كه مردان را شكست مى
ليلى خرسند
در حالى كه ورزش زنان در ايران هنوز آنقدر جدى پا نگرفته كه بتوان قهرمانان رشته هاى مختلف اش را با قهرمانان مرد مقايسه كرد و در شرايطى كه در بعضى از رشته ها، فعاليت زنان بيشتر شبيه يك سرگرمى يا گذراندن اوقات فراغت است، رقابت لاله صديق با مردان ورزش اتومبيلرانى اتفاق غريبى است. او حتى توانسته در برخى از مسابقه ها آنها را پشت سر بگذارد.
لاله ۲۸ ساله تنها دختر ايرانى است كه در تست ريس (Race) حدنصاب هاى لازم را به دست آورده و اجازه رقابت با مردان را دارد. او در چهار مسابقه شركت كرده، سه بار قهرمان شده، يك بار سوم و حالا خودش را براى مسابقه روز جمعه و يك قهرمانى ديگر آماده مى كند. رقابت يك ورزشكار زن با مردان از اتفاقات نادرى است كه در ورزش ايران ديده مى شود. زنان ورزشكار ايران كه تنها در چند رشته محدود مى توانند در مسابقه هاى بين المللى شركت كنند به خاطر رعايت پوشش اسلامى فرصت حضور در مسابقه هايى كه با مردان مختلط برگزار مى شود را ندارند. شطرنج، سواركارى و اتومبيل رانى تنها رشته هايى است كه زنان و مردان ايرانى با هم رقابت مى كنند. با اين تفاوت كه شطرنج بازى فكرى است و هيجان دو رشته ديگر را ندارد. در سواركارى نيز تنها در ماده پرش، سواركاران زن به صورت انفرادى مسابقه مى دهند و نفر اول با توجه به امتيازات كسب شده معرفى مى شود اما در اتومبيلرانى، صديق پشت يك خط در كنار مردان استارت مى زند و رقابت مى كند.
او كه از ۱۳ سالگى رانندگى را شروع كرده، پنج سال پيش تصميم گرفت در ريس شركت كند. خودش مى گويد: «بايد تست مى دادم. مثل همه مردان اما نمى گذاشتند. سال پيش بود كه حسين شهريارى دبير فدراسيون اجازه داد. نمى دانم چرا اين كار را كرد اما مهم اين بود كه من مى توانستم مسابقه بدهم.»
حضور يك زن در كنار مردان براى خيلى ها جالب بود، به خصوص خبرنگاران و عكاسان خارجى: «بازتاب زيادى داشت. هر خبرنگار و عكاس خارجى كه من را مى ديد تعجب مى كرد.» با اين حال در ايران خيلى ها موافق اين كار نيستند: «مسؤولان فدراسيون براى هر مسابقه يى كه مى خواهم بدهم اذيت مى كنند. هر بار مى گويند، نمى شود. بايد صبر كنى تا خانم ها كار را شروع كنند و با آنها مسابقه بدهى. شايد خانم ها نخواستند كارى كنند، استعداد من چرا بايد از بين برود؟ من بدم نمى آيد خانم ها باشند. خيلى دوست دارم تعدادشان هر روز بيشتر شود اما متأسفانه آنها براى تفريح مى آيند.»
مسؤولان تنها مشكل صديق نيستند. موضوع اصلى مردانى هستند كه بعد از لاله به خط پايان مى رسند:« آقايان نمى خواهند از يك زن كم بياورند . تنها برترى آقايان قواى جسمانى شان است اما خانم ها در تفكر، صبورى و پشتكار خيلى جلوتر از آنها هستند. فمنيست نيستم اما مى خواهم بگويم بدون در نظر گرفتن جنسيت، توانايى هاى كسى را قبول كنند. آقايى كه دو متر قد و صد كيلو وزن دارد نمى تواند تحمل كند كه من ۶۵/۱ سانتى و ۵۰ كيلويى جلوتر از او باشم.»
همه اين مخالفت ها در حرف نيست. صديق از تقلب هايى حرف مى زند كه عجيب به نظر مى رسد: «بعضى هايشان حتى ماشين هايشان را دستكارى مى كنند. در ريس قبلى بايد طبق استاندارد كارخانه مسابقه مى داديم اما دو نفر از آقايان، موتورها را تقويت كرده بودند. جالب بود من درست پشت سرشان مى رفتم. نامه نوشتيم و چند نفرى از آقايان هم امضا كردند اما كو گوش شنوا؟»
به نظر صديق بايد تعداد خانم ها بيشتر شود تا آقايان به حضور آنها و بردهايشان عادت كنند اما اين هم مشكلاتى دارد. پيش از اين در پيست آزادى سه ساعت در هفته خانم ها كلاس آموزشى داشتند كه اين كلاس هم چند ماهى است تعطيل شده: «مى گويند آقايان نمى توانند مربى خانم ها باشند. نمى دانم چه دليلى دارند. بيرون از ورزش در آموزشگاه هاى رانندگى مردان مربى خانم ها هستند و هيچ مشكلى پيش نمى آيد. اينجا حتى پوشش كامل تر است. اگر يكى دو خانم آموزش ببينند خودشان مى توانند بقيه را آموزش بدهند. من خودم حاضرم از جيب خودم خرج كنم. هيچ هزينه يى هم ندارد. چيز زيادى نمى خواهيم. پول مربى را بچه ها خودشان مى دهند. فدراسيون اين همه درآمد دارد. براى هر مسابقه ۲۰ هزار تومان پول ثبت نام است بدون هيچ خدماتى اما فدراسيون نمى خواهد پيست را براى دو روز هم كه شده به ما بدهد.»
صديق نگران دخترانى است كه مثل خودش بخواهند بدون آموزش؛ راننده ريس شوند: «ترمز سريع، خفيف، دنده معكوس، همه حالت ها را خودم ياد گرفتم. اينها را مى شود در سه جلسه آموزشى ياد گرفت.
گردنم شكست، دنده ام شكست، الان پلاتين در پايم هست. نمى خواهم اين بلاها سر بقيه هم بيايد. الان دختر ۲۱ ساله يى تازه شروع كرده. خيلى باهوش و جسور است اما من نگرانم كه او هم تجربيات تلخ من را پشت سر بگذارد.»صديق جمعه اين اين هفته مسابقه دارد.
شايد او بتواند سومين قهرمانى اش را مقابل رقيبان مرد جشن بگيرد اما براى او مهمتر از همه اين است كه سمبلى براى زنان و دختران ديگر باشد. اينكه به آنها بگويد: «اگر آنها هم بخواهند مى توانند.»
به زودي در اين مكان امضا اضافه خواهد شد .
