"ســـیـــاهــچـــالــــــه‌ ها"

[gigi64]

كسوف در سياهچاله


شكار كسوف در سياهچاله توسط تلسكوپ چاندار

تلسكوپ فضائي چاندار طي رصد هاي خود از كهكشان NGC 1365 يك كسوف ديدني از ابر سياهچاله موجود در مركز اين كهكشان را شكار كرد. يك ابر غليظ گاز با عبور از جلوي ساهچاله ، تابش پرتوهاي پر انرژي ايكس مواد نزديك به سياهچاله را مسدود كرد. اين واقعه به اختر شناسان اجازه داد تا حدود قرص مواد گرداگرد سياهچاله را اندازه گيري نمايند.

تصوير شكار شده توسط اين تلسكوپ شامل يك منبع پرتو ايكس درخشان در وسط مي باشد كه موقعيت ابر سياهچاله را آشكار مي كند. اين كهكشان يك هسته كهكشاني فعال را در خود جاي داده و دانشمندان بر اين باورند كه سياهچاله موجود در مركز اين هسته توسط جريان مداومي از مواد كه به شكال قرصي در اطراف آن قرار دارد تغذيه مي شود. موادي كه در حال فر ريختن به درون سياهچاله هستند قبل از عبور از افق رويداد مي بايد تا ميليونها درجه داغ شوند. اين فرايند باعث مي شود كه قرص گازي اطراف سياهچاله مركزي در اين كهكشان مقدار زيادي پرتوهاي ايكس توليد كند. اما ساختار اين قرص در مقايسه با كهكشان آنقدر كوچك است كه مستقيما توسط يك تلسكوپ مشاهده و تحليل نمي شود.



اختر شناسان با رصد كردن مدت زمان آغاز و پايان كسوف سياهچاله توانستند اين قرص را اندازه گيري كنند. اين كسوف طي يك سري رصدهاي دو هفته اي از اين كهكشان در ماه آوريل 2006 آشكار شد. پرتوهاي پر انرژي ايكس از منبع اين انرژي طي پنج دوره از اين رصدها قابل روئيت بود اما يكي از دوره ها كه مرتبط به اين كسوف بود مشاهده نشدند.

منبع:Chandra X-Ray Cente
منبع 2:آسمان پارس

[gigi64]

نیکولای شاپوشنیکو و لو تیتار چوک،دو اختر فیزیک دان مرکز پرواز های فضایی گدارد ناسا به ابتکاری نوین در زمینه اندازه گیری جرم سیاه چاله ها نائل آمدند.

شاید در ابتدا عجیب به نظر آید، اما یکی از مهم ترین و مشکل ترین مسائلی که دانشمندان همواره با آن روبرو هستند تعیین جرم اجرام آسمانی است.نمونه های فراوانی از سیستم هایی دوتایی که در آن دو ستاره به دور یکدیگر در گردشند مورد بررسی قرار گرفته و جرم دقیق آنها محاسبه می گردد.در این بین تعیین جرم سیاه چاله ها فرایندی بسیار پیچیده است زیرا این اجرام غیر قابل مشاهده هستند.

اما اختر فیزیکدانان کار آزموده در ابتکاری بی سابقه، روش نوینی برای حل این مسئله ابداع نمودند. در این روش با سنجش میزان وسعت قرص بر افزایشی در سیاه چاله جرم دقیق آن تعیین می گردد. (قرص بر افزایشی یک صفحه دایره ای گردان است که از مواد به دور سیاه چاله تشکیل می شود. این مواد که در اطراف سیاه چاله قرار دارند به مرور وارد آن شده و به عبارت دیگر بلعیده می شوند.)

از آنجا که این مواد می توانند بسیار سریعتر از بلعیده شدن توسط سیاه چاله متراکم گردند ،به هم فشرده شده و فوق العاده گرم می شوند.علاوه بر این، در طی فرایند گرم شدن امواجی را در طیف اشعه ایکش گسیل می کنند که توسط اخترشناسان در زمین دریافت می شود.

دانشمندان به این نکته پی برده اند که رابطه مستقیمی بین سیاه چاله و اندازه قرص بر افزایشی اطراف آن وجود دارد.به عقیده اخترشناسان، متراکم شدن گاز های داغ قرص بر افزایشی با افزایش جرم سیاه چاله همراه خواهد بود. .بدین ترتیب هرچه قدر که سیاه چاله پرجرم تر باشد، میزان تراکم مواد اطراف آن و در نتیجه اندازه قرص برافزایشی وسیع تر خواهد بود.



