتی یکسره کنار گذاشته می شوند؟ بدیهی است که نه.

منطق مندرج در نقد حسین شریعتمداری، پیامدهایی دارد که برای هیچ فوتبال دوست راستینی قابل قبول نیست. برای گرفتار نشدن در چنبره چنین پیامدهایی، بهترین کار کوبیدن مهر ابطال بر منطقی است که آبشخور این پیامدهاست.

به نظر می رسد که مدیر مسئول کیهان، بهتر است در حوزه تخصصی خودش قلم بزند و" رسم پهلوانی " را در نوشته های سرشار از انصاف روزنامه وزین خود پاسدارد.

نمی دونم بایدبخندم یا گریه کنم !!!!!!!

Mohammad 1985 نوشته شده::???: نمی دونم بایدبخندم یا گریه کنم !!!!!!!

محمد جان نه بخند ، نه گریه کن

ابراز انزجار و تنفر کافیه!!!!

سلام
فارغ از اینکه یکی از دلایل این امر، مواضع دولت احمدی نژاد و حامیان تندرویش در قصه فلسطین – اسرائیل بوده است،

البته ما مواضع حامیان میان رو هم دیده ایم .... از دست دادن با نامبارک مصر تا رفیق جینگ آل صعود شدن! نص صریح امام کجا ، این آقایون کند رو کجا ....

و پیروزی ایران در این مسابقه فرضی، تاثیری در صعود ایران نداشت ولی منجر به حذف فلسطین از آن تورنمت و صعود عربستان به جای فلسطین می شد ...

