دوستان گرامی و دوست داشتنی درود بر شما ...
ضمن شادباش نوروز ... میخواستم از شخصی از ته دل قدردانی کنم ...
شخصی که نامش را به خاطر برخی دلایل نمیبرم ...
شخصی که در کنار ماست ... در خانه ی سبزمان CENTRAL CLUBS ...
کسی که شب گذشته به من درسی آموخت فراموش نشدنی ... کسی که ... کسی که تنها خودش میداند و من که چه گفت و با من چه کرد ...
یکی از سخنان زیبای او به این قرار بود :
اکثر مشکلات ما انسانها و دلیل اصلی تنهایی ما و ناراحتی ما انسانها در این دنیا به خاطر داشتن انتظار از دیگران است ... اگر ما از کسی انتظار و توقع نداشته باشیم حتی کوچکترین عمل مثبت وی برای ما ارزشمند خواهد بود ... ما اگر احساس میکنیم که از دنیا بدمان میاید نیز به دلیل آن است که بیش از اینکه از خودمان انتظار داشته باشیم از دنیا انتظار داریم <<<
شاید کاملا و واژه به واژه تمامی مطالب بالا به همان شکل گوینده عرض نشد ولی این مطلب بسیار بر من اثر گذاشت ...
و سخنان بسیار زیبای دیگری که این شخص فرهیخته به من آموخت ... که از حوصله ی این پست خارج است ...
دوستان ما انسانها در خیلی مواقع بسیاری مسائل ساده را فراموش میکنیم ... در این هنگام خوشا به سعادت انسانهایی که توسط تلنگر یک دوست واقعی بیدار میشوند ...
من به خودم میبالم ... میبالم ... که در خانه ی سبزمان در کنار هم هستیم ... میبالم که دوستان واقعی چون شما دارم
دوست من ... نامت را نمیگویم چون ...
ولی به هر روی زندگی من را نجات دادی ... سپاسگزارم

شاد زی مهر افزون ...