نمایی خیالی از یک سیاه چاله در حال بلعیدن همدم ستاره ای خود

این ایده که برای نخستین بار توسط تیتار چوک در سال 1998 میلادی مطرح گردید، نشان داد سیاه چاله موجود در سیستم دوتایی کیگنس ایکس – 1 (Cygnus X-1) بیش از 8.7 برابر خورشید جرم دارد.شایان ذکر است که میزان خطای احتمالی در این محاسبه فقط 0.8 جرم خورشید بود.

سیستم دوتایی کیگنس ایکس – 1 (Cygnus X-1) نخستین کاندید وجود سیاه چاله در دهه 1970 میلادی بود. این سیستم دوتایی از یک ستاره ابر پرجرم آبی و همدمی نامرئی تشکیل شده بود.مشاهداتی که در طیف مرئی به عمل آمد نوعی آشفتگی را در حرکت ستاره نمایان ساخت و سرانجام اخترشناسان به این نتیجه رسیدند که این آشفتگی به خاطر وجود سیاه چاله ای به جرم 10 برابر خورشید در اطراف ستاره ابر پرجرم است.

تاد استرومایر و ریچارد مشوتسکی با همراهی چهار تن دیگر از مرکز پرواز های فضایی گدارد به طور مستقل با استفاده از همین شیوه به بررسی فرا تابش اشعه ایکس که از سیاه چاله ای واقع در یک کهکشان کوچک همسایه به نام ان جی سی 5408 (NGC 5408) گسیل می شد، پرداختند. آنها جرم این سیاه چاله را 2000 برابر جرم خورشید تخمین زدند.

دانشمندان با بهره گیری از این روش به شناسایی سیاه چاله های متوسطی که بیش از هزاران برابر خورشید جرم دارند، می پردازند.این دست از سیاه چاله ها اگرچه در مقایسه با سیاه چاله هایی که چندین برابر ستارگان جرم دارند، بسیار شگرف جلوه می کنند، اما در برابر سیاه چاله های ابر پرجرمی که صدها میلیون ها بار از تنها ستاره منظومه شمسی مان پرجرم ترند، بسیار ناچیز اند.




منبع ESA News Release / NASA-GODDARD NEWS RELEASE

منبع2: پارس اسکای

[gigi64]

اخترشناسان با بهره گیری از تلسکوپ های دبیلو. ام رصدخانه کک موفق به شناسایی دو کهکشان به دور یکدیگر شدند.این کهشان ها در طی فرایندی که میلیون سال به طول خواهد انجامید، سرانجام با یکدیگر برخورد خواهند نمود.

این جفت کهکشان که باهم ان جی سی6240 (NGC 6240) نام گرفته اند، در فاصله 300 میلیون سال نوری از زمین واقع اند. بر طبق مشاهداتی که توسط رصدخانه کک انجام گرفت، اخترشناسان دریافتند که ان جی سی6240 (NGC 6240) از دو کهکشان تشکیل شده که هریک از آنها به طور مستقل دارای سیاه چاله ای ابر پرجرم در مرکز شان می باشند.



نمایی از ان جی سی6240 (NGC 6240)

از میلیون ها سال پیش،گرانش بسیار زیاد باعث شده این دو کهکشان مستقل به سوی یکدیگر کشیده شده و در نهایت با یکدیگر برخورد کرده و ترکیب خواهند شد.این پروسه از تحول کهکشانی شباهت زیادی با فرایند شکل گیری کهکشان راه شیری در طی میلیارد ها سال دارد.هم اکنون اخترشناسان در حال پی بردن به ارتباط بین سیاه چاله ها و جرم کهکشان هایی هستند که این اجرام اسرار آمیز را احاطه کرده اند.همچنان که کهکشان ها بزرگ می شوند، جرم سیاه چاله های ابر پرجرمی که در مرکز آنها واقع اند نیز افزایش می یابد. این سیاه چاله های دوقلو در حال سقوط به مرکز گرانشی مشترک می باشند.این دو سیاه چاله در طی 10 تا 100 میلیون سال آینده ، به هم پیچیده شده و به یک سیاه چاله فرا ابر پرچرم تبدیل خواهند شد.این برخورد ژرف موج هایی بسیار شدیدی از پرتو های گرانشی به سراسر عالم گسیل خواهد نمود.

منبع: UCSC News Release / UniverseToday.com

منبع 2: پارس اسکای

[gigi64]

طي رصدها و نقشه برداري هاي اخير ، باستاني ترين ابر سياهچاله موجود در كيهان مشاهده شد

اين جرم كه در واقع يك كوازار بنام CFHQS J2329-0301 مي باشد با استفاده از تجهيزات تصويربرداري موسوم به ابر دوربين (MegaCam) مستقر بر روي تلسكوپ هاوائي-فرانسه-كانادا كشف شد.

