بابا بي خيال اين ناوگان آمريکا بشين گناه دارن اين بنده خداها. چه بدي در حق شماها کردن که تو اين 12 صفحه تاپيک زدين نيست و نابودشون کردين.
يه صحبت هاي جالبي تو بعضي پست ها دوستان انجام داده بودن که ادم واقعا شک ميکنه اين تاپيک تو يه انجمن نظامي هست يا نه.
مثلا يکي از دوستان از برابري اف-4 هاي آپگريد شده با اف-15 ميکرد. يه چيزي بگم باور ميکنين؟ من پژو بابام به سطح ماکسيما ارتقا دادم. باور کنين. موتور ماکسيما گذاشتم داشبوردش عوض کردم الان ماکسيما سه سوت لوله ميکنه. اين حرف شما مصداق همچين چيزيه. بين تکنولوژي اف-15 و اف-4 30 سال فاصله هست. تازه کشور سازندش خودش ديگه به ذهنش نرسيد اونو به اين سطح ارتقا بده؟ اصلا ميدونين ارتقا يعني چي؟ يعني مثلا تعويض قطعات معيوب راداري يا دستکاري در رادار و افزايش برد. يا مثلا سيستم تسليحاتيش ارتقا بدن. اين که ميگين اسراييل اف-4 هاش تونست ارتقا بده به خاطر اينه که کمک هاي فني و تکنولوژيکي همه جانبه کشوري مثل آمريکا رو پشت خودش داره.
يکي ديگه گفته بود فونيکس روي ميگ-29 سوار کردن. جل الاخالق. اين ديگه چه حرفي بود؟ هواپيماي اف-14 منحصرا براي سيستم راداري فونيکس ساخته شده و اين رادار تا حالا روي هيچ هواپيماي ديگه اي سوار نشده. استفاده از موشک فونيکس هم مستلزم رادار فونيکس. پس با اين حساب ايران بايد رادار فونيکس روي ميگ-29 سوار کرده باشه.
زدن ناو با ميني کاتيوشا و موشک فجر 3. راکت توپخانه اي کاتيوشا راکتي زمين به زمين با برد و دقت پايين که براي انهدام محل تجمع نيروهاي دشمن استفاده ميشه نه زدن ناو هواپيمابر. همين طور هم موشک فجر 3 موشک بالستيک زمين به زمين. درسته از کلاهک چند تکه استفاده مسکنه ولي نشنيدم بشه باهاش هدف هاي متحرکي مثل ناو هواپيما بر زد. اين حرف مثل اين ميمونه که بگي ميشه با قيچي پرتقال پوست کرد. هر چيزي جاي خودش.
اين که فرمانده نيروي هوايي ميگه تمام هواپيماهاي ما سرپا و عملياتي هستن حق ميدم. ماست فروش هيچ وقت نميگه ماستم ترشه.
من نميدونم داشتن مثلا 20 تا دونه ميگ-31 به چه دردي ميخوره؟ برتري تکنولوژيکي به علاوه برتري تعداد. که آمريکا هردوش داره. شماها صحبت از هواپيماهاي صاعقه و اذرخش کردين. چطور هواپيمايي که هيچي ازش نميدونين و هنوز حتي يه تصوير درست و درمون از کاکپيتش و توانايي هاش ندارين و کل چيزي که از تسليحاتش ميدونيم مربوط به يه فيلم که توش تعدادي راکت شليک ميکنه چطور توي دکترين نيروي هوايي براش حساب باز کردين؟
JavadRadical, جان تاپ گان همچين الکي هم نميگه. اگه شما به ماهنامه نوآور شماره 46 صفحه 27 مراجعه کني يه مطلب درباره توپ خانه ليزري آمريکا نوشته که روي يه سي-130 سوار کردن.
کمپاني بويينگ يه قرارداد 200 ميليون دلاري با مرکز دفاعي نيروي مسلح ارتش امضا کرده که توي اين قرارداد قراره روي سيستم هاي ليزري کار بشه که بشه روي جنگنده ها و بالگردها و حتي جيپ هاي ارتش هم سوار بشه . پيش نمونه اش هم روي يه سي-130 سوار شده.
طرز کارش هم به اين صورت که هدف توسط رادار از فاصله 9 کيلومتري شناسايي ميشه. دوربين که در بخش شکمي هواپيماست روي هدف ميچرخه و روش قفل ميکنهو مشغول تصوير برداري ميشه. تکنسين هايي که توي هواپيمان هم ميزان قدرت تخريب ليزر براي هدف مشخص ميکنن.
