متاسفانه از قدیم بوده که برخی از بازیگران به محض معروفیت خیال میکردن که حق انجام هر عملی رو دارند که ناشی از ذهن نا پخته اونها بود . نمونه اون رو هم دوستمون محسن گفتن . و پاریس هیلتون هم که نمونه خارجیش بود ..
به نظر من قانون در برخورد با هنرپیشه ها و یا بازیگران باید شدیدتر از مردم عادی عمل کنه برای اینکه وقتی کسی از طریق دنیای هنر معروف میشه تبدیل به الگویی برای جوانان و نوجوانا میشه و اکثر کسانی که در این گروههای سنی قرار دارند دوست دارند مثلا چه در رفتار و یا در طرز لباس پوشیدن و آرایش از این بازیگر پیروی کنند . وقتی چنین فردی اشتباهی میکنه مطمئنا در صورت عدم برخورد طفداران وی هم به این نتنیجه میرسند که انجام اون اشتباه منعیتی نداشته چون اگر داشت با اون بازیگر معروف برخورد می شد پس اونها هم رفتار نادرست بازیگر مربوط رو برای خودشون الگو قرار می دهند و دنبال راهی میرنذد که هرگز خیری برای اونها نداره و در نهایت تعجب هم میبینند که قانون به مراتب بدتر از اون بازیگر باهاشون برخورد میکنه . . به همین دلایل ساده از نظر من جریمه هر شخص معروف باید 50 درصد بیشتر از یک فرد عادی باشه .
ولی جایه تاسفه . در حالی که شخصیتی چون شون پن با درک معروفیت و محبوبیت خودش در کار امداد رسانی و کمک به مردم گرفتار شده در کاترینا شرکت داشت و الگوی بسیار خوبی برای مردم میتونه باشه ولی در صدها مایل دورتر امثال پاریس هیلتون و بریتنی اسپیرز تا جایی که میتونند خودشون رو در دنیای لجن و کثیف غرق میکنند و تاسف بیشتر اینکه تلوزیون هایی چون ABC و CBS و FOX و CNN به جای تقبیح این رفتار اون رو ابداعی دیگر از این افراد ماجاراجو میدونند . متاسفانه دنیا رسانه ای فعلا در کنترل همین نیمه شیاطین قرن 21 هست که در اون رسانه ها فردی معروف خواهد شد که به مسائلی چون همجنس بازی بپردازد ویا در اتومبیلش کوکائین پیدا شود . هر هفته جزییات یکی از روابط نامشروع ان در تلوزیون پخش شود و غیره .
من موندم که این مردم آمریکا با این رسانه های اهریمنی کجا دارند میرن . البته در میان همین رسانه ها هستند کانالهایی که دلسوز انسانیت بوده و چنین اعمالی رو مردود میدونند ولی صداشون بین صدای این جادو گران قرن 21 گم میشه .
متاسفانه ماهم از این بازیگران معروف خارجی تاثیر گرفتیم . این برای من سواله که ما از نظر فرهنگی چه چیزی از یک مملکت 200 ساله کم داریم که جوان ایرانی به جای اینکه بشینه دو ترانه از آوازهای استاد شجریان رو بخونه که در دنیا معروفه میره میشینه و به ترانه های پر از فحش و ناسزای ادمهایی چون ریکی مارتین و مایکل جکسن و جدیدن هم دوتا سیاه پوست که شعرشون کلا اصلا حرف درست نداره گوش کنه . شاید بگین تنوع لازمه . بر منکرش لعنت ولی برای ارضای این تنوع باید حتما فحش و ناسزا گوش بدی . ؟ جالب اینجاست که خیلی ها حتی معنیش رو هم نمیدونن و فقط میگن "
کلاس داره " یکی به من توضیح بده شنیدن فحش کجاش کلاس داره ؟
حالااین وسط یکی میاد و علت این همه مسایلرو میندازه گردن دولت . میگم برادر من دولت بخشی از اونه و اصل تقصیر مال خود منه . من خدارو شکر میکنم که این اینترنت واقعا یک نعمته چشم انسان رو به حقایق باز میکنه و اگر درست استفاده بشه همانند سکوی پرتابی برای یک انسان با ارداه است . به من هیچ کس نگفت فرهنگتو نگه دار . حتی حرفشم نزد . پس چطور من یاد گرفتم که فرهنگمو نگه دارم . خیلی ساده است . به چند تا فروم فرانسوی و ایتالیایی خیلی وقت پیش سر زدم دیدم که بسیاری از کار برای معروف این فرومها تصویر آواتورشون مربوط به هنر پیشه های کشور خودشونه . واقعا در عین بی زبونی حرف بزرگی بود . من فبلا میخواستم عکس مارلون براندو (پدر خوانده ) رو رو آواتورم بندازم بعد گفتم مگه ما تو ایران لنگه افرادی مثله اون نداریم . نتیجش هم شد آواتور حال حاضر من .
لقمان را گفتند ادب از که آموختی گفت از بی ادبان
به نظرم باید این جمله رو با طلای 24 عیار نوشت و به جای شعر حافظو سعدی سر در مترو ها زد به دیوار . ما همش یاد گرفتیم تقسیر هامونو بندازیم گردن دیگران و مشکلات فرهنگی الان کشومون هم یه جورایی به خودمون بر میگرده . البته دولت هم تاثیر داره ولی تاثیرش به اندازه خود من نیست .
سر اخر
قبول کنیم که زندان در دنیایه حاضر برای آدمهایه معروف بی معنیه . نمونه هاش زیاده . حتی برای ادم خرپول و یا مجرم میلیاردی هم بی معنیه . ببینیم که چقدر قدرت پیدا کردند که وقتی که فردی میگه اسماشونو تا دوروز دیگه فاش میکنم راضیه مردم بهش بگن بی عرضه ولی اسامی رو فاش نکنه .
موفق باشید.
