تصوير روز نجوم

SadafG

23 اسفند

حجاری کردن ستون جنوبی
شرح:
اتا کارینا یکی از پرجرم ترین و ناپایدارترین ستاره ها در کهکشان راه شیری است، این ستاره تاثیرات عمیقی بر محیط اطراف خود دارد. این جرم در ناحیه جنوبی سحابی کارینا قرار دارد، منشا این ستون های باشکوه از درخشش گاز و غبار است که به وسیله ستارگان تازه متولد یافته و جاسازی شده در میان سحابی، تامین می شود، آنها خود نیز به سبب بادها و تابش های شدید اتا کارینا و دیگر ستارگان پرجرم حجاری شده اند. سحابی اتا کارینا در آسمان جنوبی زمین به روشنی می درخشد، این جرم متمایل به توسعه در فاصله تنها 10000 سال نوری از ما قرار دارد. هنوز بخش بزرگی از این منظره باشکوه به سبب غبار تیره سحابی، محو است و آشکارسازی آن تنها با دید نافذ نور فروسرخ و توسط تلسکوپ فضایی اسپیتزر انجام شده است. خود ستاره اتا کارینا در بیرون (بالا – چپ) تصویر و با رنگ کاذب وجود دارد و ستون های غبار نوک تیز و روشن به مکان این ستاره پرجرم اشاره دارند. تصویر اسپیتزر اندازه 200 سال نوری از اتا کارینا را پوشش می دهد.
عکس از: Nathan Smith (Univ. of Colorado), et al., SSC, JPL, Caltech, NASA

[External Link Removed for Guests]

SadafG

24 اسفند

ایندیور در شب
شرح:
با انفجاری در تاریکی شب، شاتل فضایی ایندیور آخرین سفر مداری خود را ساعات اولیه صبحگاه 11 مارس آغاز کرد. در این تصویر شگفت انگیز پس از پرتاب، درخشش سه موتور موشکی اصلی و دو مخزن کناری سوخت جامد باعث روشنایی قسمت انتهایی شاتل و مخزن نارنجی رنگ و بزرگ سوخت آن شده است. در آغاز ماموریت STS-123 ، شاتل فضایی ایندیور سکوی A 39 در مرکز کندی را ترک کرد تا 7 سرنشین خود را به ایستگاه فضایی بین المللی برساند. این محموله شامل اولین متعلق به آژانس فضایی ژاپن، آزمایشگاه کیبو، و روبات دو بازویی آژانس فضایی کانادا است. فضانوردان یک سری از راهپیمایی های فضایی را برای اتصال این اعضای جدید در این ماموریت 16 روزه انجام خواهند داد. این بلندترین ماموریت شاتل ها در ایستگاه فضایی است.
عکس از: NASA, Jerry Cannon, Rusty Backer

[External Link Removed for Guests]

SadafG

25 اسفند

[External Link Removed for Guests]
ماه بر فراز استانبول
شرح:
هلال باریک ماه، نهفته کنار خورشید، نشانه ای است که پیدا کردنش سخت است اما بسیار زیباست. به سمت چپ عکس نگاه کنید( روی عکس کلیک کنید تا تصویر واضحتری ببینید) تا بتوانید چنین هلالی را در این پانارمای تاریک از شهر باستانی استانبول بر فراز تنگه ی بوسفورببینید. در این عکس که در 18 اسفند تهیه شده، سن ماه نزدیک به 22 ساعت است. تنها هلالی باریک از ماه در بخش غربی آسمان و بر فراز کاخ «توپکاپی» دیدیه می شود. بنایی که امپراطور عثمانی، سلطان محمد دوم در قرن پانزدهم میلادی پس از تسخیر قسطنطنیه(استانبول) آن را بنا کرد، شهری که پایتخت امپراطوری رم شرقی شد. بنایی که در سمت چپ این کاخ قرار گرفته، «ایا سوفیه»(محل سوفیان حقی) است. نمونه ای بارز از معماری و هنز بیزانسی که هم اکنون تبدیل به موزه شده. اگر باز هم به سمت پچ بروید، مسجد سلطان احمد را خواهید دید.
عکس: Tunç Tezel (TWAN)
[External Link Removed for Guests]

SadafG

26 اسفند

[External Link Removed for Guests]

به سوی مدار
شرح:
پرندگان به این بلندی پرواز نمیکنند. هواپیماها انقدر سریع نیستند. مجسمه آزادی به این سنگینی نیست. نه تنها موجودی جز انسان، بلکه حتی انسان قرن گذشته نمیتواند حوادث در حال وقوع را درک کند. پرتاب یک موشک برای فتح فضا احترام آمیخته به وحشتی را القا میکند که به سختی قابل وصف است. ستون دودی که در این تصویر دیده میشود، صحنه پرتاب شبانگاهی(فارسی) ایندیور در هفته گذشته به سوی ایستگاه فضایی بین المللی است. موشکهای پیشران ایندیور ابرها را به شکلی رویایی نورپردازی کردهاند. در یک آغار عادی، موشکها فضاپیمای 2 میلیون کیلوگرمی را به فاصله از زمین میبرند که نه هوایی برای تنفس هست و نه گرانشی برای ایستادن. امروزه به طور میانگین یک موشک در هفته از اقصی نقاط عالم به فضا پرتاب میشود. عکس از: James N. Brown
[External Link Removed for Guests]

