سريال مقصريابي براي ناکامي فوتبال در تلويزيون ملي

[Reza6662]

دقایق ابتدایی روز جمعه 2 تیرماه 85 برنامه ویژه جام جهانی شبکه سه سیما، بی توجه به ‏وظیفه خود که پوشش حاشیه بازی تیم های برزیل، ژاپن و استرالیا، کرواسی بود، به فرمان ‏آتشی تبدیل شد تا به 8 سال حرف هایی که فقط در حد حاشیه و شایعه در جامعه ورزش ما ‏مطرح بودند، بپردازد.‏

[External Link Removed for Guests]

اما اینکه با کدام رویکرد و به چه هدفی، مشخص نشد!‏
در این برنامه اردشیر لارودی، غلامحسین شعبانی و محمد مایلی کهن به عنوان کارشناس ‏حاضر شده بودند تا به دلایل ناکامی تیم ملی در جام جهانی بپردازند و البته در اولین موضوع ‏شرایط انتخاب سرمربی تیم ملی را بررسی کنند !‏
از نکات جالب این برنامه، هدایت عجیب و غریب بحث توسط بعضی دوستان در پشت صحنه ‏بود که حتی در برخی موارد موجب می شد، مایلی کهن و شعبانی ارتباط پانتومیم با پشت ‏صحنه برقرار کنند، یا رضا جاودانی وقتی به میان حرف های مایلی کهن می پرید و نام تیم ‏فراموش شده (شهید قندی) در ذهن او را گوشزد می کرد، این حس را بوجود می آورد که ‏برنامه براساس سناریوی از پیش تعیین شده ای در حال اجراست.‏
اما به واقع چه شده که رسانه ملی حالا به فکر نقد و چالش عقلانی از تیم ملی افتاده و می ‏خواهد دست های پنهان در فوتبال را آشکار کند ؟!‏

از یکسال پیش تا حال که رسانه ملی با عنوان یار دوازدهم سپر دفاع از تیم ملی و تفکر پشت ‏سر آن شد، چه انگیزه در پی آن بود و حالا چه شده که ورزش رسانه ملی به فکر اعاده حیثیت ‏از تیم ملی فوتبال افتاده ؟!‏
آیا غیر از این است که برنامه نود و تفکر حاکم بر ورزش شبکه سه براساس حمایت گارانتی ‏شده از دادکان موجب شد، پای کارشناسان منتقد به برنامه های فوتبال این شبکه نرسیده، تا ‏حدی که مایلی کهن هم در این برنامه به این موضوع انتقاد کرد.‏

مجری کم تجربه این بحث خاص، بارها به میان حرف های اصولی اردشیر لارودی پرید تا ‏غلظت جنجال را افزایش دهد و حتی مثل شوالیه قهرمان به سراغ کاپیتان تیم ملی هم می رود، و ‏سوال از علی دایی مطرح می کند ! ایشان که در ابتدا تاکید به انصاف کرده و آرزومند نتایج ‏میمون برای تیم ملی است، آیا جرات داشت دو ماه پیش هم همین حرف ها را بزند ؟!‏

باخت ملی، انحصار در تیم ملی، سلیقه های شخصی حاکم بر فوتبال کشور و هزاران ایراد و ‏اشکال دیگر نیازمند فضایی تخصصی است. وقتی شبکه 3 به بهانه کدینگ شدن پخش ماهواره ‏ای خود اجازه پخش بازی های همزمان گروه ها و مراحل بالاتر را به شبکه دیگری نمی دهد، ‏چرا با فراموشی رقم 5/8 میلیون یورو خرید امتیاز پخش جام جهانی در اوج این بازی ها بی ‏خیال جذابیت و فعالیت تخصصی آن شده و به سراغ مقصریابی آماتوری برای تیم ملی می ‏رود.‏

