خلبان سابورو ساکائي آس خلبانان ژاپن در جنگ جهاني دوم

[Hadi1001]

این خلبان ژاپنی دارای 64 پیروزی هوایی است اوی آموزشهای پایه را پشت سر گذاشت و در کشتی جنگی "کریشیما" توپچی شد.طرز رفتار در اینجا نیز بهتر از مکان قبلی نبود.بخاطر ارتقا موقعیت خود -"سابورو" بشدت درس می خواند و در سال1935 در امتحان ورودی مدرسه توپخانه نیروی دریایی قبول شد.پس از آن در کشتی جنگی "هارونا" بعنوان افسر سوم شروع بخدمت نمود." این کشتی دارای توپهای 16 اینچی بود که در آنزمان بهترین نمونه در دنیا بودند و همه دنیا میدانستند که ما بهترین کشتیهای عظیم الجثه را در اختیار داریم".پس از این وی تصمیم گرفت که خلبان شود."ساکایی" از مراحل پذیرش خلبانی چنین میگوید."در 1937-هنگامیکه من انتخاب شدم سه دسته برای خلبان شدن وجود داشت.1-افسران فارغ التحصیل از آموزشگاه دریایی " اتا جیما".2-افسران جزء ناوگان دریایی3-سربازان تازه کار جوان که خدمت خود را بعنوان خلبان شروع میکردند.انتخاب خلبانان خیلی مشکل بود و مردان منتخب در 1937 آموزشهای سختی را باید پشت سر میگذاشتند.بخاطر می آورم که 1500 نفر برای آموزش خلبانی درخواست کرده بودند و فقط 70 نفر در آنسال پذیرفته شدند.من یکی از آنها بودم و همگی افسران غیر مامور ناوگان دریایی بودیم.نمی توانم باور کنم که در آن سال افراد عادی نیز انتخاب شده بودند اما شرایط با ادامه جنگ با آمریکا تغییر یافت.در این هنگام 20 سال داشتم و میدانستم که پذیرش من در مدرسه خلبانی رسواییهای گذشته مرا پاک کرده و عمو و خانواده ام بسیار به من افتخار میکنند.افراد دهکده ام نیز بمن افتخار میکردند.میدانستم که این بزرگترین و آخرین شانس من است و هنگامیکه خود را به "تسو شیورا" معرفی کردم میدانستم که دنیایی کاملا متفاوت است."در 1938 وی شروع به آموزش پرواز نمود.پس از فارغ التحصیلی " ما آموزشهای اضافی در روی زمین و فرود روی ناو هواپیمابر در پایگاه "اویتا" و "اومورا" داشتیم که فشار سنگینی روی تجهیزات پروازی می آورد.این موارد نباید دست کم گرفته میشد و در 1942 یکبار جان مرا نجات داد.آموزشها 3 ماه طول کشید .سپس من به تایوان فرستاده شدم که پایگاهی در "کاهوسیونگ" داشتیم.بعد از آن به جنوب شرقی چین فرستاده شدم ودر می 1938 نخستین رزم خود را تجربه کردم...

منبع: سایت old pilot
بعدا خودم مطالبی قرار خواهم داد مطالب جالبتر !

[بهنام41]

سابورو ساكائي آس خلبانان ژاپن در جنگ جهاني دوم اولين نبرد هوايي خود را بر فراز خاك چين انجام داد و موفق به سرنگون كردن يك هواپيماي روسي شد.اينكار را چنان ناشيانه انجام داد كه فرمانده او برسرش فرياد زد"احمق تر از تو تا بحال كسي را نديده ام".
تمرينهاي مداوم وپشتكار خودش و همراهي در اسكادراني از بهترين خلبانان ژاپن وي را بزرگترين خلبان زنده مانده از جنگ نمود.
هر چند خودش معتقد است كه خلبان نيشي زاوا بهترين خلبان جنگي ژاپن بوده است.(نيشي زاوا در يك ماموريت هوايي وبعنوان مسافر در يك هواپيماي باري،هواپيمايش در آبهاي اقيانوس آرام سقوط كرد).وي در يكي از نبردهاي اقيانوس آرام هواپيمايش مورد اصابت قرار گرفت و در حالي كه از ناحيه چشم بشدت آسيب ديده بود؛ بسختي خود را به پايگاه پروازي خود ي ميرساند.
saburo sakaiبراثر اين حادثه يك چشم خود را از دست داد اما با جلب رضايت مسئولان نيروي هوايي ژاپن توانست بعنوان "تنها خلبان يك چشم جنگنده" تا پايان جنگ خدمت نمايد.
وي در كتاب خاطرات خود مدعي است كه در ساعات پاياني جنگ جهاني دوم آخرين هواپيماي آمريكايي را سرنگون نموده است.
كتاب خاطرات وي كه سرشار از مبارزه ،تلاش،دوستي ،عشق،پيروزي وشكست است به فارسي ترجمه (انتشارات اطلاعات سال65-فكر مي كنم)شده وبسيار خواندني است.
سابورو ساكائي تولد 16 اوت 1916 - فوت 22سپتامبر 2000
[External Link Removed for Guests]
سابورو ساكائي در لباس پرواز
[External Link Removed for Guests]
سابورو ساكائي در جمع خلبانان ژاپن و عكس امضاء شده اش

[Hadi1001]

