استراتژي بين المللي - «واقعا ايرانيها چه سلاحهايي در اختيار دارند؟»

[Palang mah gerefteh]

  ژره استراتژ فرانسوی می پرسد

واقعا ایرانیها چه سلاحهایی در اختیار دارند؟ بر گرفته از کتاب
François Géré : L’Iran et le nucléaire
Les tourments perses
Editions Lignes de Repères 2006
ترجمه : پلنگ ماه گرفته

بتاریخ 16 فوریه سال 2005، مقابل کنگرۀ آمریکا، دریاسالار ژاکوبی، رئیس سرویس اطلاعات نظامی، نتوانست اطلاعات دقیقی در بارۀ اکتساب بمب اتمی توسط ایران ارائه دهد و چنین اظهار داشت که : « در اوایل دهۀ آینده» («early in the next decade»). با توجه به کمبود اطلاعات در زمینۀ توان نظامی ایران در عرصۀ سلاحهای اتمی و کلاسیک، اعضای پارلمان آمریکا بررسی چنین موضوعی را در دستور روز خود قرار دادند و نتایج آنرا بشکل جزئی در اوت 2005 به اطلاع عموم رساندند. از مهمترین نتایج این بررسی چنین اعلام شد که ایران تا کسب توان نیروی اتمی شش تا دهسال فاصله دارد. این ارزیابی با اظهارات سرویسهای اطلاعاتی اسرائیل هماهنگی نداشت. اعلامیه های « خط قرمز» آریال شارون و تعدادی از شخصیتهای نظامی عمدا خواهان تولید ابهاماتی در این زمینه بودند. گزارشات ارتش اسرائیل در ماه اوت 2005 اعلام داشت که ایران تا شش الی یکسال دیگر به توان نظامی هسته ای دست پیدا خواهد کرد. با بالا گرفتن تنش و سوء ظن، لغزشها و شایعات با نتایج بسیار سنگینی بیش از پیش افزایش پیدا کردند : فیلیپ دوستبلزی وزیر امور خارجۀ فرانسه، در فوریه 2006 « برنامۀ هسته ای مخفی» در ایران را مطرح کرد و این امر تا کنون از جانب دیپلماتهای اروپایی بی سابقه بود. آیا چنین اظهاراتی را باید بحساب نوعی سیاست فشار بحساب بیاوریم؟ یا اشتباه وزارتخانه؟ بی آنکه Quai d'Orsay چنین امری را تکذیب کند با این وجود نتوانست اغتشاشی را که روی داده بود کتمان نماید. یک ماه بعد، بمناسبت کنفرانسی در واشنگتن، بر اساس گزارشی غیر رسمی از سوی محافل محافظه کاران، اعلام شد که تهران دوازده تا چهل ماه تا تولید سلاح اتمی فاصله دارد. از سال 2004 ایالات متحدۀ آمریکا اعلام می کند که لیبی طرح ساخت بار(شارژ) هسته ای را از پاکستان تهیه کرده است. این طرح مرتبط با یک سلاح چینی و موشکی ست که در سال 1965 آزمایش شده و در سال 1980 به پاکستان تحویل داده شده است. بر اساس همین انتقالات است که پاکستان در مسیر ساخت بمب اتمی قرار می گیرد و سرانجام در ماه می 1998 به نتیجه می رسد. ولی باید به کندی چنین روندی در مورد پاکستان اشاره کنیم مضافا براینکه دانش و آگاهی علمی متخصصین این کشور احتمالا فراتر از آن چیزی است که معمولا تصور می کنیم. و به تمام این موارد باید شایعات زمزمه آمیز در اطراف عملیات سیا CIA را اضافه کنیم. در آغاز سال 2006متخصص امور اطلاعاتی نیویورک تایمز New York Times کتابی را تحت عنوان : State of War. The Secret History of the CIA and the Bush Administration منتشر می کند که با توجه به فضای سوء ظن عمومی به دولت ایالات متحده از سال 2004 و عدم اعتماد مردم به رهبران سیاسی، در ردیف پر فروشترین کتابهای سال قرار می گیرد. در سال 2000 با پشتیبانی سیا CIA ژرژ تنت George Tenet هدایت عملیات «Merlin» را بعهده می گیرد که عبارت است از ارسال طرح یک بمب اتمی به ایران توسط یک دانشمند روس و ایجاد اشتباه و اغتشاش در آن که ساخت بمب اتمی را در ایران به بن بست بکشاند. متأسفانه مأمور از مأموریتش سرپیچی می کند و تمام این توطعه را نقش بر آب می سازد، و بر این اساس عملکرد واقعی بمب اتمی را بشکل بارزتری آشکار می سازد. اگر سیا CIA به عملیاتی تا این اندازه مهم و در عین حال مسخره مبادرت می ورزد، از این جهت است که تصور می کند ایران در این زمینه دانش و اطلاعات کافی در اختیار ندارد. بعلاوه، گویا که سازمان سیا کمپیوتری حاوی اطلاعات دربارۀ آماده سازی شهاب 3 برای شارژ اتمی را از مهندسین ایرانی ربوده و در اختیار l'AIEA قرار داده است. تمام این قائم با شک بازیها یک عملکرد ساده بیشتر برای ایالات متحده ندارد و آنهم در وحلۀ نخست متقاعد ساختن افکار عمومی مردم آمریکا و سپس افکار عمومی جهان به تهدید اتمی ایران است.