++++ كهكشانها ++++

[Shahryar]

 برخورد های کهکشانی، درخشش کوازار ها  

  حالیکه شماری از کهکشان ها نسبتا آرام هستند، برخی دیگر بسیار درخشانند و گسیل امواج مختلف از آنها،
مشاهده مستقیم شان را در سرتاسر کیهان فراهم می آورد  

دانشمندان به تازگی دریافته اند که کوازار (اخترنما) ها هنگامی شکل می گیرند که سیاه چاله های ابر پرجرم واقع در مرکز کهکشان ها، به طور فعال از مواد اطرافشان تغذيه می کنند. حال این پرشس مطرح است که موارد مورد مصرف سیاه چاله ها از کجا می آیند؟ و چه چیز سبب انفجار و درخشش کوازار ها می شود؟

تحقیقاتی که به تازگی توسط دو اخترشناس دانشگاه هاوایی به نام های های فو و آلن استاکتون صورت گرفته حاکی از ارائه پاسخی برای پرسش های مطرح شده می باشد. هنگامی که یک کهکشان غنی از گاز با کهکشانی غول برخورد می کند، مقادیر زیادی گاز تازه هیدروژن و هلیوم مستقیما به داخل سیاه چاله ابر پرجرم مرکزی کهکشان رانده می شود. سپس این مواد گرم شده، با یکدیگر کنش کرده و در نهایت در سراسر طيف های الکترومغناطيسى می درخشند.در همین حال انفجار هایی که در اطراف قرص بر افزایشی سیاه چاله رخ می دهند، موارد را دوباره به بیرون می رانند.

   
  شبیه سازی شده از برخورد کهکشانی غنی از گاز با یک کهکشان غول که سبب ایجاد یک کوازار (اختر نما) شده است. 

پیش از این نیز اخترشناسان بر این عقیده بودند که در فرایند هایی مشابه چنین مکانیزمی حاکم است،اما نمی دانستند که این میزان سوخت گاز از کجا حاصل می شود.در نهایت محققان با بهره گیری از تلکسوپ فضایی هابل و تلسکوپ های غولپیکر موناکی واقع در ایالت هاوایی توانستند مولکول های شیمایی سازنده موادی که به داخل کوازار های دور سقوط می کردند را مورد مطالعه و آنالیز قرار دهند.



آنها دریافتند که این گاز ها در واقع همان هیدروژن و هلیوم خالص بودند. چنین گاز هایی از زمان انفجار بزرگ تا کنون همچنان تازه و دست نخورده باقی مانده اند و با بسیاری از مواد آلوده به عناصر سنگینی همچون کربن و اکسیژن ،که ستارگان را تشکیل می دهند و یا در اطراف کهکشان غول وجود دارند، متفاوت هستند.در حقیقت سیاه چاله های ابر پرچرم واقع در قلب کهکشان های برخوردی از موادی پاکیزه و آری از هر گونه آلودگی تغذیه می کنند!

این تفاوت حاکی از آن است که گاز هایی که به داخل سیاه چاله مرکزی کهکشان سقوط می کنند، از منبعی خارجی سرچشمه می گیرند.این منبع بیرونی می تواند کهکشانی دیگر باشد که در حال پیوستنبه کهکشان اصلی است (فرایند برخورد و کهکشان).این مواد داخل می شوند و دوباره خارج می گردند.در همین حال نیرو ها و انرژی های بسیار عظیمی که در این فرایند نقش دارند، مواد داخل سیاه چاله را به بیرون می رانند.گستره این رانش گاهی به هزاران سال نوری نیز می رسد.

در کهکشان های برخوردی در طی میلیون ها سال ،گرانش بسیار زیاد سبب می شود تا دو کهکشان مستقل به سوی یکدیگر کشیده شوند و در نهایت با یکدیگر برخورد کنند.این پروسه از تحول کهکشانی شباهت زیادی با فرایند شکل گیری کهکشان راه شیری در طی میلیارد ها سال دارد.

[External Link Removed for Guests]

[Shahryar]

  نوع جديدي از هسته هاي  

  بین المللی اخترشناسان ماهواره سوییفت ناسا و رصدخانه سوزاکی نوع جدیدی از هسته‌های فعال کهکشانی را یافتند.  

