مرکز انجمنهای تخصصی

محمد علي صادقي ( يغما)
خوشنويس . نويسنده و شاعر معاصر .
در سال 1330 در شهر کوچک خاش به دنيا آمد. تحصيلات ابتدايي و متوسطه را در کرمان طي کرد و در سال 1349 به دانشگاه تهران راه يافت و در رشته کارشناسي ادبيات فارسي فارغ التحصيل شد. در سال 1362 از انجمن خوش نويسان ايران مدرک ممتازي خوشنويسي را اخذ کرد. تخلص ايشان يغما است.
کارنامه هنري او : تصحيح و مقابله و خوشنويسي آثار متعددي از ادب فارسي از جمله : ديوان حافظ . رباعيات مولانا . رباعيات خيام و گلستان سعدي ..... است. کتاب دلم را برايت سرودم گزيده اشعار اين شاعر است. ايشان همچنين کتاب قرآن مجيد را نيز با خط خودشان خوش نويسي کرده اند که به گفته خودشان هفت سال اين کار به طول انجاميد.
من قصد دارم بعضي از اشعار ايشان را برايتان بنويسم.

دلم هواي تو دارد . به باد گفتم : گفت :
پيام سبز تو را با بهار . خواهم گفت
دلم هواي تو دارد. به کوه گفتم :گفت :
سرود درد تو را استوار خواهم گفت
دلم هواي تو دارد . به ابر گفتم: گفت :
پيام عشق تو را اشکبار خواهم گفت
دلم هواي تو دارد . به کوچه گفتم: گفت :
ز سوز و ساز تو در هر کنار خواهم گفت
دلم هواي تو دارد . به لاله گفتم: گفت :
حديث رنج تو را داغدار خواهم گفت
دلم هواي تو دارد . به چشمه گفتم: گفت :
که جوش عشق تو را بي قرار خواهم گفت
دلم هواي تو دارد . به رود گفتم : گفت:
نواي شوق تو در سبزه زار خواهم گفت
دلم هواي تو دارد . به عشق گفتم : گفت :
که التهاب دلت را به يار خواهم گفت

آرمين,
آرمين جان زيبا بود
ممنون

چه ميشد
چه ميشد اگر مهربان مي شديم
فداي هم از عمق جان مي شديم
چه مي شد که چون کودکان بهر هم
صميمانه شيرين زبان مي شديم
چه ميشد اگر مثل پروانه ها
به لطف نسيمي جوان مي شديم
چه ميشد اگر مثل آئينه ها
مصفا دل و خوش زبان مي شديم
چه مي شد سر سفره ي عاشقي
دلي ساده را ميزبان مي شديم
براي دل مرغکي در قفس
چه مي شد اگر آسمان مي شديم
چه مي شد که نجوا کنان چون نسيم
نوازشگر اين و آن مي شديم
چه مي شد که در ما دروغي نبود
چه مي شد اگر يکزبان مي شديم

پرسش
تو چه در سر داري؟
از من آئينه به نرمي پرسيد !
من در انديشه
که از آينه پنهان سازم
راز دل داگي و شيدايي
و نمي دانستم
عشق چون خورشيدي
در فراسوي نگاهم پيداست....

تنهايي
هيچکس با من نيست
که صميميت دستانم را در يابد
و مرا درک کند

هيچکس با من نيست
که دم پنجره تنهايي بنشيند
و تماشاگر غم بارش باران باشد
من همان مرغک غمگينم در کنج قفس
که تمام سخنش تنهايي است
من چنان شاپرکي محزونم
که باندازۀ تنهايي خود غمگينست

بال هايم زخمي است
آه اي دست نوازشگر باد
تو در آغوشم گير

تشنه ي پروازم
پر کشيدن به سر کاج بلند
و کجاهاي پر از سبزه و گل
آه.....

نوشيدن شبنم چه حلاوت دارد
در فضايي که پر از رايحه ي داووديست