مرکز انجمنهای تخصصی

  گذشت و روز نو آمده ز راه
شوق جماعت و سبزه باشد گواه

باز من چون هر سال امیدی دارم
سال به سالم شده چون ماه به ماه

خلوت عیدانه امسال چه خموش و رند
گریبانم گرفت به شهر خویش ناگاه

سالی بگذشت و باز از ما نگذشت
آخر من کی خواهد شود با ما همراه

نیست این نغمه های غم از دل و ما
پرده ها همه افتاده جز شور و سه گاه

مگر آن استاد چنگی زند به ساز ما
دل را به رقص آرد در راست پنج گاه

غروب جمعه در شیراز و این خموشی
حالت همیشگی، ما تنها و غمگین،  

نوروز 1390 - تیپ 55 هوابرد شیراز

ساقیا نی بزن که بهار باز آمد صحبت از عشق و نظر بازی یار ،باز آمد

رقص و پایکوبی یاران، باز آمد که دگر ز تنهایی گل، پایان آمد

1390/1/7

[HIGHLIGHT=#f4f4f4]تنها شادي زندگي م اين است كه هيچ كس نميداند تا چه حد غمگينم !!! 

  گویند جهان بافته از خیر و شر است بیدادگری خصلت نوع بشر است 

 یا رب به چه مقصود مرا جان دادی چون وعده ما ختم به یوم الحشر است
 
 

با تشکر از اشعار زیبای همه دوستان


چنین شد سرشتم که رستم از بند منی کــــه تنــــیده تنم از بند چند

رها گــــشتم پر گشودم چون پرنده شکستم قلب قفس قفل را بخنده

خویــش خورشـــیدش دی درود داد شب را بشـوق خویـشم بدرود داد


عاشق واج آراییم

.


امد بهار و گویا ما را خبر نیامد ان نقش پر نگارش اندر نظر نیامد
دیوار محبس ما شد پرده در میانه ان روح دلنوازش زان پیشتر نیامد
اندر بهار بلبل در باغ نغمه خوان شد در گوش ما نوای ان نغمه گر نیامد
حسن جمال نرگس دل می رباید اما سحرش به دیدگان ما کارگر نیامد
شد سرخ کوه وصحراازلاله و شقایق فائق بر این دل واین خون جگرنیامد
پیک بهارهردم خوش میوزد به جانی اما به جانب ما زین رهگذر نیامد





.

من نمی دانم چه گویم چون زبانم یار نیست گرچه می خواهم بگویم دل مرا همکار نیست
خرقه بر تن کردم و بالا نشستم همچو شیخ جای هر ناپخته چون من مجلس ابرار نیست
در شب دیجور بی مشعل چه جویم راه را گر نباشد شمع ره پیدا به شام تار نیست
غصه ها خوردم برای مسند اهل جهان این همه مال و منال دهر جز پندار نیست
نان خشک خویش خوردن بهتر از نان دگر خوردن نانی اگرچه خشک هرگز عار نیست
موسم گل امد و من همچنان اندر محن فصل گل که موسم اندوه و دل افکار نیست
از نسیم دلنواز صبح خندانم چو گل انچه دارد ان نسیم در طبله عطار نیست
ساقیا جامم بده کز غم رها سازی مرا چونکه جز غم در دل عاقل وش هشیار نیست
گر کنم من جلوه چون گل اه از دست خزان هیچ گل ایمن ازان طوفان لا کردار نیست
قالی زربفت و کاخ وباغ و صد جاه و مقام در مقام عشق ان را ارزش و مقدار نیست
در چمن بلبل چه خوش می داد این پندم به راز هیچ چیزی بهتر از افکار گوهر وار نیست
چشمه ی ابی و یک سبزی و خرمن های گل بهتر از یک سایه چیزی در همه دیار نیست
عشق می باید و گرنه عقل پروا پیشه است زهد ما همسنگ عشق و شوکت ایثار نیست

.


کمال به زجمال که جمال را زمان به یغما برد و کمال را به عبرت نهد

خوبرویان چو پیر می گردند نقش اشان می فتد زدیده خلق
گر شود عالمی در عالم پیر گردد افزون جلالت اش ز سبق


.

نیمه شب در دل دهلیز خموش
لرزه پایی افکند طنین
دل من
چون دل گلهای بهار
پر شد از شبنم لرزان یقین
گفتم این اوست که باز آمده است

روزگار است آن كه ما را مي دهد هر روز پند

غم مخور در اين جهان بر نامراديها بخند

.


. باز آمدم که شاید شرحی توان نمودن موجی بر اید از دل ان را بیان نمودن
افتاده ام زپا و در بستر مرارت کتمان نکرده درد و ان را عیان نمودن
میخانه جایگاه چون من نبود اما اکنون چه سود شرح ان را نهان نمودن
ایمن مشو چو جامی بگرفته ای ز ساقی ای وای اگر که مستی بر این و ان نمودن
یاران وفا وفایی جان را صفا صفایی در کوی عشق و مستی باید چنان نمودن

.