روشى جديد براى تشخيص تومورهاى سرطانى

[Dr.Akhavan]

  جديد براى تشخيص تومورهاى  


نويسنده : دكتر كامبيز گيلانى-دكتراى داروسازى

مهندسين انستيتو فناورى ماساچوست (MIT) روش جديدى را ابداع نموده اند كه شايد در آينده براى تشخيص زودرس تومورهاى سرطانى در مراحل اوليه رشد كمك شايانى را به پزشكان و بيماران مبتلا ارائه كند.

در اين روش نانوذرات در درون تومورهاى سرطانى تجمع يافته و توده اى را ايجاد مى كنند كه علائم مغناطيسى آن توسط دستگاه تصويربردار رزنانس مغناطيسى (MRI) قابل تشخيص باشد. نتايج اين تحقيقات در ماه مه در يكى از مجله هاى معروف شيمى به نام Angewandte Chemie International Edition به چاپ رسيده است.

در اين سرى تحقيقات كه آزمايش هاى فاز حيوانى آن به تازگى آغاز شده است نانوذرات اكسيد آهن پس از تزريق به بدن حيوان در جريان خون سيستميك حركت كرده و وارد بافت تومور مى شوند.
تومورهاى جامد براى رشد خود به تشكيل عروق خونى نيازمندند اما با توجه به رشد سريع تومورهاى سرطانى فضاهاى خالى بين سلول هاى اندوتليوم پوشش دهنده ديواره عروق خونى وجود دارد.

نانوذرات مى توانند از اين فضاهاى خالى عبور كرده و به تومورها وارد شوند. به محض ورود به داخل سلول تومور، نانوذرات توسط روشى كه مهندسين MIT طراحى كرده اند تجمع پيدا مى كنند، به خصوص برخى از آنزيم ها يا پروتئازها در درون تومور باعث تجمع خود به خودى نانوذرات و يا چسبيدن آنها به يكديگر مى شوند توده اى كه به اين شكل از نانوذرات تشكيل مى شود آنقدر بزرگ است كه قادر به برگشت از طريق فضاى خالى بين ديواره عروقى نيست. به علاوه علائم مغناطيسى اين توده ها بسيار قوى تر از تك تك نانوذرات بوده به طورى كه به راحتى توسط MRI تشخيص داده مى شود.

دكتر سانگيتا بهاتيا دانشيار بخش علوم زيستى و فناورى هاروارد-MIT مى گويد: «ما نانوذراتى را به درون تومورهاى بدخيم تزريق مى كنيم كه بلافاصله پس از مواجهه با پروتئازها خودبه خود تجمع پيدا مى كنند. هنگامى كه اين ذرات تجمع پيدا كردند درون تومور مى چسبند و به خوبى توسط MRI قابل رويت هستند. بدين ترتيب مى توان به صورت غيرتهاجمى تصويرى از يك تومور كه به سرعت در حال رشد است، تهيه نمود.»

اين فناورى در وهله اول براى مطالعه تومورهاى سينه مورد استفاده قرار گرفت. به گفته دكتر بهاتيا اين روش ممكن است در آينده براى تشخيص انواع مختلف سرطان مورد استفاده قرار گيرد. همچنين اين محققين در نظر دارند كه با اين روش عواملى كه موجب تبديل يك توده خوش خيم به تومور سرطانى در بدن مى شود را مورد مطالعه قرار دهند. نانوذرات به كار رفته ممكن است با خود داروهايى را به درون سلول هاى سرطانى حمل نمايند كه موجب مرگ آنها شود. به اين ترتيب مى توان تا حد زيادى از عوارض ناشى از اشعه درمانى و شيمى درمانى مرسوم جلوگيرى كرد.