آیا بازگشت دوباره بحرین و آذربایجان به مام میهن امکان پذیر

[563]

[HIGHLIGHT=#f79646]  بازگشت دوباره بحرین و جمهوری آذربایجان به مام میهن امکان پذیر میباشد؟  


  ایران هم توان استفاده از استراتژی اسرائیل را دارد؟ (خرید تدریجی و آرام آرام زمین های ارزان و دور افتاده و استراتژیک بحرین و جمهوری آذربایجان توسط حکومت ایران) 

  نظر من این استراتژی در مورد جزیرهء بحرین بیشتر و قوی تر میتونه صدق کنه نظر شما چیست؟ 
  باید این رو هم در نظر گرفت که مردم این دو کشور تحت شدیدترین و منفی ترین تبلیغات ضد ایرانی قرار دارند و   (بگی نگی از ایران نفرت شدیدی در دل انبار کرده اند)  
  
 [HIGHLIGHT=#f79646]  شما و راهکارهایتان برای بازگرداندن دوبارهء این دو کشور به مام میهن (ایران) چیست؟   

[shola]

من گزینه مثبت رو انتخاب کردم ولیروش شما رو عملی نمی دونم در کل معتقدم دوباره خاورمیانه به یک شکل واحد با محوریت اسلام و به

مرکزیت ایران خواهد شد حالا دیگه فرقی نمی کنه که ما مالک سرزمین ها باشیم بلکه مالک دلها شدیم و این دیگری رو نیز به همراه داره

[pedmehr]

  باید این رو هم در نظر گرفت که مردم این دو کشور تحت شدیدترین و منفی ترین تبلیغات ضد ایرانی قرار دارند و   (بگی نگی از ایران نفرت شدیدی در دل انبار کرده اند)  

  
  

من مدتي در بحرين زندگي كردم . به هيچ وجه چنين چيزي نيست و چنين نفرتي وجود نداره. عمده مردم بحرين شيعه هستن و اصالتا ايراني و اغلب به ايراني ها احترام بسيار زيادي ميگذارند . اگر تبليغاتي هم وجود داره به دليل حكومت سني اين كشور هست كه اكثر مردم هم از اون نا راضي هستند .

[563]

در مورد مردم شیعهء بحرین اطلاعات زیادی ندارم اما به خوبی احساس دورنی مردم جمهوری آذربایجان (آران) رو نسبت به ایران میدونم چون خودم هم یک آذری هستم و چند سالی هست که در فورمها و وبسایتهای جمهوری آذربایجان فعالیت میکنم و احساسشون رو به خوبی میتونم درک کنم
اونها فکر میکنند که اون زمان ایران جمهوری آذربایجان رو اشغال و به زور ضمیمهء ایران کرده بود و بعدش هم از ایران جدا شده و به اشغال روسهای کمونیست در امده بودند و امروز بعد از صدها سال اسارت به رهبری حیدر علیف تونستند آزادی و استقلالشون رو به دست بیارند!! و از شر دو کشور ظالم خلاص بشند! و کشوری لائیک دمکراتیک! پیشرفته ........................رو بنا کنند!

حالا از این ها بگذریم، رژیمی فعلی آذربایجان با بی شرمی کامل خواستار الحاق آذربایجان شرقی و غربی به جمهوری آذربایجان هستش اگه دیر بجنبیم و کاری برای الحاق دوبارهء جمهوری آذربایجان به ایران نکنیم ممکن هست در آینده رخ دادهای تلخی برای کشورمون رخ بده با توجه به اینکه یکی از نزدیکترین متحدان رژیم صهونیستی در بین همسایه هامون همین جمهوری آذربایجان هستش.

[shola]

اینها چیزی جز توهمات القایی نیست اگه مردم ازربایگان تاریخ خودش رو می دونستند ان وقت بدون هیچ مخاصمه ایی این منطقه به اغوش مادر خود باز می گشت

[563]

اینها همشون تاثیر تبلیغات منفی رژیم جمهوری آذربایجان هست که هر روز به خورد مردم این کشور میدند
یکی از مشکلات بزرگی که مقابل راه بازگشت جمهوری آذربایجان به ایران رو سد کرده تحریف کتابهای درسی تاریخ، توسط رژیم جمهوری آذربایجان میباشد

[Mohammad.Jafar]

به نظر من پس گرفتن بحرین می تونه خیلی برامون خوب باشه!
اما آذربایجان نه!
چون در صورت پس گرفتن هر کدام از این دو کشور با جنگها و درگیریهایی برای اعلام استقلالشان مواجه خواهیم بود.
اسرائیل را نگاه کنید دائم در حال جنگ است!