در کمتر از يک ثانيه گاز کلر با پراکسيد هيدروژن مخلوط ميشه که نتيجه اش يک فعل و انفعال شيميايي قوي. سپس نيتروژن تحت فشار قرار گرفته اکسيژن را به سمت توده اي غبار گونه از يد هدايت ميکنه.و پس از آن اکسيژن به مولوکول هاي يد اضافه ميشه که سبب ايجاد توده اي نوراني و سخت ميشه.
در مرحله بعد يک سنسور تشديد کننده نور طيف بين اينه ها را به حرکت در مياره و با اضافه شدن مولوکول هاي يد به فوتون ها باعث افزايش قدرت اشعه ميشن. پس از ان نور بايد مسافت بين يک لوله قرار گرفته بالاي توپخانه مرکزي را طي کنه تا به تالاري برسه که به سکوي نور معروفه. سنسور ها هم کيفيت پرتو نور بالا ميبرن و به کمک اينه ها نور براي شرايط جوي مختلف آماده ميکنن.
در مرحله بعد نوعي تلسکوپ با قابليت معکوس کردن و بزرگ نمايي و سپس جمع نمودن ليزر وجود دارد که به نام برجک شناخته ميشود و عرضي برابر 57 سانتي متر دارد. اين ليزر با کامپيوتر مرکزي همکاري ميکنه و با تشخيص ميزان چگالي پرتو بر روي هئدف خاصي زوم ميکنه و ان رو به صورت دقيقي براي شليک اماده ميکنه. در اين بين يک ميکروسکوپ مرکزي وجود داره که به نسبت تغغير موقعيت هدف و هواپيما ميزان شدت و درجه شليک پرتو ليزري تغغير ميده و پس از شليک ليزر و در کمتر از چند ثانيه هدف نابود شده و گودالي عميق به جا ميمونه.
به نظر سلاح مخوفي مياد. اميدوارم تا جنگ بين ايران و امريکا عملياتي نشه.
گفتم شايد بد باشه يه نيم نگاهي به پروژه هاي نيروي هوايي بندازيم.
این مقاله گزارشی از بازدید نویسنده صنایع هوایی ازدهمین نمایشگاه دهه فجر نیروی هوایی در سال 1376
می باشد
در زمینه بهینه سازی رادار هواپیماهای جنگنده 4 پروژه تکمیل شده شده معرفی می گردد از جمله پروژه
البرزبرای بهینه سازی رادار کنترل آتش APQ-120 هواپیمای جنگنده بمب افکن F-4E در چارچوب این پروژه
برد کشف رادار از 160 کیلومتر به 290 کیلومتر و برد ردگیری آن تا 79 کیلومتر افزایش یافته است .از ویژگی
های اعلام شده این برنامه افزایش توانایی تمیز دادن هدف های چندگانه می باشد . در مورد رادار کنترل آتش
APQ -120پروژه دیگری نیز به اجرا درآمده که ذوالفقار نام گرفته است . کارشناسان الکترونیک نیروی هوایی
تحت پروژه ذوالفقار حالت ((نشان دهنده هدف متحرک هوابرد ))(AMTI)* را بر امکانات رادار F-4E افزوده
اند . از ویژگی های این حالت جدید می توان امکان تشخیص و شناسایی هدف های در حال پرواز در ارتفاع
پایین , ردگیری بهتر هدف هوابرد و هدایت موشک های هوا به هوای راداری به سوی آن را بر شمرد . جزئیات
بیشتری از این پروژه اعلام نشده است.
پروژه افق نیز در زمینه بهسازی رادارAPQ-159 هواپیمای جنگنده –بمب افکن F-5E به اجرا درآمده و برد
کشف هوابرد آن از 32 به 64 کلیومتر و برد ردگیری آن از 16 به 40 کیلومتر افزایش یافته است . از امکانات
اعلام شده این برنامه باید به توانایی ردگیری زاویه ای تا 90 درجه , با توان بیشتر در تمیز هدف های چندگانه
نزدیک به یکدیگر اشاره نمود . رادارAPQ-159 پیشتر فاقد توانایی ردگیری زاویه ای (off-boresight) بوده
وفقط می توانست هدف های هوایی روبروی خود را ردگیری نماید . گفته می شود که با اجرای پروژه افق ,
توانایی شلیک موشک های هوا به هوای راداری نیز برای F-5E فراهم شده است . در این صورت , جنگنده های
F-5E نیروی هوایی کشورمان از این نظر در میان به کار گیرندگان این هواپیما در جهان منحصر به فرد خواهند
بود. نوع موشک های راداری در نظر گرفته شده برای این هواپیما اعلام نشده ,ولی احتمالا AIM-7 اسپارو می
باشد.