AGNها(هسته های فعال کهکشانی) از درخشان‌ترين اجرام در جهان هستند و مقدار بسیار زیادی انرژی از خود ساطع می‌کنند. شاید تصور همه این‌گونه باشد که اخترشناسان انواع مختلف هسته‌های فعال کهکشانی را شناسایی کرده‌اند، اما تیم تحقیقاتی ماهواره سوییفت ناسا اعلام کرد نوعی AGN وجود دارد که با مقدار بسیارزیادی از گاز و غبار پوشیده شده است به طوری که هیچ نور مرئی قادر نیست از آن خارج شود.

  
  این نوع جدید از هسته های فعال کهکشانی٬ گرد و غبار زیادی قرص سیاهچاله و اطراف آن را در بر گرفته است و به راحتی قابل شناسایی نیست.این تصویر مربوط به هسته‌ي کهکشانی بسیار دوردست است. 

«جک تولر»(Jack Tueller)از محققان گادرد ناسا می‌گوید:"این یک کشف بزرگ است زیرا به کمک آن می توان فهمید که چرا برخی از سیاهچاله‌های مرکزی کهکشان‌ها تابش می‌کنند و برخی دیگر اصلا این تابش را ندارند".

اطلاعات این نوع از AGN ها طی دو سال گذشته به دست آمده است. تا پیش از این٬ وجود این نوع از AGN ها نادیده گرفته شده بود زیرا نور مرئی و فرابنفش در میان آن همه گاز و غبار از بین می‌رفت. تنها موجی که می‌تواند از میان آن همه گاز و غبار راهی برای خروج پیدا کند موج پرانرژی X است. ماهواره سوییفت قابلیت آشکارسازی این طول موج‌ها را دارد.
این تصویر خواص مختلف هسته های فعال کهکشانی را نشان می دهد، همچنین می توان دریافت که چگونه زاویه دید ما در شناخت انواع این هسته ها و شناسایی آنها اثر دارد.بیشتر درخشش این هسته های فعال از سیاهچاله ی مرکزی است. برخی از آنها فوران هایی نیز دارند.

دانشمندان با استفاده از تلسکوپ سوزاکی به سوی این نوع از AGNها نشانه رفتند. آنها می‌خواستند بدانند که گاز و غبار اطراف آنها از همان نوع غبار اطراف دیگر AGN هاست یا اساسا با آنها متفاوت است؟ در این بررسی هسته‌های دو کهکشان ESO ۰۰۵-G۰۰۴ و ESO ۲۹۷-G۰۱۸ مورد هدف بود که به ترتیب ۸۰ و ۳۵۰ میلیون سال نوری از ما فاصله دارند.

«ریچارد موشتسکی»(Richard Mushotzky) از اعضای تیم تحقیقاتی می‌گوید:«ما نور مرئی را از در انواع دیگر AGN ها می‌توانیم آشکار کنیم اما در این مورد تمام نوری که در هسته‌ی کهکشان تولید می‌شود و در میان آن همه گرد و غبار از بین می‌رود.»

  
  تصویر خواص مختلف هسته های فعال کهکشانی را نشان می دهد، همچنین می توان دریافت که چگونه زاویه دید ما در شناخت انواع این هسته ها و شناسایی آنها اثر دارد.بیشتر درخشش این هسته های فعال از سیاهچاله ی مرکزی است. برخی از آنها فوران هایی نیز دارند. 

یودا (Ueda)می‌گوید:"نتایج نشان می‌دهد که تعداد بسیار زیادی از این هسته‌ها هنوز شناسایی نشده‌اند". رصدخانه چاندرا قبلا وجود چنین اجرامی را اعلام کرده بود اما به طور کامل قادر به تشخیص ماهیت و طبیعت آن نبود.
تولر افزود:"ما تصور می‌کنیم که سیاهچاله‌های مرکزی در این کهکشان‌ها نقش بسیار حیاتی در تشکیل آن ها دارند. بدون شناسایی این سیاهچاله‌های غول پیکر و نحوه کار آنها نمی توان فرآیند تکامل کهکشان‌ها را به خوبی شناخت".

  
  از کهکشان‌هاي مورد  
[External Link Removed for Guests]

[Shahryar]

  برخورد دنياها: تصادم چهار کهکشان با  

ستاره شناسان موفق به مشاهده فرآیند برخورد و ادغام چهار کهکشان غول پیکر شده اند. این یکی از بزرگترین برخوردهای کیهانی است که تاکنون رؤیت شده است.
تیمی از منجمان آمریکایی با استفاده از تلسکوپ های فضایی اسپیتزر و چاندرا و همچنین تلسکوپ های زمینی این تصادم را رصد کردند.