و ما هم مانند اسرائیل که توسط امریکا پشتیبانی می شود از روسیه یا جایی دیگر پشتیبانی نخواهیم شد!

اگر بحرین دوباره اعلام استقلال کنه شاید زیاد مشکلی پیش نیاد.

ولی اگر آذربایجان بخواهد اعلام استقلال بکند ممکن است که یکجا هم آذربایجان شرقی هم غربی و هم آذربایجان با هم اعلام استقلال کنند مخصوصا که مدتی مردم جمهوری آذربایجان و آذربایجان شرقی و غربی با هم مانوس خواهند شد ...

و همچنین آذربایجان چند برابر فلسطین وسعت دارد و وضع معیشتی مردم آن مانند مردم فلسطین آن زمان نیست که به راحتی خانه خود را بفروشند.
---------------------------
پس بهتره که به نظر سنجی گزینه <<فقط بحرین>> و <<فقط آذربایجان>> را هم اضافه نمایید

[563]

نقشه جغرافیایی جمهوری آذربایجان (آران)



نقشه جمهوری آذربایجان در کنار ایران



نقشهء جزیرهء بحرین


بحرین



دوستان عکسها رو هر چقدر خواستم کوچیک کنم متاسفانه موفق نشدم و برای همین با سایز بزرگ مجبور به قرار دادن رو تایپک شدم.

[563]

[COLOR=red]  استقلال بحرين بدون انجام همه پرسي

  
[COLOR=#000055] جام جم آنلاين:   39 سال پيش درچنين روزهايي مراحل نهايي جدا شدن قسمتي از خاك ايران (بحرين) انجام شد و شوراي امنيت سازمان ملل با استناد به گزارش نهايي نماينده ويژه دبيركل در بحرين مبني بر نظر اكثريت مردم به جدايي از ايران، استقلال بحرين از خاك كشورمان را در تاريخ 30 آوريل 1970 (‌ارديبهشت 1349) مورد تأييد و تصويب قرار داد.

  مجمع الجزاير بحرين از قديم الايام بخشي از امپراتوري ايران پيش از اسلام بوده است. در اوايل قرن شانزده ميلادي با هجوم استعمار پرتغال به منطقه اقيانوس هند و خليج‌فارس ‌در سال 1506، بسياري از نقاط استراتژيك منطقه و از جمله جزيره هرمز و مجمع‌الجزاير بحرين نيز ( در سال 1521) به تصرف و اشغال پرتغالي‌ها درآمد.  
 
 پس از گذشت حدود يك قرن از اشغال پرتغالي‌ها، شاه‌عباس در سال 1602 با لشكركشي به بحرين آنجا را از تصرف اشغالگران خارجي آزاد كرد و مجددا به ايران ملحق شد. پس از آن، ‌مجمع الجزاير بحرين مدت 180 سال در اختيار و تحت نظر كامل حكومت ايران بود.
 
 در سال 1783 (‌يا 1782) شيخ احمد بن خليفه از قبيله ‌بني عتبه و از خاندان ‌خليفه (كه از منطقه نجد در مركز عربستان به كويت مهاجرت كرده بود)‌ به اين سرزمين حمله كرد و پس از شكست سربازان ايراني بر آن استيلا يافت.
 
 از آن پس، حكومت بحرين با حمايت همه جانبه سياسي - استعماري انگلستان در اختيار اعضاي خاندان خليفه (آل خليفه)‌ قرار گرفت.با اين همه در همه اين سال‌ها ايران همچنان بحرين را جزئي از خاك خود مي‌دانست.
   
 دولت ايران در مدت يك قرن و نيم حاد شدن مسئله بحرين (‌1820 -1970) ‌و با وجود دخالت و سلطه انگلستان بر آن جزيره، هيچگاه جدايي بحرين از خاك ايران را نپذيرفت؛ اگرچه قدرت انجام عمل حادي عليه انگليس را نيز نداشت. نخستين گام‌ها به سوي واگذاري بحرين در زمان پهلوي دوم برداشته شد و آن زماني بود كه انگليسي‌ها و آمريكايي‌ها از هر دو سو شاه را به چنين تصميمي ترغيب، تهديد و تطميع كردند و سرانجام به هدف خود دست يافتند.   
 [COLOR=red]توطئه مشترك انگليس و امريكا