دكتر كريستين ويلت كه مدير مسئول اين تلسكوپ مي باشد مي گويد" اين جرم واقعا دورترين و كهنسال ترين سياهچاله مي ياشد."

اما وي اضافه مي كند كه اگر به همين زودي سياهچاله پيري تري كشف گردد باعث تعجب وي نخواهد شد. زيرا اين كاوش و نقشه برداري هنوز در اواسط خود مي باشد و در نتيجه سياه چاله هاي بيشتري مشاهده خواهند شد.

مايكل استراوس از دانشگاه پرينستون مي گويد ما مي دانستيم كه در نهايت ركورد كهنسال ترين سياهچاله مي بايد شكسته مي شد.

دانشمندان مي گويند اين سياهچاله 13 بيليون سال نوري از زمين فاصله دارد. اين رقم با تبديل نور كوازار به رنگين كماني از رنگها و مشاهده نور قرمز طيف حاصله ، بدست آمده است. ولي چگونه ممكن است از سياهچاله هاي كه 500 ميليون بار بزرگتر از خورشيد مي باشد نوري به فضاي بيرون تابش كند؟ پاسخ اين است كه اين نور از مواد بسيار داغي كه در حال سقوط به درون سياهچاله هستند منشا مي گيرد.

به دليل اينكه اين نور 13 بيليون سال نوري سفر كرده تا به زمين رسيده است ، دو فصل جالب براي مطالعه باز كرده است:

نخست اينكه اين نور اطلاعاتي را در مورد ماهيت كهكشانهاي بسيار باستاني و اوليه كه وجود آنها براي پيدايش چنين سياهچاله هائي ضروري مي باشد ، فراهم مي آورد.



مشكل اينجاست كه 13 بيليون سال نوري يعني فقط 700 ميليون سال بعد از انفجار بزرگ. اين زمان (يعني 700 ميليون سال بعد از انفجار بزرگ) عموما يعني زمانيكه كه هنوز كهكشانها بوجود نيامده بودند.

بنابراين ، شايد كهكشانها قبل از آنچه تا به حال تصور مي شد پيديد آمدند و يا اينكه چيزي كاملا متفاوت در حال جريان بوده كه باعث بوجود آمدن اين سياهچاله شده است.

دوم اينكه كوازارها بعنوان نور سياه در نظر گرفته مي شوند كه نور آنها طي سفر خود تا زمين از ميان زمان و فضاي بسيار طولاني عبور كرده است. بنابراين ، نور اين كوازارها سر نخ هائي در مورد تاريخ و فضائي كه در نورديده و طي كرده اند را در خود دارد.

هر چقدر كه كوازارهاي دوردست تري كشف شوند ، اطلاعات بهتر و بيشتري در مورد ساختار كيهان توسط دانشمندان جمع آوري مي شود. يكي از دانشمنداني كه در اين تحقيق شركت دارد مي گويد" اين اجرام بسيار جالب مي باشند زيرا به ما فرصت مي دهند تا در مورد شرايط فيزيكي كيهان در زمانيكه بسيار جوان بوده تحقيق و كاوش كنيم."

[Shahryar]

  سیاهچاله های مرکز کهکشان  

حدود بیست هزار سیاهچاله در محدوده ای به قطر 3 سال نوری در مرکز کهکشان در حال گردش هستند

مانند فوج پشه ها که به شکل توده انبوهی در طبیعت به دور چیزی می گردند، فوجی از سیاهچاله های کوچک نیز در حال گردش به دور سیاهچاله ابر پرجرم مرکز کهکشان راه شیری، قرار دارند. طبق یافته های گروهی از اخترشناسان دانشگاه کالیفرنیا احتمالا چیزی حدود 20 هزار سیاهچاله با جرم ستاره ای در محدوده ای به قطر 3 سال نوری اطراف سیاهچاله مرکزی به جرم 3 میلیون برابر جرم خورشید در گردش اند. سیاهچاله های با جرم ستاره ای که حاصل مرگ ستاره های بسیار پرجرم اند، معمولا 5 تا 20 برابر جرم خورشید را دارند. اغلب وقتی این سیاهچاله ها عضوی از یک منظومه دوتایی نزدیک به هم باشند خود را زود بروز می دهند. مواد ستاره ای همدمشان که در قرص داغ برافزایشی اطراف آنها می ریزد، فوران هائی از پرتو ایکس تابش می کند. این گروه از اخترشناسان طی 5 سال، 7 فوران را ثبت کرده اند. همه آنها در محدوده ی 75 سال نوری از مرکز کهکشان قرار دارند و در کمال شگفتی 4 عدد از آنها در فاصله بسیار نزدیک 3 سال نوری از هسته اند.