 [External Link Removed for Guests] 
  کهکشانی پدیده ای نسبتا عادی در کیهان  

انتظار می رود نتیجه نهایی این فرآیند پیدایش یک کهکشان خارق العاده عظیم - تا ده برابر راه شیری - باشد.

جزئیات این کشف در "نامه های نشریه اخترفیزیکی" چاپ شده است.

این رصد نادر تصویری بی سابقه از چگونگی شکل گیری عظیم ترین کهکشان های کیهان به دست می دهد.

برخورد یا ادغام کهکشان ها حادثه ای غیرعادی نیست. برخورد یک کهکشان بزرگ و چند کهکشان کوچکتر که "ادغام فرعی" خوانده می شود قبلا ثبت شده است.

اخترشناسان همچنین ادغام های "عمده" میان چند جفت کهکشان با ابعاد مشابه را مشاهده کرده اند.

اما تا به امروز هیچ ادغام عمده ای میان چند کهکشان بزرگ مشاهده نشده بود.

اولین مورد

کنت راینز از مرکز هاروارد-اسمیتسونین برای علوم اخترفیزیک در شهر کمبریج در آمریکا گفت: "این اولین موردی است که من از آن خبر دارم. تا به امروز، کسی برایم ننوشته که یک ادغام چهارطرفه پیدا کرده است."

دکتر راینز این تصادم را به برخورد "چهار کامیون ماسه به یکدیگر که شن ها را به هر طرف پرت می کند تشبیه کرد."

برخورد این چهار کهکشان در جریان مطالعه خوشه های عظیم کهکشانی شامل ده ها تا صدها کهکشان مشاهده شد.

تلسکوپ اسپیتزر یک توده غیرعادی بزرگ از نور که ناشی از تجمع چهار کهکشان بیضوی در خوشه CL0958+4702 در فاصله پنج میلیارد سال نوری از زمین بود را شناسایی کرد.

 [External Link Removed for Guests] 
  مطالعه از جمله با کمک تلسکوپ فضایی اسپیتزر انجام  


دکتر راینز به سایت خبری بی بی سی گفت: "کهکشان هایی که در قلب خوشه هایی از این دست قرار دارند بزرگترین کهکشان ها در سراسر کیهان هستند."

"وقتی فرآیند ادغام کامل شد، کهکشان عظیمی که در نهایت به جا می ماند یکی از بزرگترین کهکشان ها در جهان خواهد بود. این نشان می دهد که این کهکشان ها چگونه ایجاد می شوند."

کلیه کهکشان های حاضر در این برخورد جزو کهکشان های "بزرگ" طبقه بندی شده اند؛ سه عدد از آنها تقریبا به اندازه کهکشان راه شیری هستند و بزرگترین آنها تقریبا سه برابر راه شیری است.

تحلیل این توده نورانی - ناشی از ادغام - آشکار کرد که متشکل از میلیاردها ستاره است که در جریان تصادم به هر سو پرت شده و به حال خود رها شده اند. حدود نیمی از ستارگان این توده بعدا به داخل کهکشان ها بازخواهند گشت.


ستارگان کهن، ستارگان نو

به نظر می رسد کلیه ستارگان مورد مطالعه در این ادغام در سه میلیارد سال نخست پس از انفجار بزرگ شکل گرفته باشند. اما ادغام در حدود نه میلیارد سال پس از انفجار بزرگ روی داده است.

این نکته که کهکشان های بزرگ حاوی تعداد کثیری ستارگان کهن هستند زمانی برای یک نظریه محبوب درباره چگونگی تشکیل کهکشان ها - مدل سلسله مراتبی - مشکل ساز بود.

این مدل پیشنهاد می کند که ساختارهای کوچکتر طی ادغام های مکرر به ایجاد ساختارهای بزرگتر منجر می شود. براساس این مدل، بزرگترین کهکشان ها باید محل تولد ستارگان باشند و در نتیجه ستارگان آنها باید جوان باشد.