علت اقدام انگليس و آمريكا براي استقلال بحرين، اهميت سياسي - استراتژيك آن بود، ضمن اينكه ايران شاهد افزايش فعاليت‌هاي انقلابي اعراب در سواحل خليج‌فارس در خلال سال‌هاي 1965- 1964 و ترس از گسترش آن به داخل خاك ايران و عليه حكومت شاهنشاهي نيز بود؛‌ البته حضور نظامي انگليس در منطقه و نيز بندر عدن به‌عنوان متحد ايران تا اندازه‌اي ترس حكومت شاه را كاهش مي‌داد.‌

در نوامبر 1967، نيروهاي انگليسي پيرو جنگ‌هاي داخلي يمن از بندر استراتژيك عدن) نزديك باب المندب و ابتداي جنوبي درياي سرخ)‌ خارج شدند و به‌دنبال آن، ‌جمهوري دموكراتيك خلق يمن‌ (يمن ‌جنوبي)‌ به‌عنوان يك كشور سوسياليستي افراطي شكل گرفت. اين كشور به‌زودي حامي جنبش‌هاي انقلابي و چپ‌گراي منطقه شد و در اين راستا با ايران و نيز كشورهاي ميانه‌رو (و غرب گراي) عرب به‌عنوان كشورهاي مرتجع شروع به مقابله و مخالفت كرد.

انگلستان پس از خروج از عدن (‌يمن جنوبي) ‌، ‌نيروهايش را به بحرين منتقل كرد و بدين ترتيب پس از عدن، ‌مجمع الجزاير بحرين به‌عنوان پايگاه مهم انگلستان در شرق سوئز و خليج‌فارس مطرح شد.

مدتي بعد در ژانويه 1968، ‌پس از اينكه انگلستان اعلام كردكه نيروهايش را تا پايان سال 1971 از شرق سوئز خارج خواهد كرد، دولت ايران از اين تصميم استقبال كرد و اعلام كرد كه از حق حاكميت خود بر بحرين منصرف نشده است اما‌ با طراحي و هدايت انگلستان قرار شد فدراسيوني متشكل از 9 شيخ نشين جنوب خليج‌فارس و از جمله بحرين در قالب يك كشور واحد پس از خروج نيروهاي انگليسي از منطقه تشكيل شود.

شيخ بحرين با ابراز ناخشنودي از مسئله خروج نيروهاي انگليسي ‌و ادعاي مالكيت ايران بر بحرين آن را يك مشكل امنيتي براي آينده مجمع الجزاير دانست بنابراين حل اين مشكل را پيوستن بحرين به فدراسيون ياد شده دانست.
   

[563]

 [COLOR=red]يك گزارش ، نه همه پرسي !

انگلستان در تاريخ 20 مارس موافقت رسمي خود را با انجام پيشنهاد دولت ايران به اوتانت، دبيركل سازمان ملل اعلام كرد. وي نيز در همان روز پس از مشورت با نمايندگان ايران و انگلستان اعلام كرد كه ويتوريو وينتسپير گيچياردي (‌ديپلمات ايتاليايي)‌ معاون دبيركل و مديركل دفتر اروپاي سازمان ملل در ژنو را به‌عنوان نماينده ويژه خود در كسب آراي‌ مردم بحرين منصوب كرده است ضمنا وي از ايران و انگلستان براي انجام مسئوليت خود در ابراز نظر و تصميم‌گيري نهايي در مورد حل مسئله بحرين، اختيار تام گرفت!

نماينده ويژه دبيركل در امور بحرين، در رأس يك هيئت 5 نفري عازم آن جزيره شد و از 29 مارس تا 18 آوريل 1970 به‌نظر خواهي گزينشي و گفت‌وگو با گروه‌هاي منتخب سياسي - اجتماعي بحرين پرداخت.

برخلاف ادعاي برخي منابع خارجي مبني بر مراجعه به آراي‌ عمومي از طريق (‌رفراندوم)‌ يا انتخابات عمومي، ‌اين امر صحت ندارد، بلكه به همان روش محدود گزينشي بسنده شد.

پس از آن‌ گيچياردي داده‌ها و نتايج كسب شده را در گزارشي به دبيركل تسليم كرد تا براساس آن تصميم نهايي درباره سرنوشت بحرين اتخاذ شود.

