ورود به دوره کماندویی . رنجر . تکاور
مدیران انجمن: شوراي نظارت, مديران هوافضا

- پست: 854
- تاریخ عضویت: سهشنبه ۴ دی ۱۳۸۶, ۶:۴۲ ق.ظ
- سپاسهای ارسالی: 361 بار
- سپاسهای دریافتی: 834 بار
اصلا اصول کار يک کماندو غنيمت گرفتن. نيروهاي خواتکا که ميگن همينه. اين يک اصله. سلاح تو دست دشمن بايد پس بگيري. ولي در کل اگه قرار باشه عمليات بي سروصدا انجام بشه بهتر که قيد اينچيزها رو زنين. در ضمن ام-4 همچين آش دهنسوزي هم نيست که بخوان غنيمت بگيرن. همين الان تو ارتش سازماني شده و حتي ايران توليد ميکنه. ولي در کل اگه سلاح با ارزشي باشه مثلا يک موشک انداز پيشرفته ميتونين بيارين. قانون خاصي نداره. در ضمن صددرصد بايد تحويل بدين. شما يه AT-4 ميخواي چيکار؟

-
- پست: 310
- تاریخ عضویت: شنبه ۱۹ آبان ۱۳۸۶, ۷:۴۶ ب.ظ
- سپاسهای ارسالی: 304 بار
- سپاسهای دریافتی: 504 بار

- پست: 854
- تاریخ عضویت: سهشنبه ۴ دی ۱۳۸۶, ۶:۴۲ ق.ظ
- سپاسهای ارسالی: 361 بار
- سپاسهای دریافتی: 834 بار
والله چيز زيادي نميدونم. بستگي به شرايط و نوع عمليات داره. قبلا هم گفتم تو ايران نميدونم چرا اينقدر رو اينجور چيزها حساسيت به خرج داده ميشه و اطلاعاتي ازشون درز پيدا نميکنه. اگه سري به تاپيک عکسهاي نيروهاي ويژه زده باشين ميبينين حتي از افغانستان هم عکس هست ولي از ايران نه. چرا؟ نميدونم!!
اينطور که از عکسها و رژه ها ميبينيم بيشتر از کلاش و ژ-3 استفاده ميشه چون سلاح سازماني نيروهاي مسلح هستن. ولي تفنگداران دريايي ديدم که از يوزي هم استفاده ميکنن. در کل يوزي نسبت به کلاش و ژ-3 مزاياي بهتري داره. سبک و خوش دست و جمع جوره که اين خيلي به نفع يک کماندو چون يک کماندو بايد سبک باشه. نبايد از سلاح هاي دست و پاگير و سنگيني مثل ژ-3 . کلاش استفاده کرد. حالا چه سياستي پشت اين قضيه هست که اين سلاح ها رو بازنشسته نميکنن نميدونم. همون خيبر خودمون به خدا خيلي بهتره. نميدونم چه اصراري هنوز از اين سلاح هاي قديمي مربوط به جنگ جهاني استفاده کنيم. حتي خود روسيه هم ديگه از AK-47 استفاده نميکنه و AK-74 جايگزينش کرده.
اينطور که از عکسها و رژه ها ميبينيم بيشتر از کلاش و ژ-3 استفاده ميشه چون سلاح سازماني نيروهاي مسلح هستن. ولي تفنگداران دريايي ديدم که از يوزي هم استفاده ميکنن. در کل يوزي نسبت به کلاش و ژ-3 مزاياي بهتري داره. سبک و خوش دست و جمع جوره که اين خيلي به نفع يک کماندو چون يک کماندو بايد سبک باشه. نبايد از سلاح هاي دست و پاگير و سنگيني مثل ژ-3 . کلاش استفاده کرد. حالا چه سياستي پشت اين قضيه هست که اين سلاح ها رو بازنشسته نميکنن نميدونم. همون خيبر خودمون به خدا خيلي بهتره. نميدونم چه اصراري هنوز از اين سلاح هاي قديمي مربوط به جنگ جهاني استفاده کنيم. حتي خود روسيه هم ديگه از AK-47 استفاده نميکنه و AK-74 جايگزينش کرده.