یا خدا ....! تا کجاشو رفت ! من قطاری دیدم که سیاست می برد و چه خالی می رفت ...
[HR]
کیهان در یادداشتی به قلم حسین شریعتمداری با عنوان«جای پوریای ولی خالی!» نوشت:
گفته اند «پهلوانان نمي ميرند» كه بايد گفت؛ پهلوانان هم مي ميرند. مي گويند؛ منظور آن است كه ياد و خاطره پهلوانان هميشه زنده مي ماند. اين گزاره نيز مخدوش است و چه بسيار پهلواناني كه آمده اند و رفته اند و امروزه يادي از آنها در خاطر هيچكس باقي نيست. هم اكنون نيز پهلواناني هستند كه ده ها سال ديگر انگار هرگز نبوده اند. تاريخ با هيچكس تعارف و رودربايستي ندارد و هنگامي كه به پهلوانان مي رسد، فقط ياد و خاطره پهلواناني را در حافظه خود ضبط كرده و نسل به نسل منتقل مي كند كه پهلواني را با جوانمردي آميخته اند. «پورياي ولي» از جمله آنهاست. او كه پهلواني پرقدرت و بلندآوازه بود وقتي در تاريك- روشن شبستان يك مسجد، دعاي مادري را شنيد كه با تضرع از خدا مي خواست فرزند پهلوانش در مسابقه كشتي فردا بر پورياي ولي غلبه كند، با طوفاني در دل خويش روبرو شد. غلبه بر حريف و حفظ آوازه بلند پهلواني خويش كه خواست و آرزوي هر پهلواني است و يا تن دادن به شكست ارادي براي به دست آوردن دل مادر پيري كه از بيم شكست فرزند پهلوانش، شكسته بود و در سايه روشن سحرگاه آن روز، پيروزي فرزندش بر پورياي ولي را به تضرع از خداي مهربان آرزو مي كرد؟ پورياي ولي اما، به دست آوردن دل آن مادر پير را بر آوازه پهلواني ترجيح داد و خدايش براي هميشه بلندآوازه كرد.
چهارشنبه شب هفته گذشته- 13/7/90- تيم ملي فوتبال كشورمان در يك ديدار تداركاتي تيم فوتبال فلسطين را با نتيجه 7 بر صفر شكست داد و به نوشته ورزشي نويسان «جشنواره گل به راه انداخت»! ذوق زدگي برخي محافل ورزشي كشورمان از اين پيروزي و دست افشاني آنها در پي اين به قول خودشان، «جشنواره گل»! ديدني و تاسف خوردني بود و بعيد نيست كه روح پورياي ولي از خنده آنها به گريه افتاده و به زبان حال خطاب به آنان گفته باشد؛ من براي به دست آوردن دل شكسته يك مادر پير، در مقابل حريفي كه بي ترديد بر او پيروز مي شدم، تن به شكست دادم و شما همه آنچه در توان داشتيد را براي شكست تيمي كه به نمايندگي از مردم مظلوم فلسطين ميهمان شما بود به كار گرفتيد و در پي اين پيروزي به وجد آمده و آن را «جشنواره گل» ناميديد! و حال آن كه اين پيروزي، با توجه به شرايط سخت تحميل شده از سوي صهيونيست ها بر مردم مظلوم فلسطين و محروم بودن اجباري تيم ياد شده از تمرينات و امكانات فراواني كه شما در اختيار داريد، اهميت چنداني هم نداشت، چه رسد به آن كه «جشنواره گل»! ناميده شود! و چه كريمانه و بزرگوارانه بود سخن مربي تيم فلسطين كه بعد از شكست تيم تحت مديريت خود گفت: اگرچه براي آمدن به ايران سختي هاي زيادي را متحمل شده ايم و حتي ممكن بود در راه زنداني شويم ولي انگار نه انگار كه به ايران باخته ايم، چون اين مسئله براي ما شكست محسوب نمي شود. براي ما همين اندازه كه به ايران اسلامي آمده ايم يك دستاورد است و به آن افتخار مي كنيم.
نگارنده دقيقاً نمي داند كه تيم ملي فوتبال كشورمان چگونه و با به كارگيري چه فرمولي مي توانست احترام مردم ايران براي ملت مظلوم و تحت ستم فلسطين را به نمايش بگذارد و حرمت تيم فوتبال فلسطين را كه از ميان آتش و خون به ميهماني آمده بود پاس بدارد، زيرا يافتن راه كار در تخصص اهالي فوتبال است ولي با توجه به شرايط حساس كنوني چنانچه تيم ملي كشورمان نمي خواست آداب پهلواني پورياي ولي را به طور كامل دنبال كند و به شكست مصلحت انديشانه تن بدهد، دست كم مي توانست در پي نتيجه مساوي باشد و يا به حداقل گل بسنده كند، نه آن كه همه اين ملاحظات را كنار بگذارد و...
ياد آن برادر سپاهي به خير. با لندكروز سپاه كه آن روزها يكي از تندروترين خودروها بود در جاده اي حركت مي كرديم و در حالي كه تقريباً از تمامي خودروها سبقت مي گرفت به يك خودروي پيكان رسيديم كه دو پسر بچه روي صندلي عقب آن نشسته و از شيشه عقب به جاده مي نگريستند. پسربچه ها با حركت دست هاي خود به راننده پيكان كه ظاهراً پدرشان بود اصرار مي كردند تندتر برود! و بعد با اشاره همان دست ها و حركت لب ها گويي به ما مي گفتند كه نمي توانيم از آنها جلو بزنيم. برادر سپاهي نيز كه به طور محسوسي از سرعت خود كاسته بود، با حركت دست و حالت چهره وانمود مي كرد كه در تلاش براي سبقت گرفتن است اما هر چه زور مي زند نمي تواند ... و بعد از آن كه چندين كيلومتر را با همين حالت طي كرديم، وارد يكي از پاركينگ هاي كنار جاده شد و رو به نگارنده كرد و گفت؛ بذار بچه ها دلشون خوش باشه كه نتونستيم از ماشين پدرشون سبقت بگيريم!

منبع انتخاب

نتیجه گیری:طرف کاملا دیوانه است!
حالا ما هم توی دلمان گفتیم که 7 تا گل نامردی هست و 5 تا بیشتر لازم نبود ولی به زبان که نیاوردیم
ماجرای پوریای ولی چیز دیگریست و ربطی نداره
بازیکن فوتبالی که دعوت شده به ایران و همه هزینه هاش رو کشور ما میده که نشد مظلوم!!!