در تاريخ هر ملت کساني هستند که ملتشان به انها افتخار کنند ژاپن هم از اين امر مستثنا نيست خلباناني مثل ساکائي نيشي زاوا اوتا ساسائي که جز افتخارات ژاپن به شمار مي ايند اين خلبان يک سامورائي بود که حس جنگيدن در وجودش بود او اين شعار که يک سامورايي بهتر است بميرد ولي به دست نيروهاي دشمن نيفتد در خود خوب پرورش داده بود بنار اين در ماموريت ها از چتر استفاده نمي کرد (مثل شهيد دوران ما ) او در يک ما موريت در حالي که چشمش را از دست داده بود و پس از مداواهاي طاقط فرسا دوباره پرواز کرده بود پس از شکار دو هواپيما که از هواپيماي زيرو هم پيشرفته تر بودند (هلکت) با 15 فروند هواپيما در گير شده بود او پس از نيم ساعت مبارزه تسليم اين خلبانان آمريکايي نشده ود اين در حالي بود که تکنسين ها مي گفتند حتي يک گلوله هم به بدنه برخورد نکرده بود او رمز موفقت خود چنين شرح مي دهد ((تنها معدودي از خلبانان زنجير ها را پاره کرد و خلبان نابغه و آس مي شوند 99 درصد خلبانان فقط به گفته ي استاد خود در نبرد اکتفا مي کنند مثلا اگر به انها ياموزند که در يک دور گردش مشخصي را براي رزم هوايي و تيراندازي هوا به هوا طي کنند انها هيچ گاه در اين دوره ي تير اندازي تغيير ي نمي دهند هر چند که در ميدان جنگ باشند )) اين عدم انعطاف خلبانان باعث نجات او شده بودند در روزهاي اينده اطلاعات بيشتري در مورد اين خلبان شجاع در اختيارتان خواهم داد

[Hadi1001]

8 دسامبر 1941 .ساعات کمی پس از حمله ژاپن به "پرل هاربور" در آمریکا-"ساکایی" در یک هواپیمای "زیرو 45" از اسکادران "تاینان" برای حمله به پایگاه "کلارک" واقع در فیلیپین به هوا برخاست."ما روزمان را در ساعت 2 بامداد آغاز کردیم.دستور پرواز ما توسط فرمانده "سایتو" داده شد اما وجود مه آنرا به تاخیر انداخت.ما با هواپیما هایمان منتظر ماندیم و صبحانه را صرف کردیم.اخبار حمله به "پرل هاربور" و "آلوتیان" به ما رسید و نمی دانستیم که آیا انتظار حمله ما را میکشند یا نه.بالاخره در ساعت 10 صبح دستور پرواز به ما ابلاغ شد.ماموریت بخاطر سقوط یک بمب افکن در حین بلند شدن و کشته شدن خدمه آن شروع بدی داشت.بلند شدیم و به ارتفاع 19000 پایی رسیدیم که من یک فرمیشن از بمب افکنهای آمریکایی را دیدم که بسمت پایگاه ما می آمدند.آمریکاییها همیشه نسبت به دشمن یک پیش آگاهی زیادی دارند و میدانستند که ما کجا هستیم.دستورات ما بعنوان جنگنده پوششی -حمله بهر نوع هواپیمایی بود که بسمت پایگاه می آمد .بنا براین ما حمله کردیم و گذاشتیم که دیگران نیز این کار را بکنند.سپس متوجه شدیم که این هواپیما ها در واقع بمب افکنهای ژاپنی در یک پرواز معمولی بودند و به ما اطلاع داده نشده بود که بسمت ما می آیند و یا حتی در منطقه حضور دارند.این تقریبا یک تراژدی بود.ما دوباره آرایش گرفته و ادامه دادیم.هنگامیکه به بالای پایگاه "کلارک" رسیدیم از اینکه توسط آمریکاییها رهگیری نمی شویم متعجب گردیدیم و اگرچه 5 جنگنده آمریکایی در زیرپای ما قرار داشتند اما حمله نکردند و ما هم نمی توانستیم حمله کنیم.زیرا دستور داشتیم تا زمان حضور بمب افکن هایمان در منطقه با کسی در گیر نشویم.همچنین من از دیدن هواپیماهایی که بصورت صف روی زمین بودند و آماده مورد حمله قرار گرفتن متعجب شدم .آنها را بشدت بمباران کردیم و کلا همه چیز را نابود نمودیم.پس از اینکه بمب افکنها پایگاه را تخریب کردند من 2 "بی-17" دیدم و آنها را بمباران کردم.ما قبلا تانکهای خارجی و خالی سوختمان را پرتاب کرده بودیم وبا توپهایمان همه چیز را درو می کردیم.من و دو نفر از هم بالهایم آنها را حسابی بهم ریختیم .در هنگام خروج از صحنه 5 "پی-40" را دیدم که بسمت ما یورش آوردند.این اولین نبرد من در برابر آمریکاییها بود و یکی از آنها را سرنگون کردم.ما 4 هواپیما را در هوا و 35 فروند را روی زمین نابود کردیم.این سومین پیروزی هوایی من و اولین آن در مقابل آمریکاییها بود اما آخرین نبود.روز بعد هم ماموریت پرواز گرفتم .هوا بسیار بد بود و باران و طوفان کورمان میکرد.روز سوم 10 دسامبر بود و ما در این گروه حمله 25 جنگنده داشتیم ودر این روز بود که من یک "بی-17" را که توسط کاپیتان "کاولین. پی. کلی" هدایت میشد سرنگون کردم.این نخستین "بی-17" بود که در جنگ ساقط شد .......

منبع old pilot