-
- پست: 310
- تاریخ عضویت: شنبه ۱۹ آبان ۱۳۸۶, ۷:۴۶ ب.ظ
- سپاسهای ارسالی: 304 بار
- سپاسهای دریافتی: 504 بار
"renger" عزیز، ممنون از توضیحت.
من چند جایی شنیدم که چند سالی هست ارتش دنبال یه سلاح انفرادی مناسبه که هم قابلیت های خوبی برای جنگ های امروزی داشته باشه و هم تولیدش در داخل کشور هزینه بالایی نداشته باشه، حتی شنیدم که طرح خیبر یه نمونه مقدماتی برای یک سلاح بومی و ملی هست که در آینده ارتش از اون استفاده خواهد کرد.
شخصاً دوست دارم که سلاحی ایرانی با قابلیت های ام-16 و ژ-36 طراحی و تولید بشه. هم مدرن و کارآمد و قدرتمند باشه و هم خوشدست باشه.
راستش خیبر ظاهر دلچسبی نداره به نظرم و خوشدست به نظر نمیرسه...اما برای شروع خوبه.
من چند جایی شنیدم که چند سالی هست ارتش دنبال یه سلاح انفرادی مناسبه که هم قابلیت های خوبی برای جنگ های امروزی داشته باشه و هم تولیدش در داخل کشور هزینه بالایی نداشته باشه، حتی شنیدم که طرح خیبر یه نمونه مقدماتی برای یک سلاح بومی و ملی هست که در آینده ارتش از اون استفاده خواهد کرد.
شخصاً دوست دارم که سلاحی ایرانی با قابلیت های ام-16 و ژ-36 طراحی و تولید بشه. هم مدرن و کارآمد و قدرتمند باشه و هم خوشدست باشه.
راستش خیبر ظاهر دلچسبی نداره به نظرم و خوشدست به نظر نمیرسه...اما برای شروع خوبه.

- پست: 292
- تاریخ عضویت: جمعه ۹ فروردین ۱۳۸۷, ۱۰:۱۴ ب.ظ
- سپاسهای ارسالی: 6 بار
- سپاسهای دریافتی: 102 بار
آغاز جنگ خونبار و غیربشری چچن
۱۳ سال پیش در روز ۱۱ دسامبر سال ۱۹۹۴ میلادی ۳ لشکر زرهی روسیه به سوی شهر گروزنی ، مرکز جمهوری چچن هجوم می برند.
این آغاز یک جنگ خونبار و غیربشری بود که برای مدتی متوقف شد یا به جنگ چریکی تبدیل گردید و گاهی جنبه تروریستی یافت.
بااین حال با گذشت ۱۳ سال هنوز تصور پایان کامل آن دشوار است. در این ۱۳ سال ، دو جنگ خونبار در چچن رخ دادند که جنگ دوم علی رغم کشته شدن رهبران اصلی جدایی طلبان چچن به صورت چریکی و تروریستی پراکنده ادامه دارد و حتی هر از چند گاه جمهوری های مجاور آن نیز دستخوش حملات خشونت بار می شوند.
جمهوری چچن به زانو درآمده ، بدون امید و بدون آینده و ارتش روسیه کماکان در این جمهوری جدایی طلب که به یک سرزمین «ناکجاآباد» تبدیل گردیده حضور دارد ، حضوری که به نظر می رسد پایان نخواهد داشت.
جوهر دودایف ژنرال سابق شوروی در سال ۱۹۹۱ میلادی استقلال جمهوری چچن را اعلام کرده بود.
در سال ۱۹۹۴ میلادی دودایف رئیس جمهور چچن بود و بوریس یلتسین قدرت را در کرملین در دست داشت.
