به گزارش خبرنگار مهر، رویترز اعلام کرد مارسو که متولد استراسبورگ فرانسه بود، سال های سال به عنوان تجسم پانتومیم شناخته می شد و با هنر خود تماشاگران سراسر جهان به خنده و گریه می انداخت. حرکات کمدی و تراژیک او چنان در سطح جهانی بود که تماشاگران هر یک تعبیر خاص خود را از آن داشتند.
مارسو زمانی گفت: "پانتومیم مانند موسیقی نه مرز می شناسد نه ملیت. اگر خنده و گریه را مشخصه های انسان بدانیم، پانتومیم برای تمام فرهنگ ها قابل درک است." مارسو روی صحنه مردی با صورت سفید بود که لباس دلقک ها به تن داشت و کلاه سیلندری بر سر و با حرکات خاموش خود تماشاگر را حیرتزده می کرد، اما خارج از صحنه و بدون آرایش و لباس مخصوص، او مردی لاغراندام و چابک بود با بیانی فصیح که به نوعی هنر پانتومیم او را کامل میکرد.
به اعتقاد مارسو، در پانتومیم ژست ها و حرکتها مخفیترین آرزوهای روح را توصیف میکند. او روی صحنه شخصیت "بیپ" را خلق کرد، یک دلقک جالب و در عین حال افسرده با یک گل پژمرده سرخ روی کلاه خود. مارسو که متولد 22 مارس 1922 بود، خود را وارث هنرمندان بزرگ عصر سینمای صامت از چارلی چاپلین و باستر کیتن گرفته تا دلقک های "کمدیا دل آرته"، اپرای چینی و نمایش های ژاپنی میدانست.
او در لیل بزرگ شد و پدرش یک قصاب بود. پدر مارسو در جریان جنگ جهانی دوم ربوده شد و بعدها به دست نیروهای نازی که فرانسه را اشغال کرده بودند، به قتل رسید. مارسل جوان و برادرش سال 1944 به نیروی مقاومت فرانسه پیوستند. او بعدها به ارتش فرانسه ملحق شد و تا پایان جنگ خدمت کرد.
مارسو تحصیلات در زمینه پانتومیم را از سال 1946 زیر نظر شارل دولن و اتیین دکرو، استاد بزرگ پانتومیم آغاز کرد. او اولین بار با بازی در نقش آرلکین در فیلم "بچه های بهشت" (1947، مارسل کارنه) به عنوان یک هنرمند پانتومیم مورد توجه قرار گرفت. مارسو سال 1948 یک گروه پانتومیم تشکیل داد و همراه بازیگران خود در اروپا تورهای مختلف بر پا میکرد.
او در چند فیلم سینمایی دیگر نیز حضور داشت، از جمله "باربارلا" (1968، روژه وادیم)، "فیلم صامت" (1976، مل بروکس) و "کینسکی پانیانی" (1989، کلاوس کینسکی). بیادماندنی ترین حضور مارسو روی پرده سینما بازی در نقش شخصیتی در "فیلم صامت" بود که حرف می زد! به گفته فرزند مارسو قرار است او در قبرستان پرلاشز دفن شود، اما جزئیات مراسم هنوز مشخص نشده است.
خبرگزاري مهر