با توجه به خصوصیات پرتو ایکس این اجرام، چگالی بسیار زیادشان در این محیط نشان می دهد که در این ناحیه کوچک از فضا، ده ها هزار سیاهچاله وجود دارد.( حدود 20 برابر بیش از آنکه پیش بینی می شد ) اجرام پر جرم طی فرایندی به نام " اصطکاک دینامیکی " در هسته راه شیری دور هم جمع شده اند. وقتی یک سیاهچاله به نزدیکی ستاره ای می رسد، ستاره در یک رقص مداری شتاب می گیرد و با سرعت به بیرون از محدوده ملاقات پرتاب می شود. در نتیجه سیاهچاله مقداری از انرژی مداری خود را از دست می دهد و کمی به سوی هسته نقل مکان پیدا می کند. اما، اگر سیاهچاله ای به یک منظومه ستاره ی دوتایی نزدیک شود یک ستاره را پرتاب می کند و خودش جای آن را می گیرد و به دلیل جذب ماده همدم، با تبدیل به دوتایی پرتو ایکس، قابل ردیابی می شود. اگر ستاره ها از نزدیکی یک سیاهچاله ابر پرجرم (محدوده ای به وسعت چند روز نوری) به بیرون پرتاب شوند می توان گفت که در آن نزدیکی، گله سیاهچاله های ستاره ای وجود دارند. احتمالا در آینده می توان آنها را با تلسکوپ های بزرگ زمینی کشف کرد چون گردش سیاهچاله ها، حرکت مداری ستاره های آن اطراف را آشفته می کند. شاید انجام این کار به 20 تا 30 سال رصد دقیق نیاز داشته باشد.
[External Link Removed for Guests]

[Shahryar]

  زمان با استفاده از سياهچاله  

  يك ايده جديد در مورد ماشين زمان به نسلهاي بسيار دور در آينده اين توانائي را بدهد تا به گذشته سفر كنند.  

بر خلاف ايده هاي قبلي ، اين ايده جديد به موادي با خاصيتهاي غير عادي و موادي با اشكال تئوريك نيازي ندارد. اما اين ايده نوين هنوز به فناوري بسيار پيشرفته اي كه فراتر از دانش فعلي مي باشد نياز دارد. علاوه بر آن ، سئوالات عمده در مورد اينكه آيا اين ماشين زمان آنقدر ثابت و پايدار خواهد بود تا سفر واقعي به گذشته را ممكن سازد وجود دارند.

پژوهشگران ماشين زمان اغلب گرانش راا مورد كاوش و تحقيق قرار مي دهند. اساس ، گرانش زماني بوجود مي آيد كه ماده زمان و فضا را خم مي كند. پژوهش در خصوص سفر در زمان بر اساس خم شدن فضا-زمان تا حدي كه در واقع خطوط زمان به سوي خود برگردند و يك "حلقه" را تشكيل دهند قرار دارد. اين پديده با نام تخصصي " منحني بسته مشابه زمان" شناخته شده است.

آموس اوري فيزيكدان نظري از انستيتوي فناوري حيفا مي گويد" ما مي دانيم كه خم شدن پديده اي است كه همواره اتفاق مي افتد. اما قصد ما اين است كه اين خم شدگي آنقدر قوي باشد و شكل خاصي ايجاد كند تا خطوط زمان تشكيل حلقه هاي بسته را بدهند. ما تلاش داريم تا دريابيم كه آيا امكان دستكاري و تغيير فضا-زمان براي بوجود آوردن اين حلقه ها ممكن مي باشد يا خير.

  

بسياري از دانشمندان در مورد احتمال مسافرت در زمان ترديد دارند. براي مثال ، تصور بر اين است كه ماشين زمان معمولا به شكل غير عادي از ماده به نام " غلظت انرژي منفي" نياز دارد. اين چنين ماده اي خواص غير معمول و عجيبي دارد: زمانيكه هل داده شود در جهت مخالف ماده معمولي حركت مي كند. از لحاظ نظري يك چنين ماده اي مي تواند وجود داشته باشد اما اگر هم وجود داشته باشد مقدار آن آنقدر كم است كه براي ساخت ماشين زمان كافي نيست.

تحقيقات اوري پيشنهاد مي كند كه ماشين زمان بدون ماده غير عادي نيز ممكن مي باشد كه بدين ترتيب يكي از موانع سفر در زمان را بر مي دارد. پژوهش وي با چاله اي حلقه مانند آغاز مي شود كه در ميان يك گوي از ماده عادي پيچيده و پوشانده شده است.