جمهوری چچن به یک معضل برای مسکو تبدیل شده بود. بوریس یلتسین به جای پیش گرفتن راه مذاکره تصور کرد یک «جنگ کوچک پیروزمندانه» موقعیتش را در مقابل مخالفان تحکیم می کند.
در روز ۱۱ دسامبر سال ۱۹۹۴ میلادی ، روس ها تصور می کردند با ورود نیروهای ارتش روسیه ، چچن ها همگی تسلیم می شوند.
در حالی که استقلال طلبی چچن ها یک ریشه تاریخی دارد که به قرن نوزدهم و پس از اشغال این سرزمین توسط روسیه تزاری بازمی گردد.
در عین حال ، استالین دیکتاتور شوروی در جنگ جهانی دوم کلیه ساکنان جمهوری چچن و همسایگان اینگوش آنها را از سرزمین آبا اجدادی به استپ های سرد و بی آب و علف آسیای مرکزی تبعید کرد که در جریان این تبعید ۱۳ ساله که تا مرگ استالین دوام داشت ، اغلب آنها جان خود را از دست دادند و پس از مرگ استالین دولت وقت شوروی وقتی اجازه بازگشت آنها را به زادگاهشان داد ، تعداد اندکی از آنها دوباره توانستند کوه های سرسبز وطنشان را به چشم ببینند.
در جنگ نخست چچن که با بی تدبیری بوریس یلتسین آغاز شد و مدت ۲۰ ماه از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۶ ادامه داشت حدود ۸۰ هزار غیرنظامی کشته شدند و جنگ با ناکامی روسیه خاتمه یافت.شهر گروزنی به یک ویرانه تبدیل شد.
سرزمین ویران شده چچن به صورت دو فاکتو استقلال یافت و اصلان مسخادوف که پس از کشته شدن جوهر دودایف به ریاست جمهوری رسیده بود ، قدرت را دردست داشت.
در سال ۱۹۹۹ میلادی ، ولادیمیر پوتین که در آن زمان نخست وزیر روسیه بود پس از یک موج حملات مشکوک که به چچن ها نسبت داده شد اما زمزمه هایی در مورد دست داشتن سرویس امنیتی فدرال روسیه در این حملات رواج دارد ، بار دیگر تانک های ارتش کرملین را به ویرانه های جمهوری جدایی طلب چچن اعزام کرد.
آنگاه جنگ دوم چچن آغاز شد. یک نسل کامل از جوانان چچن فقط شاهد مرگ و رنج والدین ، کودکان ، برادران و خواهران خود بوده اند.
در این میان نیروهای روسی نیز متحمل تلفات زیادی شده اند. با این حال ، دو گروه از این جنگ خونین و ضد بشری سود بردند ، گروه های افراطی چچن از این جنگ برای پیشرفت مقاصد خود استفاده کرده و مقامات فاسد روسیه و باندهای مافیایی در این کشور که از بودجه هنگفت نظامی و بدون نظارت جیب های خود را پر کردند.
به این ترتیب ، در روز ۱۱ دسامبر سال ۱۹۹۴ میلادی ۳ لشکر زرهی روسیه به سوی شهر گروزنی مرکز جمهوری استقلال طلب چچن هجوم می برند.
این آغاز یک جنگ خونبار و ضدبشری بود. ۱۳ سال بعد ، این پرسش که «چرا این جنگ آغاز شد؟» توسط پرسش دیگری که دردآورتر است ، محو گردید «رنج مردم چچن چه زمانی خاتمه می یابد؟».
۱۳ سال پیش در روز ۱۱ دسامبر سال ۱۹۹۴ میلادی ۳ لشکر زرهی روسیه به سوی شهر گروزنی ، مرکز جمهوری چچن هجوم می برند.
این آغاز یک جنگ خونبار و غیربشری بود که برای مدتی متوقف شد یا به جنگ چریکی تبدیل گردید و گاهی جنبه تروریستی یافت.