در گزارش مذكور آمده بود:‌ هيئت اعزامي دريافتند كه مردم بحرين پيشنهاد و درخواست ايران و انگلستان براي نظرخواهي و مساعي جميله سازمان ملل را در اين راه مورد ستايش و تقدير قرار دادند ، هيچ‌گونه تلخكامي و خصومتي از سوي مردم بحرين نسبت به ايراني‌ها مشاهده نشد و اظهار اميدواري شده بود كه مالكيت ‌ ايران بر بحرين يكباره و براي هميشه كنار رود‌.

ضمنا آمده بود كه مردم بحرين پس از حل مسئله بحرين، ‌خواستار روابط نزديكتر خود با ساير كشورهاي عرب و نيز ايران و خواهان يك كشور مستقل و با حاكميت كامل سياسي هستند و بالاخره اينكه اكثريت تام مردم احساس مي‌كنند كه بحرين يك كشور عربي است.

رئيس هيئت اعزامي، ‌گزارش خود را با اين نتيجه‌گيري به پايان رسانده بود كه كسب نظر و مشورت‌هاي وي در بحرين او را متقاعد كرده است كه اكثريت مردم بحرين خواهان شناسايي هويتشان در يك كشور كاملا مستقل و داراي حق حاكميت و آزاد براي ايجاد روابط با ساير كشورها هستند‌.

گزارش ياد شده از سوي دبير كل به شوراي امنيت ارجاع شد و شوراي امنيت نيز با استناد به نتيجه‌گيري نهايي گزارش تدوين شده مفاد آن را راجع به استقلال بحرين و جدايي از خاك ايران در تاريخ 30 آوريل 1970 مورد تأييد و تصويب قرار داد.

ايران نيز در ماه مه (‌ارديبهشت 1349) براي شناسايي رسمي قطعنامه شوراي امنيت در مورد استقلال بحرين اقدامات قانوني را انجام داد. هيئت دولت قطعنامه‌ شوراي امنيت سازمان ملل را براي بررسي و تصويب درقالب لايحه به مجلس شوراي ملي تقديم كرد.

اين لايحه در تاريخ 24 ارديبهشت 1349 با 187 رأي مثبت و 4 راي منفي به تصويب مجلس شوراي ملي رسيد. نمايندگان مخالف از سوي جناح پان ايرانيسم به رهبري محسن پزشكپور رهبري مي‌شدند.مجلس سنا نيز در 28 ارديبهشت ماه آن را به اتفاق آرا (60 رأي كل نمايندگان) تصويب كرد.

حاكم بحرين براي نخستين بار در آذرماه 1349 (دسامبر 1970) ‌از ايران بازديد كرد و موافقت‌نامه اوليه مربوط به فلات قاره دو سرزمين به امضا رسيد.

اعلاميه استقلال بحرين در تاريخ 14 اوت 1971 منتشر شد. دولت ايران تنها يك ساعت پس از استقلال بحرين آن را به رسميت شناخت. يك روز بعد (‌15 اوت)‌ ، ‌بحرين و انگلستان يك قرار داد دوستي (با هدف مشورت در مواقع ضروري) با يكديگر امضا كردند! بدين ترتيب، مسئله بحرين پس از يك قرن و نيم منازعه و كشمكش به نقطه حل رسيد.‌

سازش و توافق ايران با قدرت‌هاي غربي بر سر بحرين، امتيازات كوچكي براي ايران داشت و آن هم افزايش نقش ايران در منطقه خليج‌فارس بود. امتياز بزرگي كه ايران با جدايي بحرين پرداخت كرد از بين رفتن نقش استراتژيك ايران در جنوب خليج‌فارس بود. تا پيش از اين ايران علاوه برشمال خليج‌ فارس برقسمتي از جنوب آن نيز حاكميت داشت.
  

[hasan 21]

در طول تاریخ خیلی سرزمین ها از ایران جدا شده ( افغانستان،پاکستان،ارمنستان و ... ) حالا چرا ما فقط باید فکر پس گرفتن این دو کشور باشیم ؟

[kalafe]

با این وضع موجود مملکت داری اگر همین سرزمین ها رو هم از دست ندیم شانس آوردیم چه برسه به اینکه بحرین و آذربایجان رو هم پس بگیریم . تا حالا که آقای رئیس جمهور زحمت کشیدن و اسم خلیج فارس رو عوض کردن و زیر پرچمی با یک اسم جعلی عکس می گیره و راست راست راه می ره و دروغ می گه