درون اين خلا حلقه مانند ، مي توان با استفاده از ميدانهاي گرانشي متمركز فضا-زمان را بر روي خودشان خم كرد تا يك منحني بسته مشابه با زمان ايجاد كنند. براي برگشت در زمان ، مسافر مي بايد با سرعت درون اين حلقه چرخانده شود تا با هر "دور" به زمان دورتري برگردد.

اوري مي گويد" اين ماشين همان" فضا- زمان" است. اگر ما بتوانيم يك ناحيه از فضا را با يك چنين خميدگي ايجاد كنيم كه قادر باشد خطوط زمان را به هم نزديك كند ، نسلهاي آينده مي توانند به گذشته برگردند و از زمان ما ديدن كنند.

اوري تاكيد مي كند كه اين ماشين با يك محدوديت عمده روبرو خواهد بود: اين ماشين نمي تواند به زمان قبل از ساخت خود مسافرت كند".

برخي موانع بر سر راه اساخت اين ماشين وجود دارند. ميدانهاي گرانشي براي ايجاد چنين منحني مشابه زمان مي بايد بسيار قدرتمند باشد. به عبارت ديگر مي بايد تقريبا مشابه يك سياهچاله باشد.

اوري مي گويد " ما هنوز روشي براي ايجاد چنين ميدانهاي گرانشي پر قدرتي در دست نداريم و همچنين روشي براي دستكاري و تغيير اين گونه ميدانهاي گرانشي در دسترس نيست." وي ادامه مي دهد كه تغيير اين ميدانها مي بايد با دقت بسيار بالا و خاصي انجام گيرد تا محيطي پايدار ايجاد گردد. زيرا هر گونه انحراف حتي در اندازه اي بسيار كم و كوچك باعث اختلال در ميدانهاي گرانشي ديگر مي شود.

جزئيات بيشتر : [External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]

[درودبرايران]

من با نظريۀ نسبيت آشنايي چنداني ندارم ولي به نظرم مياد زمان مفهومي local باشه نه global. اين يعني ما اگه بخوايم آيندگان مارو در زمان فعلي ببينن بايد همين جا يعني روي زمين چنان ميدان گرانش و انحناي قوي ايجاد کنيم که با توجه به اينکه فقط جرم مي تونه انحنا در فضا-زمان ايجاد کنه (؟) ما نخواهيم تونست چنين کاري رو انجام بديم. اصلاً انجام چنين کاري خود زندگي رو از بين مي بره و چيزي براي تماشاي آيندگان باقي نمي ذاره!
در ضمن تا حدي که اينجا در مورد اين نظريه توضيح داده شده رو که 50 سال پيش هم مي تونستن بگن. حتي بدون اينکه از وجود سسياهچاله ها اطلاع داشته باشن.

[Shahryar]

من با نظريۀ نسبيت آشنايي چنداني ندارم ............
در ضمن تا حدي که اينجا در مورد اين نظريه توضيح داده شده رو که 50 سال پيش هم مي تونستن بگن. حتي بدون اينکه از وجود سسياهچاله ها اطلاع داشته باشن.

دقیقا این نظریه امکان سفر در زمان را بوسیله سیاهچاله امکان پذیر دانسته ( در فرمولهای ریاضی). با وجود Black Hole دانشمندان به یک آزمایشگاه جهت رسیدن به این آرزوی دیرینه بشر دست پیدا کرده اند ( در فرمولهای ریاضی). قبلا هم نظریه سفید چاله ها در این مورد ارائه شده بود. تونلهای زمانی که میتوان از طریق انها به زمانهای دیگر رسید. این تئوری به نوعی مکمل و تائید کننده نظریات پیشین است. نظریات قبلی بر پایه فقط حدس و گمانها بود اما با وجود یک Black Hole هر چند فعلا دست نیافتنی - امید برای تحقق این امر بیشتر شده (حداقل از لحاظ تئوری قابل اثبات است). یا میشه طور دیگری هم گفت: اکنون دانش نظری لازم وجود دارند که تاکید شود ساخت ماشین زمان بطور نظری ممکن است.برای ساخت ماشین زمان که مناسب چنین سفری باشد، نیاز به نیروی گرانشی عظیمی است". این نیروی گرانش عظیم در هیچ جای گیتی به غیر از Black Hole یافت نمیشود.


اصل خبر بالا :
کشف جنجالی: میشود در زمان سفر کرد

ذرات بنیادین خلاء و ضد مواد

[Shahryar]

  های ماده تاریک در کهن ترین ستارگان  

  مدل کامپیوتری از جهان در مراحل اولیه پس از انفجار بزرگ
به احتمال تشکیل نخستین ستارگان در رشته های زنجیره ای بسیار بلند اشاره دارد. 