بااین حال با گذشت ۱۳ سال هنوز تصور پایان کامل آن دشوار است. در این ۱۳ سال ، دو جنگ خونبار در چچن رخ دادند که جنگ دوم علی رغم کشته شدن رهبران اصلی جدایی طلبان چچن به صورت چریکی و تروریستی پراکنده ادامه دارد و حتی هر از چند گاه جمهوری های مجاور آن نیز دستخوش حملات خشونت بار می شوند.
جمهوری چچن به زانو درآمده ، بدون امید و بدون آینده و ارتش روسیه کماکان در این جمهوری جدایی طلب که به یک سرزمین «ناکجاآباد» تبدیل گردیده حضور دارد ، حضوری که به نظر می رسد پایان نخواهد داشت.
جوهر دودایف ژنرال سابق شوروی در سال ۱۹۹۱ میلادی استقلال جمهوری چچن را اعلام کرده بود.
در سال ۱۹۹۴ میلادی دودایف رئیس جمهور چچن بود و بوریس یلتسین قدرت را در کرملین در دست داشت.
جمهوری چچن به یک معضل برای مسکو تبدیل شده بود. بوریس یلتسین به جای پیش گرفتن راه مذاکره تصور کرد یک «جنگ کوچک پیروزمندانه» موقعیتش را در مقابل مخالفان تحکیم می کند.
در روز ۱۱ دسامبر سال ۱۹۹۴ میلادی ، روس ها تصور می کردند با ورود نیروهای ارتش روسیه ، چچن ها همگی تسلیم می شوند.
در حالی که استقلال طلبی چچن ها یک ریشه تاریخی دارد که به قرن نوزدهم و پس از اشغال این سرزمین توسط روسیه تزاری بازمی گردد.
در عین حال ، استالین دیکتاتور شوروی در جنگ جهانی دوم کلیه ساکنان جمهوری چچن و همسایگان اینگوش آنها را از سرزمین آبا اجدادی به استپ های سرد و بی آب و علف آسیای مرکزی تبعید کرد که در جریان این تبعید ۱۳ ساله که تا مرگ استالین دوام داشت ، اغلب آنها جان خود را از دست دادند و پس از مرگ استالین دولت وقت شوروی وقتی اجازه بازگشت آنها را به زادگاهشان داد ، تعداد اندکی از آنها دوباره توانستند کوه های سرسبز وطنشان را به چشم ببینند.
در جنگ نخست چچن که با بی تدبیری بوریس یلتسین آغاز شد و مدت ۲۰ ماه از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۶ ادامه داشت حدود ۸۰ هزار غیرنظامی کشته شدند و جنگ با ناکامی روسیه خاتمه یافت.شهر گروزنی به یک ویرانه تبدیل شد.
سرزمین ویران شده چچن به صورت دو فاکتو استقلال یافت و اصلان مسخادوف که پس از کشته شدن جوهر دودایف به ریاست جمهوری رسیده بود ، قدرت را دردست داشت.
در سال ۱۹۹۹ میلادی ، ولادیمیر پوتین که در آن زمان نخست وزیر روسیه بود پس از یک موج حملات مشکوک که به چچن ها نسبت داده شد اما زمزمه هایی در مورد دست داشتن سرویس امنیتی فدرال روسیه در این حملات رواج دارد ، بار دیگر تانک های ارتش کرملین را به ویرانه های جمهوری جدایی طلب چچن اعزام کرد.
آنگاه جنگ دوم چچن آغاز شد. یک نسل کامل از جوانان چچن فقط شاهد مرگ و رنج والدین ، کودکان ، برادران و خواهران خود بوده اند.
در این میان نیروهای روسی نیز متحمل تلفات زیادی شده اند. با این حال ، دو گروه از این جنگ خونین و ضد بشری سود بردند ، گروه های افراطی چچن از این جنگ برای پیشرفت مقاصد خود استفاده کرده و مقامات فاسد روسیه و باندهای مافیایی در این کشور که از بودجه هنگفت نظامی و بدون نظارت جیب های خود را پر کردند.
به این ترتیب ، در روز ۱۱ دسامبر سال ۱۹۹۴ میلادی ۳ لشکر زرهی روسیه به سوی شهر گروزنی مرکز جمهوری استقلال طلب چچن هجوم می برند.