یکی از راه حل های این مشکل توسل به ایده ادغام های "غنی از گاز" یا "خالی از گاز" است. در ادغام های غنی از گاز، کهکشان ها آکنده از گازی است که احتراق آن باعث تشکیل ستارگان تازه می شود.

اما در ادغام های خالی از گاز، هیچ ستاره تازه ای شکل نمی گیرد.

به این ترتیب ادغام های خالی از گاز یکی از راه های تشکیل کهکشان های بزرگ بدون تشکیل ستارگان تازه است.

در واقع، رصدها با کمک اسپیتزر نشان می دهد که گاز عنصری ناموجود در ادغام چهار کهکشان مزبور است که احتمالا علت اینکه در آن فقط ستارگان کهن پیدا می شود را توضیح می دهد.

تیم محققان علاوه بر اسپیتزر، از رصدخانه فضایی اشعه ایکس چاندرا برای اندازه گیری جرم خوشه های عظیمی که این ادغام در آن اتفاق می افتد استفاده کرد.

در این مطالعه همچنین از رصدخانه های زمینی MMT و WIYN که هر دو در شهر توسان آریزونا قرار دارند استفاده شد.


 [External Link Removed for Guests] 
  اسپیتزر یک توده غیرعادی بزرگ از نور که ناشی
از تجمع چهار کهکشان بیضوی در خوشه CL0958+4702 در فاصله پنج میلیارد سال نوری از زمین بود را شناسایی  

منابع:
[External Link Removed for Guests]
BBC

[Shahryar]

  های تازه کشف شده در کهکشان  

  جدید از کهکشان کوتوله IC 10 منجر به کشف ستاره های جدید ی شد و سرنخ هایی درباره تحولات شبه ستاره ای به دست آورد.  

ادوین هابل کهکشان IC 10 را یکی از عجیب ترین و نادرترین اشیاء در آسمان می دانست. این کهکشان اولین بار به وسیله Lewis Swift در سال 1889 در رصد خانه Warner در نیویورک کشف شد . IC 10 که مخفف Index Catalogue است، فهرستی از کهکشان ها، سحابی ها و خوشه های ستاره ای است و مکمل NGC (New General Catalogue) می باشد. مشاهدات جدید از این کهکشان کوتوله سبک وزن و کم نور به دانشمندان سرنخ هایی درباره اینکه چگونه جمعیتی از ستارگان در حال شکل گیری هستند، می دهد.

با وجود اینکه مطالعات در مورد ویژگی های ستارگان یکی از شناخته ترین موضوعات در اختر شناسی است، دانشمندان هنوز به طور کامل مکانیک شامل شکل گیری و تحول ستارگان را به ویژه در کهکشان هایی که مقادیر کمی اکسیژن، نیتروژن و بقیه عناصر سنگین را دارند، در نمی یابند. عکس های جدید از IC 10 ناحیه ای از فضا را آشکار می کند که تقریبا با صد ستاره پر شده است. این عکس که با استفاده از تلسکوپ فضایی هابل در طول موج مرئی و Keck Laser Guide Star در طول موج فرو سرخ گرفته شده است مربوط به شکل گیری ستارگان در 10 میلیون سال اخیر می باشد.

ویلیام واکا سرپرست این پروژه می گوید "IC 10 ممکن است پاسخ گوی بسیاری از سؤالات ما درباره ی تحولات شبه ستاره ای باشد. این تنها کهکشانی است که در آن بین ستاره های از نوع نیتروژن و ستاره های از نوع کربن نا هماهنگی وجود دارد، یعنی به ازای هر ستاره کربنی یک تعداد مشخصی ستاره پر جرم نیتروژنی وجود دارد. این عدم تعادل باعث شده که ما در مورد درستی نتایج قبلی مان در مورد ستاره های پرجرم شک کنیم." ستاره شناسان می گویند IC 10 ستاره های درخشان تر، بزرگتر و کمیاب تری نسبت به تمام کهکشان های کوتوله اطراف دارد. این ستاره های درخشان و کمیاب که به آن ها Wolf-Rayet گفته می شود ، بسیار داغ و آبی رنگ هستند و مقدار قابل توجهی از جرم خود را در فضای بین ستاره ای از دست می دهند. به علاوه نسبت ستاره های Wolf-Rayet درIC 10 نامتعادل است.