 [External Link Removed for Guests] 
  سازی: ماده تاریک گرم می تواند باعث تشکیل ساختارهای رشته ای  

دانشمندان هفته پیش به یک جشنواره علمی که توسط انجمن بریتانیایی پیشبرد علوم در دانشگاه یورک تشکیل شد گفتند که مطالعه آنها می تواند ماهیت واقعی ماده تاریک را آشکار سازد.

لیانگ گائو و تام تیونز از دانشگاه دورهام بریتانیا همچنین یافته های خود را در نشریه "ساینس" گزارش کردند.

منجمان معتقدند که بیش از سه چهارم ماده جهان ممکن است "تاریک" باشد. این ماده نور قابل رؤیت از خود ساطع یا منعکس نمی کند و بنابراین مستقیما قابل مشاهده نیست. اما ماده عادی (شامل گاز و غبار، ستارگان و سیاراتی که در فضا می بینیم) را جذب می کند.

همین کنش و واکنش است که به دانشمندان اجازه می دهد وجود آن را استنباط کنند - حتی وقتی نمی توانند بگویند که چیست.

با این حال تحقیقات تازه ممکن است سرنخ هایی درباره خواص ماده تاریک به دست دهد. مدل های کامپیوتری حاکی از وجود ارتباطی میان آن رشته های زنجیره ای ستارگان اولیه جهان و دمای ماده تاریک میان آنها است.

 [External Link Removed for Guests] 
  سازی: ماده تاریک سرد ممکن است به تشکیل رشته های توده توده منجر  

تام تیونز از "موسسه کیهان شناسی محاسباتی" دورهام به جشنواره علمی یورک گفت: "آنچه برای اولین بار یافتیم این است که ماهیت ماده تاریک برای ماهیت نخستین ستارگان اهمیت حیاتی دارد."

"در ماده تاریک سرد ذرات خیلی کند حرکت می کنند؛ در ماده تاریک گرم ذرات خیلی سریع حرکت می کنند."

"ما دریافتیم که اگر ماده تاریک حاوی این ذرات سریع باشد، در آن صورت نخستین ستارگان در رشته های باریک و خیلی بلند شکل می گرفته اند."

"این رشته ها دارای طولی در حدود یک چهارم راه شیری (یعنی حدود 50 هزار سال نوری) هستند و میزان ماده و گاز موجود در آنها حدود 10 میلیون برابر جرم خورشید است، که سوخت زیادی برای تعداد کثیری ستاره فراهم می کند."

مجموعه غریب

برخی ستارگان تشکیل شده در این رشته ها دارای جرم نسبتا کمی بوده اند که برای دانشمندان جالب است چرا که عمر آنها را بلند می کند و می توانند تا امروز دوام آورده باشند.

دکتر تیونز افزود: "در مقابل آنچه در (شبیه سازی با) ماده تاریک سرد روی می دهد خیلی خیلی متفاوت است."

"اینجا نخستین ستارگان در توده های کوچک ماده تاریک شکل گرفتند، به طوریکه در هر توده ماده تاریک فقط یک ستاره به وجود آمد. و این ستارگان احتمالا همچنین خیلی عظیم هستند."

وی گفت: "چون این ستارگان خیلی عظیم هستند، خیلی سریع می میرند؛ بنابراین چنین ستارگانی را امروز در راه شیری پیدا نمی کنید."

دانشمندان معتقدند که دمای ماده تاریک نشانگر خوبی برای مواد تشکیل دهنده آن است.

تیم محققان امیدوار است منجمانی که آسمان را برای یافتن نشانه های ستارگان خیلی کهن می کاوند جواب برخی سوالات را بیابند.

اگر ماده تاریک گرم باشد، آنوقت برخی از این ستارگان اولیه ممکن است در راه شیری هم یافت شوند.

دکتر تیونز افزود با این حال ردیابی ستارگان عظیم شکل گرفته در ماده تاریک سرد نیازمند تلسکوپ های خیلی قوی است که "بتوانند دورترین نقاط کیهان را رصد کنند."

"ما نمی دانیم ماده تاریک چیست، ما نمی دانیم نخستین ستارگان چه هستند. اگر این دو مساله را کنار هم قرار دهیم، وقتی راجع به یکی بیشتر بدانیم، آنوقت می توانیم درباره دیگری نظر دهیم."

منبع: BBC

[Shahryar]

  کشف سیاهچاله به واسطه ماهواره از سر گرفته  

  

سازمان فضایی ناسا ماموریت های اخترفیزیکی خود را دوباره از سر گرفت، بخش مهمی از این ماموریت ها شامل کشف منابع یرتو ایکس است. که در نهایت منجر به کشف سیاهچاله های جدید در عالم می شود.