این آغاز یک جنگ خونبار و ضدبشری بود. ۱۳ سال بعد ، این پرسش که «چرا این جنگ آغاز شد؟» توسط پرسش دیگری که دردآورتر است ، محو گردید «رنج مردم چچن چه زمانی خاتمه می یابد؟».
A soldier is he whose blood makes the glory of the general.

- پست: 1637
- تاریخ عضویت: پنجشنبه ۴ مرداد ۱۳۸۶, ۱۱:۵۳ ب.ظ
- سپاسهای ارسالی: 8092 بار
- سپاسهای دریافتی: 3732 بار
کلاش به دليل اينکه گير نميکنه و سلاح بسيار مطمئني هست بيشتر از اون استفاده ميشه . خصوصا نوع قنداق تاشوي اون که عموما دست چتربازها ميدن دست و پا گير نيست . ولي در کل ميشه از سلاحي بهتر استفاده کرد . چون روسها الان کلاشهايي ساخته اند که 1000 متر برد مفيد داره و قدرت و برد زيادي داره .
در ضمن m16 هايي که شما ميفرماييد را من هم در تلويزيون دست سربازان سپاه ديده ام . ولي به دليل اينکه اينها کپي برداري شده اند کيفيت m16 آمريکايي را ندارند .
سلاح خيبر هم که گاهي هم اون رو بهينه سازي ميکنن با سه لوله قابل جابجايي مختلف کوتاه , متوسط ( استاندارد ) و بلند ( تير اندازي دقيق ) ساخته ميشه و کاليبر آن هم 45*5.56 ناتو هست که از دو نوع خشاب 20 و 30 تير استفاده ميکنه . اين سلاح قابليت شليک به صورت سه تيري را هم دارد . نواخت تير در حالت رگبار بين 800 تا 850 گلوله بر دقيقه است . در ضمن همانطور که ميدانيد اين سلاح ( خيبر ) به دليل اينکه يک اسلحه خشاب عقب هست کلا طول کوتاهتري نسبت به سلاحهاي ديگر داره . علاوه بر اين اگر از نمونه لوله کوتاه آن استفاده شود , طول آن باز هم کاهش خواهد يافت و به 680 ميليمتر خواهد رسيد که در اينصورت سلاحي نسبتا جمع و جور خواهد شد و گزينه خوبي براي نيروهاي ويژه خواهد بود . ضمن اينکه يکنفر که اين سلاح را در دست گرفته بود ميگفت سلاح بسيار خوشدستي است . وزن کلي سلاح با خشاب 30 تيري خالي و با لوله بلند تنها 3700 گرم است .
در ضمن گفته ميشد که اين سلاح بسيار شبيه به سلاح چيني QBZ-95 هست که به نظر من شباهت خاصي هم نداره . در کل بايد گفت بيشتر سلاحهاي خشاب عقب تا حدودي شبيه به هم هستند و اين برچسبها به خيبر نميچسبه که بگن کپي چينه !
* * * جز ايران نباشد مرا نام ياد * * * * * * * * * که يزدان مرا زين سبب کام داد * * *

-
- پست: 310
- تاریخ عضویت: شنبه ۱۹ آبان ۱۳۸۶, ۷:۴۶ ب.ظ
- سپاسهای ارسالی: 304 بار
- سپاسهای دریافتی: 504 بار
KH.I.A.2500 عزیز:KH.I.A.2500 نوشته شده::-o کلاش به دليل اينکه گير نميکنه و سلاح بسيار مطمئني هست بيشتر از اون استفاده ميشه . خصوصا نوع قنداق تاشوي اون که عموما دست چتربازها ميدن دست و پا گير نيست . ولي در کل ميشه از سلاحي بهتر استفاده کرد . چون روسها الان کلاشهايي ساخته اند که 1000 متر برد مفيد داره و قدرت و برد زيادي داره .