پروژه دیگر , آذرخش (با نام هواپیمایی به همین نام اشتباه نشود ) نام دارد که بهینه سازی رادار APQ-109
هواپیمای F-4D مربوط می شود . این پروژه با توجه محدودیت های ذاتی رادار APQ-109 می تواند اهمیت
ویژه ای در افزایش کارایی F-4D داشته باشد. گفته می شود که رادار استاندارد این هواپیما فقط 8 کیلومتر برد
کشف دارد و فاقد توانایی ارسال فرامین هدایت موشک های هدایت شونده راداری بوده است . ولی اعلام شده که
پس از اجرای پروژه آذرخش , برد کشف این رادار تا میزان بسیار قابل توجه 306 کیلومتر افزایش پیدا کرده و
برای نخستین بار , امکان ردگیری هدف از مسافت 77 کیلومتری در آن بوجود آمده است . از ویژگی های رادار
بهینه شده APQ-109 می توان به دقت خوب و امکان هدایت موشک های راداری اشاره نمود.
در اینجا ذکر این نکته ضروری است که برد موثر سیستم های با گذشت زمان و مستهلک شدن سیستم , خود به
خود کاهش می یابد و به ویژه کمبود قطعات یدکیی بر سرعت و تاثیر این استهلاک می افزاید . پس هنگامی که می
گوییم به طور مثالبرد اصلی کنونی راداری ,....کیلومتر می باشد , این مقدار ممکن است از برد اعلام شده شرکت
سازنده کمتر باشد . به عنوان مثال گفتنی است که بیشترین برد رادار APQ -120 روی صفحه کنترل رادار در
برابر خلبان , 200 مایل (322 کیلومتر ) نوشته شده است
نیروی هوایی در زمینه یکپارچه سازی موشک های هوا به هوا و هوا به زمین گوناگون موجود , روی
هواپیماهای امریکایی نیز فعالیت های در خور توجهی انجام داده است. ازمواردی که امسال به نمایش درآمده بود
می توان به پروژه رعد اشاره نمود که به تجهیز جنگنده F-5E با موشک های هوا به هوای کوتاه برد و گرمایاب
روسی ( R-60AA-8 آفید) مربوط می شود. گفته می شودکه یکپارچه سازی R-60 با F-5 امکانات قابل
توجهی را در مقایسه با AIM-9P سایدوایندر به آن می بخشد. از جمله ویژگی های اعلام شده این موشک باید به
توانایی درگیرشدن با هدف از تمام سمت های آن (all aspect) افزایش توان عملیاتی , حمله به هدف های زمینی
دارای منبع حرارتی متمرکز , برد قابل توجه (7/5 کیلومتر) , هدفگیری سریع و قفل کردن روی هدف با استفاده
ازرادار , اعلام تکمیل قفل شدن به صورت چشمی(تصویری)علاوه بر صوتی , اعلام وجود یا وجود نداشتن موشک بر روی هواپیما با استفاده از سیستم های کابین , پیشگیری از
پرتاب نابهنگام و ایجاد تنوع در جنگ افزارهای هوابه هوای هواپیما اشاره نمود.
موشک هوا به هوایگرمایاب R-60 , 44 کیلوگرم وزن دارد که برای هدایت خود از ناوبری تناسبی سود می برد
و به فیوز مجاورتی رادیویی و سر جنگی میله ای با خرج انفجاری شدید مجهز می باشد.
در نمایشگاه امسال همچنین یک دستگاه شبیه سازپرتاب بمب و موشک ساخت جهاد خودکفایی نیروی هوایی به
نمایش درآمده بود. این وسیله که از یک کابین هواپیمای F-5 و چهار جایگاه نصب جنگ افزار(موشک های هوا به
هوای PL-7 و بمب های 500 پاوندی )تشکیل یافته , برای آموزش به کارگیری سیستم های جنگ افزاربه خدمه
پروازی (و احتمالا زمینی) مورد استفاده قرارمی گیرد.