به همین منظور آرایه تلسکوپ طیف هسته (The Nuclear Spectroscopic Telescope Array)، یا NuSTAR برای پاسخ به پرسش هایی بنیادین در این زمینه طراحی شده است. اینگونه سوالات مانند: سیاهچاله ها چگونه در عالم توسعه پیدا کردند؟ چه عناصری و چگونه سبب پیدایش جهان شده اند؟ نیروهای موجود در کهکشان بسیار فعال چگونه و چه مقدار است؟، هستند. این آرایه جدید قابلیت پاسخگویی به سوالات فوق را خواهد داشت، و خواهد توانست پیش بینی های دقیقی را از آینده جهان نشان دهد، که در نهایت سبب می شود تا دانش بشری و فهم ما از ستارگان و کهکشان ها بسیار افزایش یابد.


این ماموریت در سال 2006 به علت مشکلات در بودجه بندی به حال تعلیق درآمد، اما امروزه این سازمان فضایی آماده است تا با تکمیل این پروژه تا سال 2011 آن را در خدمت جامعه علمی قرار دهد.

فایونا هریسون (Fiona Harrison)، پرفسور نجوم و فیزیک در موسسه تکنولوژی کالیفرنیا می گوید:" این بسیار ارزشمند است که ناسا از سر گیری این ماموریت را آغاز کرده." وی همچنین اظهار داشته که آنها می توانند با چنین آرایه قدرتمند و حساسی، به اکتشافات مهمی در علم نائل آیند.


تیم هریسون بیش از ده سال است که در حال بررسی تکنولوژی مناسب برای این آرایه است. آنها کار را با بالون های مخصوص حمل و نقل شروع کردند، که در نهایت منجر به ساخت تلسکوپ کانونی کننده انرژی های قوی شد (HEFT). آنها با بسط آشکارسازها و اپتیک توانسته بودند از انرژی های موجود در طیف پرتو ایکس تصویر برداری کنند. آنها این تکنولوژی را با به پرواز در آوردن بالون و استفاده HEFT در هوا تجربه کردند. و اکنون آنها با کامل کردن و توسعه این تکنولوژی و انطباق آن با آرایه جدید قصد دارند تا مشاهداتی بسیار دقیق تر و با کیفیت تری را نسبت به گذشته انجام دهند.


HEFT، قبلا با همکاری JPL و Alliant Techsystems Inc برای نقشه برداری راداری به کمک شاتل ها ساخته شده بود. و اکنون تلاش ها بر آن است تا با ساخت NuSTAR و با کمک پرتابه ای کم هزینه آن را به مدار فرستاده و درنهایت تحقیقات ارزشمندی را انجام دهند
[External Link Removed for Guests]

[gigi64]

جستجوی اجرامی شگفت انگیزتر از سیاهچاله‌ها



دانشمندان وجود دسته‌اي جديد از سياهچاله‌ها را پيش بيني کرده‌اند که به دليل سرعت بسيار زياد چرخش به دور خود افق رويداد ندارند.

می‌دانیم که سیاهچاله‌ها پیش از این در دسته اجرامی بسیار ناشناخته و رازآمیز قرار داشتند. تصوری که از این اجرام وجود دارد، اینگونه است که جسمی بسیار کوچک جرمی معادل جرم چندین خورشید را در نقطه‌ای فشرده کرده است.

اما موضوع این خبر٬ کشف جرمی شگفت انگیزتر از سیاهچاله‌ها است. نظریه تکینگی بدون پوشش (naked singularity)، حاکی از آن است که سیاهچاله آنقدر سریع به دور خود می‌گردد که در نهایت با فقدان افق رویداد مواجه می‌شود.

سياهچاله‌ها زمانی شکل می‌گیرند که ماده‌ی ستاره‌ای بزرگ بر روی خود فرو بریزد، و در این حین، فشار لازم به طرف خارج برای خنثی کردن نیروی گرانشی که به طرف داخل وارد می‌شود، وجود نداشته باشد. از این رو فشار گرانش به سایر نیروهای داخلی غلبه می‌کند و سیاهچاله تا بینهایت در خود فرو می‌ریزد. در این صورت نیروی گرانشی به قدری زیاد می‌گردد که حتی نور نیز نمی‌تواند از آن بگریزد. در نهایت سیاهچاله در پوششی تاریک از خودش احاطه می‌شود که ما آن را افق رویداد می‌نامیم. اجرام و تابش‌ها هنگام رد شدن از افق رویداد ناگزیر به سمت سیاهچاله کشیده می‌شوند. به همین دلیل ما آن ها را نمی‌بینیم و سیاه می‌نامیم.