در ضمن m16 هايي که شما ميفرماييد را من هم در تلويزيون دست سربازان سپاه ديده ام . ولي به دليل اينکه اينها کپي برداري شده اند کيفيت m16 آمريکايي را ندارند .
سلاح خيبر هم که گاهي هم اون رو بهينه سازي ميکنن با سه لوله قابل جابجايي مختلف کوتاه , متوسط ( استاندارد ) و بلند ( تير اندازي دقيق ) ساخته ميشه و کاليبر آن هم 45*5.56 ناتو هست که از دو نوع خشاب 20 و 30 تير استفاده ميکنه . اين سلاح قابليت شليک به صورت سه تيري را هم دارد . نواخت تير در حالت رگبار بين 800 تا 850 گلوله بر دقيقه است . در ضمن همانطور که ميدانيد اين سلاح ( خيبر ) به دليل اينکه يک اسلحه خشاب عقب هست کلا طول کوتاهتري نسبت به سلاحهاي ديگر داره . علاوه بر اين اگر از نمونه لوله کوتاه آن استفاده شود , طول آن باز هم کاهش خواهد يافت و به 680 ميليمتر خواهد رسيد که در اينصورت سلاحي نسبتا جمع و جور خواهد شد و گزينه خوبي براي نيروهاي ويژه خواهد بود . ضمن اينکه يکنفر که اين سلاح را در دست گرفته بود ميگفت سلاح بسيار خوشدستي است . وزن کلي سلاح با خشاب 30 تيري خالي و با لوله بلند تنها 3700 گرم است .
در ضمن گفته ميشد که اين سلاح بسيار شبيه به سلاح چيني QBZ-95 هست که به نظر من شباهت خاصي هم نداره . در کل بايد گفت بيشتر سلاحهاي خشاب عقب تا حدودي شبيه به هم هستند و اين برچسبها به خيبر نميچسبه که بگن کپي چينه !
امکان نداره که با استفاده از مهندسین داخلی نمونه چینی ام-16 رو بهینه سازی کرد؟ چون دیگه برای همه دنیا مشخص شده که ام-16 و ام-4 سلاح های خوب و قدرتمندی هستند..
در ضمن هزینه واقعی تولید ام-16 آنقدرها هم زیاد نیست .
بیشتر بواسطه کارتلهای بازرگانی و مسایل تبلیغتی گرون در میاد.
وگرنه هر قبضه از اون رو که در داخل بخوایم تولید کنیم چیزی در حدود 1200 دلار هزینه داره که تقریباً 3 برابره آکا-47 هست که مال 60 سال پیشه! اما واقعاً میارزه که روی ام-16 کار بشه...قدرت آتش و برد موثر و سرعت گلوله اش محشره..خیلی کم هم گیر میکنه..چیزی در حد کلاش گیر میکنه...
"رنجر " عزیز.. مطالب مفیدتون رو ادامه نمیدید؟

- پست: 1637
- تاریخ عضویت: پنجشنبه ۴ مرداد ۱۳۸۶, ۱۱:۵۳ ب.ظ
- سپاسهای ارسالی: 8092 بار
- سپاسهای دریافتی: 3732 بار

-
- پست: 310
- تاریخ عضویت: شنبه ۱۹ آبان ۱۳۸۶, ۷:۴۶ ب.ظ
- سپاسهای ارسالی: 304 بار
- سپاسهای دریافتی: 504 بار
اینطور که من از چند تا از دوستان نظامی ام شنیده بودم میگفتند ام-16 در مدلهای اخیرش مثل ام-16آ4 و ام-4 نسبت به سلاح های همسطحش بسیار کم گیر میکنه و یکی از دلایل هزینه ی زیادش هم همین بهینه سازیهای پیچیده ای هست که روش انجام شده...KH.I.A.2500 نوشته شده:کي گفته m16 کم گير ميکنه ؟ اتفاقا کم هم گير نميکنه و مطلقا قابليت اطمينان کلاش را نداره .
خودم که امتحانش نکردم!


