"ســـیـــاهــچـــالــــــه‌ ها"

[Shahryar]

  ها در مقابل فرضيه نسبيت  

 تحقيقات جديد نشان مي دهند كه سرعت چرخش سياهچاله ها از
مرز هاي پيش بيني شده در فرضيه نسبيت فراتر مي رود.  

  

ممكن است اين هيولاهاي آسماني با سرعت بسيار بالا چرخش كنند به گونه اي كه اين سرعت به حداكثر ميزان در نظر گرفته شده در فرضيه نسبيت انيشتين نزديك شده باشد. اين يافته ها نتيجه رصد هاي نه كهكشان غول آسا با استفاده از تلسكوپ پرتو ايكس چاندرا سازمان ناسا هستند.

اين يافته پيشنهاد مي كنند كه اين چاه هاي گرانشي غول آسا در هر روز يك دور كامل مي چرخند. ممكن است اين چرخش زياد سريع به نظر نرسد اما اين ميزان سرعت براي چنين اجرامي با اين اندازه بسيار سريع است. يكي از پژوهشگراني كه در اين تحقيق شركت دارد مي گويد" چرخش سياهچاله ها كليد معما هاي علم اختر فيزيك را در اختيار دارد. اين چرخش ها مي توانند چگونگي تولد سياهچاله ها ، رشد آنها و همچنين چگونگي عملكرد انفجارهاي پرتو گاما را روشن كنند."

يك سياهچاله كه با سرعت زياد مي چرخد فضا را نيز به چرخش در مي آورد. اين تاثير ، زمانيكه با گاز در حال جريان به سوي سياهچاله مي پيوندد ميدان مغناطيسي را ايجاد مي كند كه مقدار بسيار زيادي از گاز را بصورت يك فوران پرسرعت و پر انرژي از مجاورت سياهچاله به اطراف پرتاب مي كند. مقدار انرژي كه اين فورانها در هر ثانيه آزاد مي كنند پنجاه برابر انرژي است كه خورشيد ما در يك سال بصورت پرتو آزاد مي كند. سياهچاله ها حتي با فشرده ساختن شكل گيري ستاره ها در رشد كهكشانها تاثير مي گذراند.

سرپرست اين گروه از پژوهشگران مي گويد" چرخش سياهچاله ها بين نود درصد تا صد درصد از حداكثر ميزان مجاز در فرضيه نسبيت است. اين بدان معني است كه بزرگترين سياهچاله هاي موجود در مركز كهكشانهاي غول آسا با چرخشهاي بزرگ مرتبط هستند".

پارس اسكاي
BBC

[SadafG]

 رصد سیاهچاله ها 

اگر چه ما عملا قادر به دیدن سیاه چاله ها نیستیم اما می توانیم اثار آن را در نزدیکی مواد مشاهده کنیم . با این حال حتی مشاهده ی این آثار نیز مشکل است ،زیرا معمولا نور مادون قرمز ابرهای غبار و گاز دید ما را مختل می کند .
هم اکنون ستاره شناسان با بهره گیری از یک فیلتر قطبنده مادون قرمز ،روشی را برای رفع این اختلال و آلودگی نوری در منظره ی دیسک های اطراف سیاه چاله ها یافته اند. عملکرد این تکنیک ویژه ی زمانی است که ناحیه اطراف سیاه چاله فورا یک مقدار جزئی از نور پراکنده شده را از خود ساطع کند. از آنجاییکه نور پراکنده شده قطبی است ، ستاره شناسان می توانند با استفاده از یک فیلتر که عملکرد آن مشابه یک عینک آفتابی پولاریزه در تلسکوپ های بزرگ است ، این مقدار کوچک نور پراکنده شده را آشکار سازی کرده و با دقت بی سابقه ای اندازه گیری کنند . دانشمندان این دیسک های درخشان را بطور نظری در اطراف سیاه چاله پیش بینی کرده اند اما تا کنون نتوانسته اند آنها را مشاهده کنند.