تمام سیاهچاله‌های کشف شده تا‌کنون ، دارای چرخش به دور خود بوده‌اند. گاهی آنقدر زیاد که به بیش از ۱۰۰۰ دور در ثانیه می‌رسید. اما در این نظریه جدید، اگر شما سیاهچاله‌ای را بیابید که سرعت گردش به دور خودش بسیار زیاد باشد، در آن صورت مقدار حرکت زاویه ای چرخشش، بر نیروی گرانش حاصل از جرمش غلبه می‌کند و می تواند افق رویداد را کاهش دهد و یا از بین ببرد و سیاهچاله را بدون پوشش کند. اما سیاهچاله‌ای با ۱۰ برابر جرم خورشید، به سرعت چرخشی بیش از چند هزار دور بر ثانیه نیاز دارد.

مطابق با نتایج تحقیقات دانشگاه‌های «دوک»(Duke) و «کمبریج»(Cambridge)، جرمی با چنین مشخصاتی را می‌توان در لنزهای گرانشی کشف نمود. لنز گرانشی قسمتی از فضا است که در آن جسمی با جرم زیاد مانند سیاهچاله وجود دارد و با توجه به نیروی گرانشی که دارد مانند یک عدسی طبیعی عمل می‌کند، و نورهای رسیده از فواصل دور را خمیده و در نهایت کانونی می‌کند. اگر نتایج این تحقیقات درست باشد، اخترشناسان می‌توانند چنین اجرامی را که در نظریه جدید پیش بینی شده ثبت و شناسایی کنند.


منابع: Wired Science و Universe Today

[Shahryar]

  مرگبار سياهچاله كهكشان  

  اساس يافته هاي جديد رصد خانه هاي ناسا يك فوران قدرتمند كه توسط يك ابر سياهچاله
به بيرون پرتاب مي شود در حال كوبيدن به يك كهكشان نزديك به اين سياهچاله مي باشد.  

  

اين سامانه كه 3C321 ناميده مي شود دو كهكشان را در خود جاي مي دهد كه به دور هم مي چرخند. اطلاعات بدست آمده از توسط تلسكوپ پرتو ايكس چاندرا نشان مي دهد كه هر دو كهكشان در مركز خود دو ابر سياهچاله دارند. اما يك فوران از نزديكي سياهچاله كهكشان بزرگتر (كهكشان ستاره مرگ) در حال گسيل شدن است و ظاهرا كهكشان كوچكتر در مسير اين زيانه قرار گرفته است.

زبانه هاي توليد شده توسط ابر سياهچاله مقادير زيادي انرژي را تا فاصله هاي بسيار دور از سياهچاله منتقل مي كنند بگونه اي كه اين انرژي ها ماده را بطور گسترده و در مقياسي بسيار بزرگتر از اندازه خود سياهچاله تحت تاثير قرار مي دهند.

مارتين هارد كاسل كه در اين تحقيق همكاري مي كند مي گويد" ما شاهد فورانهاي زيادي در عرصه كيهان هستيم اما هنوز سعي داريم به برخي از خواص اساسي آنها پي ببريم. اين سامانه به ما فرصت مي دهد تا دريابيم زمانيكه زبانه ها به كهكشان ديگري برخورد مي كنند چه تغييري در آنها حاصل مي شود و بعد از آن چه اتفاقي براي آنها مي افتد."

احتمالا اين زبانه تاثير زيادي روي كهكشان همسايه خواهد داشت زيرا كهكشانهاي موجود در سامانه 3C321 بسيار نزديك به هم و فقط حدود بيست هزار سال نوري از هم فاصله دارند.

تصاوير حاصله از اين رصد خانه ها نقطه روشني در محل برخورد اين زبانه با كناره كهكشان را نشان مي دهند كه در آنجا بخشي از انرژي اين زبانه پراكنده مي شود. اين برخورد باعث تداخل در حركت زبانه و انحراف آن شده است.

تصاوير همچنين جنبه بي نظير ديگري از اين واقعه را ترسيم مي كنند: اين فواره حدود يك ميليون سال قبل شروع به اثر گذاري روي كهكشان كرده كه اين زمان يك بخش بسيار كوتاه از طول عمر اين سامانه است. اين بدين معني است كه اين واقعه فرصت خوبي براي مطالعه چنين پديده اي است.

البته ممكن است كه اين رخداد زياد هم براي كهكشان كوچكتر ناخوشايند نباشد. جريان بسيار بزرگ انرژي و پرتو هاي ناشي از اين زبانه مي تواند باعث شكل گيري تعداد بسيار زيادي ستاره و سياره شود. البته اين فرايند شكل گيري بعد از اتمام پيامد مخرب اوليه آغاز مي شود. نتايج اين تحقيقات در نشريه Astrophysical Journal به چاپ خواهند رسيد.
[External Link Removed for Guests]