  

دانشمندان انتظار دارند برای یک تعداد از ستارگانی که از نوع کربن هستند یک تعداد مشخص از ستارگان نیتروژنی وجود داشته باشد، ولی تا کنون ستاره های نیتروژنی کمی پیدا شده است. با ترکیب عکس های تلسکوپ فضایی هابل و تلسکوپ Keck، تیم تحقیقاتی واکا ستاره های کشف نشده ای را در IC 10 یافتند که در این پروژه ترکیبات شیمیایی هر ستاره مورد بررسی قرار می گیرد. اگر این ستاره های تازه کشف شده شامل نیتروژن باشند، یک قسمتی از معما حل خواهد شد
[External Link Removed for Guests]

[Shahryar]

 ‌های دور و نزدیک از دید  

  رصد‌های جدید تلسکوپ فضایی آکاری جزئیات جدیدی را درباره‌ی نحوه‌ی تکامل کهکشان‌‌‌ها آشکار کرد.  

تلسکوپ فرو سرخ «آکاری»(AKARI)٬ در دو مجموعه رصد٬ کهکشان‌های دور و نزدیک را مورد بررسی قرار داده است.
دانشمندان ژاپنی با استفاده از مجموعه اول به بررسی کهکشان M۱۰۱ پرداخته‌اند که کهکشانی مارپیچی با قطر ۱۷۰۰۰۰ سال نوری است. رصدهای جدید آکاری دو جمعیت متفاوت از ستاره‌ها را در بازوهای مارپیچی این کهکشان آشکار کرد.

  
[align=center]M101[/align]

آکاری با استفاده از رصدگر مادون قرمز دور (FIS)٬ در چهار طول موج ۶۵، ۹۰، ۱۴۰ و ۱۶۰ میکرومتر این کهکشان را رصد کرده است. مشاهدات تازه‌ی آکاری مجموعه‌ي متفاوتی از ستاره‌ها را نشان می‌دهد که در عرض بازوهای کهکشان پخش شده‌اند. ستاره‌های جوان بسیاری با دمای بالا در بازوهای آن تجمع یافته اند که نشان دهنده‌ی مناطق گرم شدن غبار میان ستاره‌ای و زایشگاه ستاره ها است. این فرآیندها باعث درخشش کهکشان در طول موج‌های کوتاه‌تر آبی و فرابنفش می‌شود. عکس این حالت، تابش مناطق با غبار میان ستاره‌ای سرد در طول موج‌های بلندتر انجام می‌شود. این غبارهای سرد، از ستاره‌های عادی مانند خورشید انرژی می‌گیرند.

  
 ‌ی غبارهای سرد و گرم در  

در مقایسه داده‌های FIS با تصویر M۱۰۱ در نور معمولی و فرابنفش، معلوم شد که غبار گرم در طول بازوهای آن گسترده شده و نقاط داغ بسیاری در لبه بیرونی کهکشان به وجود آمده است. این نقاط داغ نشان دهنده‌ی ناحیه‌های بزرگ تشکیل ستاره‌ها است. این پدیده غیر عادی است زیرا زایش ستارگان غالبا در مرکز کهکشان‌های مارپیچی اتفاق می‌افتد.

شواهد نشان می‌دهد که M۱۰۱ در گذشته برخورد نزدیکی با یک کهکشان همدم داشته و گاز آن را به بیرون کشیده است. اکنون این گاز با سرعت تقریبی ۱۵۰ کیلومتر بر ثانیه به لبه‌های بیرونی M۱۰۱ سرازیر شده و موجب فرآیند ستاره زایی می‌شود.

در دومین مجموعه از رصدها٬ آکاری به رصد دورترین کهکشان‌های جهان پرداخته است تا به یکی از مهم‌ترین پرسش‌های امروزی اخترشناسی پاسخ دهد: تحول کهکشان‌ها چگونه آن‌ها را به شکل امروزی درآورده است؟

  
 ‌هاي دور در طول موج‌هاي متفاوت  

دانشمندان ژاپنی برای یافتن پاسخ از آکاری استفاده کردند و بزرگ ترین رصد آسمان در طول موج‌های مادون قرمز دور (FIR) را انجام دادند. آن‌ها در چهار طول موج فرو سرخ دور، کهکشان‌های کم نور بسیاری را در فواصل بسیار دور مشاهده کردند. اطلاعات این چهار طول موج برای بررسی فرآیندهایی که منجر به تابش نور فرو سرخ می‌شود و برآورد فاصله کهکشان‌ها بسیار اساسی است.