متاسفانه وقتی که می بینیم، مسئولان ورزشی این رسانه منت بر سر مردم می گذارند که بازی ‏های جام جهانی را خریده اند و حتی یکی از مسئولین کم اطلاع ماهواره آن می گوید:« تنها 100 ‏شبکه در جهان این بازی ها را خریده است و ما یکی از این شبکه ها هستیم و حتی عربستان ‏بازی های خودش را پخش می کند !» دیگر چه توقعی می توان از برنامه سازی های حرفه ای و ‏بحث های تخصصی در حوزه ورزش و فوتبال این رسانه داشت ؟!‏
آیا دوستان نمی دانند، چون شبکه تلویزیونی دیگری در ایران وجود ندارد، وظیفه رسانه ملی ‏است که چنین رویدادی را خریداری کند ؟
آیا نمی دانند در جهان کمتر از 190 کشور وجود داشته که از این میان 32 تیم به جام جهانی می ‏روند ؟
آیا نمی دانند براحتی آب خوردن در همین کشورهای عربی با هزینه ای کم می توان مشترک ‏شبکه های حرفه ای ورزش جهان شد ؟
وقتی در همین کشور عربستان بیشترین مخاطبان شبکه کارتی ‏art‏ و به خصوص 5 کانال ‏ورزشی آن و کانال های ویژه جام جهانی وجود دارند، باید هم به خاطر وظیفه مان به سر مردم ‏منت بگذاریم! مگر تفکر حاکم بر تیم ملی غیر از این عمل می کند ؟!‏
دوستان اول به جای اینکه جوالدوز به تن فوتبال بزنند، سوزنی به تن خودشان زده و وضع ‏برنامه های درهم و برهم ورزشی را بررسی تخصصی کنند !‏

وقتی در خبر ورزشی نام «لِیتن هییوئیت» تنیسور معروف جهان براحتی آب خوردن توسط ‏گوینده قدیمی خبر ورزشی، «لیتون هی اویت» تلفظ می شود، شاید بسیار ساده و عادی به نظر ‏برسد اما دیگر جایی برای انتقادهای خونی از دیگر بخش های کشور برای رسانه ملی باقی نمی ‏گذارد ؟!‏
شاگردی پس از رفوزه شدن پیش معلمش رفت و گفت: به چه مَجوزی من را مردود کردی ؟ ‏معلم می گوید: به همان مَجوزی که به مجوز فتحه می دهی !‏

حالا حکایت رسانه ملی و بخش ورزشی آن شده که به خاطر انحصار خود خواسته بر فعالیت ‏های گروه ورزش شبکه سه، نمی تواند جای خالی جواد خیابانی را پر کند ولی به خلاف رویه ‏یک سال گذشته خود و رسالت رسانه ای خود پای ریشه زنی را به شبکه سه باز می کند !‏
بعد هم معلوم می شود، به خلاف منع رطب کردن در این برنامه، در این چند سال علی رغم ‏استعدادهای فراوان، این شبکه هم دست کمی از تیم ملی و ماجراهای علی دایی و مدیریت دادکان ‏نداشته است ؟
سوال واقعی این است، آیا مجتبی صادقیان و حسین اسماعیلی توانایی و علم لازم برای گزارش ‏زنده را ندارند که مردم هنوز باید اشتباهات گفتاری «رضا علیفر» مسن را تحمل کنند ؟!‏

دوستان چه کار به کار علی دایی دارند، اول در ساختار خود نگاهی بیاندازند بعد به توپخانه ‏انتقاد تبدیل شده و جو ورزش مملکت را به آشوب بکشند!‏
آیا غیر از این است که از خبر ورزشی واحد مرکزی گرفته تا جام هجدهم و یک جهان، یک جام ‏در شبکه سه همه در انحصار یک تهیه کننده کم تجربه است که حتی کوچکترین تجربه ای در ‏تولید برنامه های سنگین جام جهانی گذشته که از شاخص ترین فعالیت های شبکه سه بوده ‏ندارد ؟!‏
اگر چنین نیست از تیم ملی انتقاد کنید، اما اگر چنین است حداقل نگاهی به داخل مجموعه ‏خودتان بیاندازید ؟
اگر امر به معروف و نهی از منکر باید زنده بماند، آیا رسانه ملی تحمل این انتقادها را دارد ؟

برای اثبات گفته های خودمان از جناب ضرغامی تقاضا می کنیم تنها یک شب بیننده برنامه ‏ساده ولی جذاب ‏World Cup Show‏ که هر شب از شبکه ‏EuroSport1‎‏ پخش می شود یا به ‏نحوه پوشش بازی های جام جهانی از شبکه های معتبر بین المللی همچون ‏art، ‏ESPN‏ یا ‏FSN‏ ‏و یا حتی به روش مشابه تلویزیون ایران در شبکه های سوئیسی ‏FSI2‎‏ ، ‏TSI2‎‏ و ‏TSR2‎‏ یا ‏شبکه ماهواره ای کرواسی ‏HRT1‎، یا شبکه ماهواره ای اسلونی ‏SLO2‎‏ نگاهی بیاندازید، تا به ‏میزان بهره گیری بخش های ورزشی رسانه ملی از چنین رویداد بزرگی با قیمت 5/8 میلیون ‏یورو پی ببرید !‏