نصب موشک هوا به هوای گرمایاب چینی PL-7 , به همراه جایگاهویژه ساخت این کشور , روی نوک بال
جنگنده F-5E از جمله دیگر دستاوردهای ارائه شده در نمایشگاه دهه فجر بود .
پروژه صنم نیز نامی است که برنامه تبدیل کلاه های پروازی غربی به شرقی , بازسازی کلاه های پروازی
غربی و استفاده ازکلاه های تبدیلی روی هواپیماهای شرقی , نهاده شده است . نیروی هوایی همچنین هواپیماهای
C-130 هرکولس خود را با حسگرهای (sensors) در دهلیزهای ارابه های فرود آنها مجهز نموده است (پروژه
برودت 2 ) تا خدمه همواره از دمای چرخ های هواپیما آگاهی داشته باشند . بدین ترتیب به میزان قابل توجهی بر
ضریب ایمنی هواپیما افزوده شده و از خطر آتش سوزی در آن کاسته می شود .
از دیگر پروژه های نیروی هوایی , پروژه طالع است که نصب سیستم سوخت گیری هوایی را روی جنگنده
MIG-29A/UB در بر می گیرد . انواع استاندارد MIG-29A/UB همواره از برد کم رنج می برند و فقدان
توانایی سوختگیری هوایی , بر این نارسایی می افزاید . ولی روسیه و نیروی هوایی کشورمان به طور جداگانه با
تکمیل کیت های افزودنی ویژه , این نقص را تا حدود زیادی برطرف نمودند .تفاوت سیستم های روسی و ایرانی
در این است که نوع روسی به صورت تلسکوپی بوده وقابل جمع شدن می باشد .تا در هنگام پرواز پسای کمتری
تولید نماید. لوله سوختگیری هوایی تکمیل شده در نیروی هوایی ایران ثابت است و در حالی که می توان آن را
برای ماموریت هایی که نیاز به سوخت گیری هوایی ندارند , برداشت , پسای بیشتری نسبت به نوع جمع شونده
تولید می نماید , هر چند که گفته می شود این مقدار چندان قابل توجه نیست. به گفته کارشناسان , تکمیل تکمیل یک
سیستم سوختگیری تلسکوپی جمع شونده نیز در دستور کار جهاد خود کفایی نیروی هوایی قرار دارد.
دیگر پروژه در حال اجرای مربوط به سوختگیری هوایی MIG-29 , طلیعه نام دارد که از امکانات بیشتری
نسبت به طالع بر خوردار می باشد .
شاید بتوان به عنوان قابل توجه ترین بخش سالن نمایشگاه به موشک های هدایت شونده لیزری ستار-1 (پروژه
عصر 67 ) و ستار-2 اشاره نمود که در غیاب سایر برنامه های مربوط به جنگ افزارهای هوا به زمین نیروی
هوایی , بیشتر خود نمایی می کردند .موشک هوا به زمین هدایت شونده لیزری ستار به ظاهر از سیستم پیشرانه
موشک زمین به هوای هاوک سود می برد و دارای برد دور ایستای 15 تا 20 کیلومتر است. ستار-2 نیز نوع
بهینه شده ستار-1 و مجهز به سر جستجو گر تراز شده (به سبک بمب های پیو وی ) می باشد .موشک های هدایت
شونده ستار را می توان از هوایماهای جنگنده بمب افکن F-4 و F-5 شلیک نمود.
پروژه زمزم-1 نیز به نصب سیستم پخش چف و فلیر روی F-4E و زمزم-2 به تکمیل سیستم پخش چف و فلیر
برای RF-4E مربوط می گردید . سپس پروژه کایت معرفی شده بود که بر خلاف سال های پیش صرفا به ارائه
ماکت کوچکی از پخش کننده بالدار دور ایستا خود اکتفا کرده بود . این پخش کننده مهمات فرعی ضد تانک یا ضد
نفر از پهلو های خود , روی F-4 فانتوم و احتمالا هواپیماهای دیگر آزمایش شده و بیشترین کاربرد آن بر ضد
مراکز تجمع نیرو های دشمن است.
منبع : ماهنامه صنایع هوایی شماره 81
ولي خواهشا ديگه اف-4 با اف-15 مقايسه نکنين.
راستی کدوم کشور زندگی میکنید ؟