SadafG

17 فروردین 1387

ژول ورن در مدار

شرح:
در پیش زمینه این تصویر از سفر شگفت‌آور ژول ورن، لبه‌ی روشن سیاره‌ی زمین در تاریکی فرو می‌رود. این تصویر که دوشنبه‌ی هفته‌ی پیش گرفته شده است، وسیله‌ی نقلیه اتوماتیک آژانس فضایی اروپا را نشان می‌دهد که نام آن برگرفته از نام نویسنده رمان‌های تخیلی قرن نوزدهم است. در این تصویر، ژول ورن در حال اتصال اتوماتیک به ایستگاه فضایی بین المللی است. ژول ورن در حالی که 7500 پوند سوخت، ابزار و مواد را حمل می‌کرد، با استفاده از سیستم پیچیده‌ی لیزری با دقت و امنیت به ایستگاه متصل شد. این سفینه‌ی باربر خودکار، بدنه‌ای استوانه‌ای شکل با قطر 4.5 و طول 10.3 متر دارد و طول آرایه باتری خورشیدی آن 22.3 متر است. قرار است این فضاپیما تا ماه آگوست به ایستگاه متصل بماند تا پیش از آن که ATV از مدار خارج شود، پشتیبانی برای ایستگاه فضایی باشد.
عکس از: ISS Expedition 16 Crew, NASA, ESA

18 فروردین 1387

رشته های اطراف سر اسب

شرح:
سحابی مشهور سراسبی تنها نیست. یک نوردهی طولانی نشان می دهد که این سحابی تاریک آشنا، تنها بخشی از مجموعه وسیعی از غبار جذب کننده و گازهای درخشان است. برای دریافت جزییات سحابی سراسب، منجمین آماتور رصدخانه راه دور "سایه ستاره" در نیومکزیکو در آمریکا، یک تلسکوپ کوچک را به مدت هفت ساعت به سوی این سحابی قرار دادند و همه نورها، به جز نور قرمز خاص ایجاد شده توسط هیدروژن را فیلتر کردند. آنها سپس تصویر حاصل را با یک فریم سه ساعته رنگی ترکیب کردند. تصویر شگفت انگیز حاصل، رشتههای پیچیده گاز و غبار را نشان میدهد که در انفجارهای ابرنواختری و بادهای ستارهای تشکیل شدهاند. سراسبی در فاصله 1500 سال نوری و در صورت فلکی جبار قرار دارد. دو ستاره از کمربند جبار نیز در تصویر بالا مشخص هستند.
عکس از: Star Shadows Remote Observatory

19 فروردین 1387

انگشتان سفید اسرار آمیز روی مریخ

شرح:
چه چیز این شکل نامعمول سفید صخره‌ای را بر روی مریخ به وجود آورده است؟ احتمالی که بر سر آن بحث شده این است که این‌ها باقی‌مانده‌های نمک در کف یک دریاچه‌ی باستانی است. اما تحقیقات دقیقی که به تازگی انجام شده است این فرض را رد می‌کند. به نظر می‌رسد ماده‌ی سبک حاصل از فرسایش، در نواحی اطراف پخش شده باشد. این ماده شامل ترکیبی با چگالی بسیار کم است که احتمالا از خاکستر آتشفشانی یا گرد و خاک تشکیل شده است. تضاد بین صخره‌های روشن و شن‌های اطراف به دلیل تیرگی غیر معمول شن‌ها است. این تصویر به وسیله‌ی فضاپیمای سریع‌السیر مریخ که هم‌اکنون به دور مریخ می‌گردد، گرفته شده است. دانشمند علوم سیارات، «امیلی لاکداوالا»(Emily Lakdawalla) در کنار دیگران حس کنجکاوی خود را درباره‌ی این منطقه‌ی غیر معمول دنبال کرده است و تحقیق جالبی را در وبلاگ جامعه سیاره‌شناسی ارائه داده است. این صخره‌ی عجیب سفید رنگ 15 کیلومتر پهنا دارد و خود داخل دهانه‌ی برخوردی به قطر حدودی 100 کیلومتر قرار دارد.
عکس از: G. Neukum (FU Berlin) et al., Mars Express, DLR Mars Express