کهکشان‌های کم نور به صورت لکه‌های سفیدی با روشنی متفاوت در عکس‌ها دیده می‌شوند و این نشان می‌دهد که کهکشان‌های معمولی که امروز دیده می شوند٬ هنگامی که جوان‌تر بوده‌اند٬ در طول موج‌های فرو سرخ تابش قوی‌تری داشته‌اند. در بسیاری موارد، دلیل این پدیده٬ انفجارهای ناگهانی هنگام تولد ستاره‌ها در زمان‌های گذشته است.

به نظر می‌رسد برخی کهکشان‌ها در برخی طول موج‌ها درخشندگی بیشتری نسبت به طول موج‌های دیگر دارند. شاید دلیل این درخشش٬ انرژی آزاد شده از سیاه چاله‌های مرکزی آن‌ها باشد.

داده‌های آکاری نشان می‌دهد که با کم نور‌تر شدن کهکشان‌ها٬ تعدادشان به سرعت افزایش می‌یابد. همچنین این داده‌ها نشان می‌دهد که کهکشان‌ها در یکدیگر ادغام می‌شوند اما با شدتی که داده‌های قبلی نشان می‌دهد٬ تحول پیدا نمی‌کنند.

از آنجا که داده‌های آکاری حساس‌ترین مشاهدات در این طول موج‌ها هستند، این نتایج نشان می‌دهند که شاید مدل جدیدی برای تکامل کهکشان‌ها لازم باشد.
[External Link Removed for Guests]

[gigi64]

اخترشناسان: كهكشانهاي كوتوله،مرموزند

اخترشناسان در كهكشان­هاي كره­وارِ كوتوله، ستارگاني كشف كرده­اند كه از رفتارشان چنين برمي­آيد كه در اين كهكشان­ها، ماده­ي تاريك غالب باشد.

اخترشناسان: كهكشان­هاي كوتوله، "مرموزند"

اخترشناسان ايالات متحده، در كهكشان­هاي كره­وارِ كوتوله(Dwarf spheroidal galaxy)، ستارگاني كشف كرده­اند كه از رفتارشان چنين برمي­آيد كه در اين كهكشان­ها، ماده­ي تاريك غالب باشد.

ماريو ماتئو(Mario Mateo)، استاد اخترشناسي دانشگاه ميشيگان(University of Michigan)، به همراه ماتيو واكر(Matthew Walker)، پژوهشگر پُست­دكترا، سرعت 6804 ستاره را در هفت كهكشان كوتوله از كهكشان­هاي اقماري راه شيري، اندازه­گيري كردند. اين­دو دريافتند كه در اين كهكشان­ها، برخلاف قانون گرانش نيوتن، ستارگاني كه از هسته­ي كهكشان دورترند با سرعت كمتري نمي­چرخند.

به گفته­ي ماتيو در اين كهكشان­ها مشكلي هست كه درست از مركزشان آغاز مي­شود. سرعت كم نمي­شود بلكه ثابت باقي مي­ماند، كه اين مرموز است.

اخترشناسان مي­گويند اين يافته­ها، داده­هاي دردسترس از اين گونه كهكشان­ها را بيش از دو برابر كرده و امكان مطالعه­ي اين كهكشان­ها را به طرز بي­سابقه­اي فراهم آورده است.

واكر گفت: پژوهش ما نشان مي­دهد كه در كهكشان­هاي كوتوله، ماده­ي تاريك كاملاً غلبه دارد، با اين شرط كه گرانش نيوتني، اين سيستم­ها را به خوبي توصيف كند.

ماده­ي تاريك، ماده­اي است كه اخترشناسان آن را مستقيماً مشاهده نكرده اما وجودش را از روي تأثيرات گرانشيش روي ماده­ي قابل مشاهده، دريافته­اند.

اين يافته­ها، در شماره­ي 20 سپتامبر نشريه­ي اخترفيزيك (Astrophysical Journal)منتشر شده. واكر، روز سه شنبه 30 اكتبر، در جريان نشست علمي ماژلان(Magellan) در كمبريج ماساچوست(Cambridge, Mass)، مقاله­اي درباره­ي پژوهشش ارائه كرد.

[External Link Removed for Guests]