تلسکوپ مادون قرمز United Kingdom (UKIRT) در موناکی هاوایی دارای فیلتر مادون قرمزی است که قطبسنج(IRPOL) نام دارد . چندین سال است که ستاره شناسان با استفاده از UKIRT و IRPOL و دیگر تلسکوپ ها در جستجوی مدارکی هستند که اثبات کند که یک چنین سیاهچاله ی ابرسنگین درخشان ، مواد را در یک ساختار مخصوص دیسک مانند متحد می کنند، و این دیسک با استفاده از انرژی بستگی گرانشی سیاهچاله مستقیما شروع به تابش می کند. نظریه پردازان مدتها تصور می کردند که چنین دیسک هایی می بایست وجود داشته باشند و در این مورد نیز نظریات قوی وجود دارد ، اما تا کنون این نظریات و مشاهدات با یکدیگر متناقض بوده اند.

 [External Link Removed for Guests] 

دکتر Makoto Kishimoto از موسسه ی ماکس پلانک و محقق اصلی این پروژ می گوید : پس از سال ها جدال ، سرانجام ما مدارک قانع کننده ای را بدست آورده ایم که وجود این دیسک را در اطراف سیاه چاله اثبات می کند.

این نظریه هم اکنون با موفقیت در ناحیه ی خارجی دیسک در حال بررسی و آزمایش است و این به فهم بهتر نواحی خارجی دیسک که به سیاهچاله نزدیکتر هستند کمک خواهد کرد.

ناحیه ی خارجی دیسک از خود آن مهم تر است . روش هایی را که ما از آنها در اثبات این نظریه بکار می گیریم می توانند به برخی از پرسشهایی که در مورد مرز خارجی دیسک مطرح هستند پاسخ گوید.

دکتر Robert Antonucci از دانشگاه کالیفرنیا در سانتاباربارا و از محققین این پروژه در این باره می گوید : فهم ما از فرایندهای فیزیکی در دیسک هنوز قدری کم هست اما همین دانش کم حداقل ما را از تصاویر مطمئن می کند .

ستاره شناسان امیدوارند این روش جدید اطلاعات بیشتری را در مورد دیسک های اطراف سیاهچاله ها در آینده ی نزدیک فراهم کنند .

[External Link Removed for Guests]

[SadafG]

 تبخیر سیاهچاله ها 

تابش هاوکینگ یک فر آیند نظری است که بر اساس آن سیاهچاله ها ممکن است به هیچ ، تبخیر شوند . از آنجا که شواهد تجربی برای اثبات این موضوع وجود ندارد وابهامات جدی در مورد پایه های نظری این فرآیند وجود دارد ، در این که آیا تابش هاوکینگ می تواند موجب تبخیر سیاهچاله ها شود یا نه ، جای شک و تردید باقی است.

بر اساس نظریه مکانیک کوانتومی ، حتی خالی ترین فضاها هم کاملا خالی نیستند! بلکه دریایی از انرژی هستند با نوسان هایی موج مانند.ما نمی توانیم مستقیما این دریای انرژی را مشاهده کنیم.،زیرا هیچ سطح انرژی پایین تر از سطح انرژی آنها وجود ندارد که بتوانیم این انرژی را با آن مقایسه کنیم.مطابق با اصل عدم قطیعت هایزنبرگ ، این امکان وجود ندارد که بتوانیم مقدار حقیقی هر جسمی را متوجه شویم . این مساله بیشتر مربوط به زمانی است که با مقدار های کوچک سرو کار داریم . نوسانات موجود در این دریا ، جفت هایی از ذرات را تولید می کنند . که یکی از آنها ماده ودیگری ضد ماده است (نظریه ی نسبیت خاص، برابری ماده وانرژی را اثبات می کند یعنی ماده می تواند به انرژی تبدبل شود و بالعکس ) . به طور معمول هر کدام از این ذرات به زوج های جفت ضد خود برخورد می کنند و دوباره به انرژی تبدیل می شوند ودر کل بین ماده وانرژی تعادل برقرار می شود.

  

بر اساس نظریه ی تابش هاوکینگ ، چنان چه یکی از این جفت ذرات درنزدیکی افق رویداد یک سیاه چاله ایجاد شود ؛ پیش از آنکه برخوردی بین آنها رخ بدهد ، این احتمال وجود دارد که یکی از این دو ذره به درون سیاهچاله سقوط کند و دیگری از آن بگریزد . از دید یک ناظر خارجی ، سیاهچاله فقط یک ذره از خود تابش کرده است و بنابراین اندکی از جرم خود را از دست داده است.