اصلا یه چیزی!
چرا نپذیریم که آنها به پاس حمایتهای ایران از فلسطین نتیجه را واگذار نکنند؟

کاش اونا 5تا به ما میزدن تا واکنش اونا رو هم ببینیم

oweiys نوشته شده:

سلام
فارغ از اینکه یکی از دلایل این امر، مواضع دولت احمدی نژاد و حامیان تندرویش در قصه فلسطین – اسرائیل بوده است،

البته ما مواضع حامیان میان رو هم دیده ایم .... از دست دادن با نامبارک مصر تا رفیق جینگ آل صعود شدن! نص صریح امام کجا ، این آقایون کند رو کجا ....

و پیروزی ایران در این مسابقه فرضی، تاثیری در صعود ایران نداشت ولی منجر به حذف فلسطین از آن تورنمت و صعود عربستان به جای فلسطین می شد ...

یا خدا ....! تا کجاشو رفت ! من قطاری دیدم که سیاست می برد و چه خالی می رفت ...
[HR]

چه كريمانه و بزرگوارانه بود سخن مربي تيم فلسطين كه بعد از شكست تيم تحت مديريت خود گفت: اگرچه براي آمدن به ايران سختي هاي زيادي را متحمل شده ايم و حتي ممكن بود در راه زنداني شويم ولي انگار نه انگار كه به ايران باخته ايم، چون اين مسئله براي ما شكست محسوب نمي شود. براي ما همين اندازه كه به ايران اسلامي آمده ايم يك دستاورد است و به آن افتخار مي كنيم.


ياد آن برادر سپاهي به خير. با لندكروز سپاه كه آن روزها يكي از تندروترين خودروها بود در جاده اي حركت مي كرديم و در حالي كه تقريباً از تمامي خودروها سبقت مي گرفت به يك خودروي پيكان رسيديم كه دو پسر بچه روي صندلي عقب آن نشسته و از شيشه عقب به جاده مي نگريستند. پسربچه ها با حركت دست هاي خود به راننده پيكان كه ظاهراً پدرشان بود اصرار مي كردند تندتر برود! و بعد با اشاره همان دست ها و حركت لب ها گويي به ما مي گفتند كه نمي توانيم از آنها جلو بزنيم. برادر سپاهي نيز كه به طور محسوسي از سرعت خود كاسته بود، با حركت دست و حالت چهره وانمود مي كرد كه در تلاش براي سبقت گرفتن است اما هر چه زور مي زند نمي تواند ... و بعد از آن كه چندين كيلومتر را با همين حالت طي كرديم، وارد يكي از پاركينگ هاي كنار جاده شد و رو به نگارنده كرد و گفت؛ بذار بچه ها دلشون خوش باشه كه نتونستيم از ماشين پدرشون سبقت بگيريم!


منبع انتخاب

دوستان بیخودی مغلته نکنید.درسته که حسین اقا نمیبایست این حرف رو بیان میکرد اما شما ژورنالیستهای سایت هم منظورش رو یا نفهمیدید یا نمیخواهید بفهمید.اگر این متن رو غیر مغرضانه بخونید میبینید که این بنده خدا از تو بوغ و کرنا کردن این پیروزی و جشنواره گل خوندن اون شاکی هست.و واقعا هم حق داره.به فلسطینی که از همه طرف محصور هست و حتی معلوم نیست از کدوم باریکه ای خودشون رو به ایران رسوندند 7 تا گل زدن هنر نیست که ما اون رو جشنواره گل بنامیم.داستان این پاسدار رو بخونید تا بفهمید که در برابر یک مظلوم باید چطور رفتار کرد.من نمیگم که نمیبایستی 7 تا گل میزدیم اگر میتونستیم بیشتر هم میزدیم اما نمیبایست اون رو تو بوغ و کرنا کنیم که اهاااااااای دنیا ما به فلسطین 7 تا گل زدیم.

تو بوق وکرنا رو هم همونایی کردن که الان از این حرکت شاکیند