مرکز انجمنهای تخصصی

  زمين از سوي يك خرده سياره  

 
کشف سیارکی به نام AG5 2011 که اخترشناسان احتمال می دهند در مسیر برخورد به زمین قرار داشته و ممکن است تا 28 سال دیگر با زمین برخورد کند، نگرانی های جدیدی را به وجود آورده است.  

 

 
به گزارش خبرگزاری مهر، در حالی که تمامی چشمها مدتها است که متوجه سیارک آپوفیس است، سیارکی که از 2004 به عنوان یک خطر جدی برای زمین معرفی شده است، خطری جدید با وسعتی برابر 140 متر توجه تمامی بحثهای انجام گرفته در نشست اخیر تیم عملیاتی سازمان ملل متحد درباره اجرام نزدیک به زمین را به خود متمرکز کرده است.

این سیارک با نام AG5 2011 می تواند تا سال 2040 کاملا در مسیر برخورد با زمین قرار بگیرد و در حال حاضر بسیاری از دانشمندان این سوال را مطرح کرده اند که چگونه می توان آن را از مسیر خود منحرف کرد؟

AG5 2011 که در اوایل سال گذشته کشف شده است هنوز برای اخترشناسان مرموز است، زیرا با وجود اینکه ابعاد این سیارک برای اخترشناسان آشکار شده است، اما امکان رصد دقیق این سیارک به واسطه مدار ناهنجاری که دارد امکان پذیر نیست. همین ویژگی پیش بینی اینکه سیارک در مسیر برخورد با زمین قرار دارد یا نه را دشوار ساخته است.

در واقع اخترشناسان در تلاشند پیش از اینکه درباره این سیارک اظهار نظری کنند، دست کم دو مدار کامل آن را مشاهده کنند، با این همه نیاز به این بررسی دقیق گروهی دیگر از اخترشناسان را از شایعه پراکنی و داستان پردازی درباره برخورد سیارک به زمین در سال 2040 باز نداشته است. از جمله این داستانها، برخورد سیارک AG5 2011 با زمین در تاریخ پنجم فوریه 2040 است.

سیارک AG5 2011 از سال 2013 تا 2016 از روی زمین قابل رصد خواهد بود و به این شکل اخترشناسان مجال کافی را برای درک بهتر مدار سیارک و مسیر حرکت آن به دست خواهند آورد. در صورتی که این رصدها احتمال برخورد را به کلی رد نکنند، تا سال 2023 برای منحرف ساختن این سیارک زمان باقی خواهد بود.

این سیارک نیز مانند آپوفیس که شاید در سال 2036 با زمین برخورد کند، دارای فاصله نشانه ای ویژه است، به بیانی دیگر در صورتی که این سیارک در مسیر برخورد با زمین قرار داشته باشد، در سال 2023 از فاصله دو میلیون و 976 هزار کیلومتری از زمین عبور خواهد کرد.

ناسا وسعت این فاصله نشانه سیارک را از نظر استانداردهای نجومی به هیچ وجه بزرگ نمی داند اما این فاصله بزرگتر از فاصله نشانه آپوفیس است. در صورتی که در دوره زمانی 2013 تا 2016 این سیارک از فاصله عنوان شده عبور کند، دانشمندان تنها چند سال زمان برای یافتن راه حلی برای تغییر مدار سیارک و به بیرون راندن آن از مسیر اصلی اش فرصت خواهند داشت. 

با بمب.
اين همه بمب هاي جورواجور واسه از بين بردن انسان ساختن يكيشو خرج اين سياره كنن

به این راحتی ها هم نیست ! اولا چنین سلاحی که بتونه اونو در خارج جو هدف قرار بده ساخته نشده دوما اگر چینی سیارکی رو با سلاح هسته ای بزنن خطر بارش هزاران قطعه سنگ آلوده به رادیو اکتیو هست

Mohammad 1985 نوشته شده:به این راحتی ها هم نیست ! اولا چنین سلاحی که بتونه اونو در خارج جو هدف قرار بده ساخته نشده دوما اگر چینی سیارکی رو با سلاح هسته ای بزنن خطر بارش هزاران قطعه سنگ آلوده به رادیو اکتیو هست