اگر نظریه ی تابش هاوکینگ درست باشد ، انتظار می رود تنها سیاهچاله های بسیار کوچک از این طریق تجزیه شوند . به عنوان مثال یک سیاهچاله با جرم ماه به همان اندازه که به وسیله ی تابش هاوکینگ ، جرم از دست می دهد ، از طریق تابش پس زمینه ی مایکروویو کیهانی ، انرژی (و در نتیجه اصل برابری ماده – انرژی ، ماده)به دست می آورد . بنابر این سیاهچاله های بزرگتر ، انرژی که کوچکترین سیاهچاله ای که در حال حاضر به صورت طبیعی می تواند شکل بگیرد ، جرمی 5 برابر جرم خورشید دارد ، لذا سیاهچاله باید به مراتب جرمی بیشتر از جرم ماه زمین داشته باشند و تابش هاوکینگ نمی تواند روی آنها تاثیر گذار باشد.

با گذشت زمان ، تابش پس زمینه مایکروویو کیهانی ضعیف تر می شود و در نهایت آن قدر ضعیف می شود که تابش هاوکینگی که سیاهچاله از خود ساطع می کند ، از انرژی ای که از تابش پس زمینه ی مایکروویو کیهانی به دست می آورد ، بیشتر می شود . در نتیجه ، از طریق این فرآیند حتی بزرگترین سیاهچاله ها هم تبخیر خواهند شد ، ولی این تبخیر شدن ممکن است بیش از 600^10 سال به طول بیانجامد.

  

[External Link Removed for Guests]

[SadafG]

     سياه چاله‌هاي دوقلوي رقصان در قلب كهكشاني دور    



اخترشناسان يك جفت سياه چاله دو قلو را در حال حركاتي موسوم به «رقص كيهاني» رصد كردند.



به گزارش سرويس «علمي» خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، به گفته دانشمند‌ان، به نظر مي‌رسد كه اين دو سياه چاله در واحد زماني كه يك دقيقه كيهاني گفته مي‌شود، در حال چرخيدن در مدار يكديگر هستند.

بر اساس مشاهدات اخترشناسان، اين پديده در مركز يك كهكشان دور دست مشاهده شده است.

محققان مي‌گويند اين كهكشان دور دست پس از تصادم دو كهكشان جدا از هم شكل گرفته است.

دانشمند‌ان درباره اين سياه چاله‌هاي دو قلو مي‌گويند: اين دو سياه چاله غول پيكر در مداري حدود 5 ميليارد سال نوري از زمين در مدار خود قفل شده‌اند.

مشاهده اين دو سياه چاله توسط رصدخانه «آپاچي پونيت» در نيومكزيكو صورت گرفته است.

تود بروسون، ستاره شناس رصدخانه اخترشناس اپتيك ملي توكسون در ايالت آريزونا كه سرپرستي تيم تحقيقاتي در اين پژوهش را بر عهده داشته است در اين زمينه اظهار داشت: اطلاعات به دست آمده از رصدخانه «آپاچي » بهترين مدركي است كه تا اين زمان در باره سياه چاله‌هايي كه با چرخيدن به دور يكديگر، پديده رقص كيهاني را خلق مي‌كنند، به دست آمده است.




اين پديده با عنوان منظومه دوگانه شناخته شده است.


دانشمند‌ان معتقدند تمام يا حداقل اكثر كهكشان‌ها در مركز خود داراي سياه چاله‌هاي غول پيكر هستند، براي مثال كهكشان راه شيري ما در مركز خود سياه چاله‌اي دارد كه حدود سه ميليون بار حجيم‌تر از خورشيد است.

[hani1459]

ستاره شناسان آمریکایی در تازه ترین محاسبات خود نشان دادند که صدها سیاهچاله عظیم قدیمی در کهکشان راه شیری سرگردان هستند.