20 فروردین 1387

جنوب جبار: از کمربند تا جادوگر

شرح:
کمربند جبار را در تصویر بالا تشخیص دادید؟ این سه تایی آشنای ستارهای در گوشه بالایی تصویر مشخص هستند. قسمت جنوبی جبار اما با نگاهی تازه ثبت شده است. با دقت در این تصویر غیرعادی عمیق و گسترده، ابتدا آلنیتاک را میبینید که سحابی غبارآلود M87 را روشن میکند. پایین تر از آلینتاک، با بررسی دقیقتر میتوانید سحابی سر اسب را تشخیص دهید. کمی دورتر، سحابی جبار، M42 ، با چشم غیرمسلح هم قابل رویت است. درخشانترین ستاره این تصویر در گوشه پایینی رجل الجبار است. این ستاره آبی رنگ سحابی سر جادوگر را روشن میکند. و جلوه پایانی این تصویر، حلقه سرخ رنگ بارنارد است که کل منطقه را پوشش میدهد. ما نیز میتوانیم این منظره را با چشم غیر مسلح ببینیم. اگر چشمانمان 10000 برابر حساس تر بود!

[External Link Removed for Guests]

SadafG

21 فروردین 1387

میدان ژرف ابر ماژلان بزرگ

شرح:
آیا این یک کهکشان مارپیچی است؟ در حقیقت نه، این ابر ماژلان بزرگ (LMC )، بزرگترین کهکشان اقماری متعلق به کهکشان راه شیری است. به دلیل بی نظمی هایی که در ظاهر کهکشان وجود دارد،LMC در رده کهکشان های کوتوله نامنظم جای گرفته است. در این نمایش عمیق و عریض تمامی وسعت LMC آشکار شده است. به گونه ای جالب، این جرم در نوردهی های بلند به شکل کهکشان های مارپیچی بسته به نظر می رسد. این جرم با فاصله 180000 سال نوری از ما در صورت فلکی ماهی طلایی واقع شده است. وسعت آن در آسمان برابر 15000 سال نوری است، LMC همچنین محل وقوع درخشان ترین و نزدیکترین ابرنواختر به ما، در زمان معاصر و با نام SN1987A بوده است. LMC در کنار ابر ماژلان کوچک (SMC) در آسمان جنوبی حتی با چشم غیر مسلح قابل رویت است. عکس از: Yuri Beletsky (ESO)

[External Link Removed for Guests]

SadafG

22 فروردین 1387

دهانه استیکنی

شرح:
بر بزرگترین دهانه برخوردی فوبوس، قمر مریخ، نام چلو انجلین استیکنی هال نهاده شده است. استیکنی ریاضی دان و همسر اسف هال، کاشف هر دو قمر مریخ در1877 بود. برخوردی که دهانه 9 کیلومتری استیکنی را به وجود آورده، تنها کمی با خرد کردن کامل این قمر کوچک فاصله داشته است. این تصویر حیرت انگیز که رنگ آن تصحیح شده و افزایش یافته است، از دهانه استیکنی و اطراف آن، به وسیله ی دوربین با وضوح بالای مدارگرد نقشه بردار مریخ ثبت شده است.این مدارگرد ماه گذشته از حدود 6 هزار کیلومتری سطح فوبوس گذر کرد. با وجود این که که گرانش فوبوس در حدود یک هزارم گرانش زمین است، مواد لبه دهانه های برخوردی به درون دیواره دهانه می لغزند. قسمت آبی رنگ در لبه دهانه ممکن است مواد تازه تر باشند. منشا شیارهای نادر روی سطح قمر ناشناخته است، اما ممکن است با دهانه های برخوردی مرتبط باشد.
عکس از: HiRISE, MRO, LPL (U. Arizona), NASA

23 فروردین 1387

او در ابتدا نتوانست ماه را ببیند

شرح:
او در ابتدا نمی توانست آن را مشاهده کند، اما به وسیله دوربین دوچشمی، با توجه به ابرهای غربی و نزدیکی به غروب جستجو را ادامه داد، و این عکاس «لارنت لادر» (Laurent Laveder ) در آخر توانست هلال نازک ماه را شکار کند. در این تصویر رویایی که 18 فروردین از بریتیج (Bretagne )، فرانسه ثبت شده است تنها 15 ساعت و 38 دقیقه از سن ماه می گذرد. این کمان باریک، نامنظم و روشن شده از فروغ خورشید در بالای تراکم ابرهای تیره و نزدیک به مرکز تصویر نمایان است. البته، هلال ماه در نزدیکی غروب منظره ای دوست داشتنی در آسمان پدید می آورد که اغلب از آن لذت می برند. اما یافتن ماه هنگامی که هلالی نازک است و در فاز کمتر از 24 ساعت قرار دارد، نیازمند زمان بندی و طرحی با دقت، و پروژه ای رقابتی برای رصدگران باتجربه است. در این منظره تنها 0.8 درصد از قرص ماه روشن گشته و قابل رویت است. « لادر» نوشته است که این جوان ترین هلالی است که او در دوران 20 سال منجم بودنش، شکار کرده است.
عکس از: Laurent Laveder (PixHeaven.net / TWAN)

[External Link Removed for Guests]