وقتی شبکه های ورزشی کشورهای همسایه مثل ترکیه، قطر و عربستان متاثر از جام جهانی، ‏کوچکترین شاخصی از این بازی ها را از دست نمی دهند. چگونه است که گروه کم تجربه پخش ‏این بازی ها حتی به لطف حمایت گروه ورزش و به دست گیری پخش بازی های خارجی تا ‏همین چند روز گذشته توازن مناسبی برای پخش بازی ها نداشته و حالا هم که سوژه زرد یافته، ‏بازی ها را رها می کنند و سراغ ناکامی های تیم ملی می روند.‏
از بی اطلاعی این دوستان همین بس که نمی دانند پس از جام جهانی یک ماه سکوت مطلق در ‏فوتبال جهان است و در آن وقت باید به ارزیابی عملکرد تیم ملی پرداخت.‏

حالا، اگر علی دایی در تیم ملی به دنبال انحصار است، آیا کنده شدن چهره های مختلف ورزشی ‏و محدود شدن برنامه ها به برخی تهیه کنندگان کم سابقه نشانه انحصار در ورزش صداوسیما ‏نیست ؟! ‏
ای کاش همه چیز فوتبالمان مثل هم بود.‏
هنوز گزارشگر اعزامی باید با موبایل برای تهران گزارش بفرستد ولی می بینیم شبکه های ‏ضعیف تر و کم توان تر از مجموعه ‏IRIB‏ با بهترین کیفیت صدا و تصویر بازی های این جام را ‏برای مخاطبان خود پخش می کنند.‏
وقتی یکی از مراکز خارجی صداوسیما در شهر برلین قرار دارد ولی تا قبل از بازی با پرتغال ‏یک فریم تصویر زنده از آلمان به تهران ارسال نمی شود، آیا فوتبالی ها حق ندارند به خاطر ‏باری به هر جهت بودن تفکر ورزشی در رسانه ملی از آن انتقاد کرده و درخواست روحیه و ‏تفکر حرفه ای در ساختار اجرایی آن کنند ؟

وقتی ورزش در رسانه ملی وامدار سلیقه های شخصی و عملکرد فردی می شود، با این همه ‏نقطه ضعف و برخی اشکالات که متاثر از نحوه برخورد خود با اتفاقات است. باید هم در چنین ‏موقعیتی قرار بگیرد.‏
روزی که گزارشگر باشگاه خبرنگاران جوان مورد توهین علی دایی قرار گرفت و برنامه نود این ‏تصویر را پخش کرد و حتی در یک کلام به مذمت چنین حرکتی نپرداخت، سهم این مشکلات ‏برشمرده میان علی دایی و رسانه ملی 50-50 می شود !‏

به واقع در این روزهای عجیب و غریب نمی دانیم، تعارف و نان قرض دادن ها در برنامه یار ‏دوازدهم پیش از جام جهانی که از شبکه سه پخش می شد را باور کنیم، یا برخوردی که با دکتر ‏زادمهر به دلیل حمایت از برانکو در برنامه یک جهان، یک جام شد ؟!‏
اما آنچه واضح و آشکار است، وضعیت غیر حرفه ای حاکم بر ورزش صداوسیما است که به ‏تحلیل اشتباه یاردوازدهم منجر شده و موجب می شود، ریاست رسانه ملی از آبروی خود برای ‏آن مایه گذاشته و حتی متواضعانه برای تشکر راهی استودیوی این برنامه ها شده و در جوی ‏دوستانه به بحث با عوامل بپردازد.‏

اما این در شرایطی است که به خاطر اشتباه در تحلیل و رویکردهای غیر تخصصی ورزش ‏رسانه ملی، نه تنها این انتقادها امروز برای مردم جالب نیست، بلکه موجب کاهش وحشتناک ‏مخاطبانی است که در این 8 سال بارها و بارها چنین مواردی را چه بسا بدتر و دردناک تر ‏شنیدند ولی به خاطر بی تفاوتی و ندیدن چشم های تصمیم گیر رسانه ملی، دچار بی تفاوتی ‏شدند و حالا دیگر چنین توقعی برای شنیدن داستان های کهنه از زبان رسانه ملی ندارند!

[External Link Removed for Guests]