به گزارش خبرگزاری مهر، دانشمندان مرکز فیزیک نجوم هاروارد - اسمیت سونیان در این تحقیقات نشان دادند که حتی نزدیکترین سیاهچاله های سرگردان در کهکشان راه شیری هزاران سال نوری از زمین فاصله دارند و بنابراین خطری زمین را تهدید نمی کند.
این دانشمندان در این خصوص اظهار داشتند: "این سیاهچاله ها باقی مانده های گذشته کهکشان راه شیری هستند. در واقع ما باستان شناسان این بقایا هستیم که به ما در کشف تاریخ این کهکشان و شکل گیری تاریخ سیاه چاله ها در ابتدای جهان کمک می کنند."
براساس این تئوری، سیاه چاله های سرگردان ابتدا در مرکز کهکشانهای کوچک و کم جرم در انتظار فرصت بوده اند. پس از میلیاردها سال، این کهکشانها به یکدیگر برخورد کردند و کهکشانهای بزرگی شبیه به کهکشانهای راه شیری را به وجود آوردند.
براساس گزارش ساینس دیلی، صدها سیاهچاله سرگردان در حال عبور از کهکشان راه شیری هستند که جرم هریک از آنها بین هزار تا 100 هزار برابر جرم خورشید است.
این سیاهچاله ها تنها زمانی که در مجاورت یک خوشه از ستاره ها قرار گیرند مرئی می شوند. تعداد این سیاهچاله های سرگردان در راه شیری به ساختار کهکشانهای کوچک اولیه ای که محتوی این سیاهچاله ها هستند و اینکه این کهکشانهای اولیه چگونه به کهکشان راه شیری ممزوج شده اند بستگی دارد

منبع مهر

[SadafG]

 یک چهارم سیاه چاله‌های غول پیکر تاریک هستند  


ستاره شناسان ایتالیایی و انگلیسی در تحقیقات خود کشف کردند که یک چهارم سیاه چاله های غول پیکر تاریک هستند.

به گزارش خبرگزاری مهر، تاکنون محاسبه تعداد سیاه چاله های نامرئی غیرممکن بود. اکنون محققان موسسه ملی فیزیک هسته ای ایتالیا و دانشگاه ساوتمپتون انگلیس بر پایه اطلاعات ماهواره نجومی پرتوهای گاما "انتگرال" موفق شدند این راز را حل کنند.

در این خصوص این ستاره شناسان اظهار داشتند: "این کشف بسیار مهم است چرا که اطلاعات مدلهای تئوریک را درباره حضور و تعداد سیاه چاله ها در کهکشانهایی که در کل جهان وجود دارند تائید و روشن می کند. با استفاده از داده های ماهواره انتگرال ما کشف کردیم که یک چهارم سیاه چاله های غول پیکر تاریک و نامرئی هستند."

براساس گزارش آسکا، تحقیقات این دانشمندان نشان می دهد که سیاه چاله های بسیار عظیم توسط توده ای از ذرات گرد و غبار و گاز احاطه شده اند.

این سیاه چاله ها با عنوان Agn Compton-thick شناخته و تنها در پرتوهای گاما رصد می شوند.

برای محاسبه صحیح این سیاه چاله ها نه تنها تعداد توده های گرد و غباری که آنها را احاطه کرده است باید ارزیابی شود بلکه فاصله آنها را هم باید محاسبه کرد.

این ستاره شناسان توضیح دادند: "به خصوص ما 88 سیاه چاله های Agn Compton-thick را یک به یک بررسی و جریان، تاریکی و فاصله آنها را بازسازی کردیم. به این ترتیب دریافتیم که بیش از 24 درصد از مجموع سیاه چاله های Agn Compton-thick تاریک هستند."

[Hesam - 1994]

[External Link Removed for Guests]
    هاوکینگ، فیزیکدان مشهور، در نظریه تازه خود ضمن انکار «سیاه چاله فضائی» آن را «چاله خاکستری‌» نامیده است.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی شبکه خبر، این ادعا بر پایه مقاله تازه هاوکینگ است که در آن مدعی شده است در سیاه چاله «افق رویداد» وجود ندارد.
سی ان ان اعلام کرد ، برپایه نظر استیون هاوکینگ، فیزیکدان انگلیسی که خود از بنیانگذاران نظریه نوین «سیاه چاله ها» است، «افق رویداد» نقطه ای بی بازگشت پیرامون یک سیاه چاله است؛ جایی که هر چه از آن بگذرد، دیگر راه بازگشتی نخواهد داشت.
نظریه تازه هاوکینگ مرز تاریکی سیاه چاله ها را رد کرده و براساس آن سیاه چاله ها به همان سیاهی که ما به آن نسبت داده ایم سیاه رنگ نبوده و در اصل چاله ای خاکستری اند.
با توجه به این نظریه، با سیاه چاله ها می توان از یک جهان به جهانی دیگر رفت؛ اما چون بازتابی از سیاه چاله بازگشت داده نمی شود، در نتیجه امکان بازگشت از آن وجود ندارد.

[External Link Removed for Guests]