سلاح ليزري ايستگاه هاي فضايي چي؟ اين فيلمه جنگ ستارگان

بعدشم آقاي محترم اون سنگ ريزه اي كه خارج از جو زمين بخواد وارد جو بشه تا برسه به زمين محو شده

سلاح لیزری کجا بود ؟! لیزری با اون توان هم اگر بسازن می تونه سوراخنه سنگ رو نه اینکه منفجرش کنه ! بعدشم باقی مونده سنگ ریزه نیست هزاران سنگ کوچیکتره که حتی ممکنه بعضی هاش تو جو کامل نسوزه و به زمین بخوره که خسارتی نداره ولی حتی در صورت سوختن هم باز رادیو اکتیو از بین نمیره که ! اون سنگهایی که میسوزه تبدیل به غبار و دود آلوده میشه
البته تا 26 سال دیگه برادران ما در آمریکا یه فکری برای اونم میکنن من با ناسایی ها حقوق مفت نمی دم که !

  وجود هزاران خرده سياره محققان را وادار كرده بدنبال روشهائي براي محافظت از كره زمين باشند تا در بدبينانه ترين حالت ما هم به سرنوشت دايناسورها دچار نشويم . سياركهائي با عرض حدود 5 كيلومتر (نظير آنچه باعث محو دايناسورها شد) هر 6 ميليون سال يك بار ممكن است به زمين اصابت كنند اما صخره هاي فضائي با عرض حدود 140 متر هر 5هزار سال بار يك بار زمين را مورد اصابت قرار ميدهند كه ميتوانند خسارات زيادي به بار آورند .

به نظر ميرسد ايده انحراف سياركها از مسير برخورد با زمين با استفاده از نيروي گرانشي يك فضا پيما بيشتر مورد توجه باشد . به اين ترتيب كه با اعزام يك فضاپيما بطرف سيارك و پرواز در نزديكترين سطح سيارك نيروي گرانشي ضعيفي توسط فضاپيما روي سيارك اعمال شده و به تدريج مسير آن را تغيير كند. البته اين كار به زمان زيادي نياز خواهد داشت .

  
روشهاي ديگري هم مطرح شده مانند اتصال يك فضاپيماي سنگين به سيارك و حركت همراه با آن در فضا و تا مسير آن تدريجي تغيير كند .

در روش ديگر اعزام فضاپيماهائي با استفاده از آينه هائي عظيم به منظور فوكوس كردن نور خورشيد روي سطح سيارك و گرم كردن سطح مطرح شده است . با اين كار دمايي حدود 2100 درجه حاصل ميشود تا در اين دما تبخير سطحي صورت گيرد و فوران بخار آن نوعي نيروي پيشرانش ايجاد كند و مسير آن تغيير كند .

  
يكي ديگر از روشهاي ارائه شده برخورد يك فضاپيماي با سرعت زياد به سيارك ميباشد تا به اين روش مسير آن را تغيير دهد.
در ميان استفاده ازروشهاي مختلف ، به كارگيري سلاحهاي هسته اي به منظور متلاشي كردن آن به عنوان آخرين راه حل منظور شده است چون احتمال دارد سيارك به قطعات زيادي متلاشي و هنوز زمين را تهديد كند .
 
[External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]

behrad90 نوشته شده: 
در ميان استفاده ازروشهاي مختلف ، به كارگيري سلاحهاي هسته اي به منظور متلاشي كردن آن به عنوان آخرين راه حل منظور شده است چون احتمال دارد سيارك به قطعات زيادي متلاشي و هنوز زمين را تهديد كند .
 

پس همون چیزی که من گفتم بود !
اما اینکه واقعا اصابت یک شهاب سنگ باعث نابودی دایناسورها شده فقط یک فرضیه هست و ثابت شده هم نیست و هنوز علت انقراض نسل دایناسورها هم به صورت دقیق مشخص نیست !