موارد استفاده:طبیعت غیر متمرکز شبکه بی سیم adhoc ، این شبکه ها را برای کاربرد های مختلفی که نمی توان در آن ها بر گره های مرکزی تکیه کرد مناسب کرده،
و باعث بهبودی قابلیت افزایش اندازه ی (scalability) شبکه های بی سیم adhoc نسبت به شبکه های بیسیم مدیریت شده، شده است. به هر حال
محدودیت های تئوریک و عملی برای ظرفیت کلی اینگونه شبکه ها به دست آمده است.
نیاز به تنظیمات بسیار کم و قابلیت راه اندازی سریع، باعث شده تا شبکه های adhoc گزینه ی مناسبی برای شرایط اضطراری مانند بلایای طبیعی یا درگیری
های نظامی باشند. وجود یک پروتوکل مسیر یابی دینامیک با قابلیت سازگاری بالا به شبکه های adhoc امکان شکل گیری سریعی داده است. شبکه های
بیسیم adhoc را می توان به صورت زیر بر اساس موارد استفاده طبقه بندی کرد.
1. شبکه های adhoc متحرک (mobile adhoc networks - MANETs)شبکه هایی از مسیریاب ها(routers) و میزبانان(hosts) هستند که به صورت بیسیم به هم متصلند. مجموعه ی آنها یک توپولوژی دلخواه را شکل میدهد.
مسیریاب ها آزادند که به صورت تصادفی حرکت کنند و خود را به صورت دلخواه ساماندهی کنند. در نتیجه، ممکن است توپولوژی شبکه سریعا و به طور
غیر قابل پیش بینی تغییر کند. همچون شبکه ای میتواند به صورت تک یا به صورت متصل به شبکه ای بزرگتر مانند اینترنت کار کند.
هنگامی که در میانه ی دهه ی 90 میلادی شبکه های بی سیم (802.11/Wi-Fi) به صورت گسترده توسط لپ تاپ ها به کار گرفته شدند، شبکه های متحرک adhoc
به موضوع پر طرفداری برای تحقیق تبدیل شدند.
برنامه ی هر کودک یک لپ تاپ، لپ تاپ های ارزان قیمتی برای توزیع در تعداد خیلی بالا(هر بار بیش از یک میلیون) تولید کرد تا به کشورهای در حال توسعه
برای مصارف تحصیلی ارائه شود. این لپ تاپ ها از شبکه های adhoc بر اساس IEEE 802.11 برای ایجاد شبکه های مش برای ارتباط شبکه استفاده میکنند.
شبکه های adhoc برای خودرو (vehicular ad hoc networks - VANET) نوع دیگری از MANETها هستند که برای ارتباط بین خودرو ها با هم
و بین خودرو ها و ادوات کنار جاده ای ایجاد شده اند.
شبکه های هوشمند adhoc برای خودرو(Intelligent Vehicular ad hoc Networks – InVANET) نمونه ای از کاربرد هوش مصنوعی در خودروهاست
که باعث امکان بروز رفتار خود مختار هوشمند توسط خودروها در مواقعی مانند تصادفات، رانندگی در حین مستی و... می شود. تکنولوژی InVANET می تواند
همچنین برای خودروهای توپدار و زرهی در هنگام ماموریت در صحنه ی نبرد و زمان صلح استفاده شود.
2. شبکه های بیسیم مش (wireless mesh networks)شبکه ای است از گره های رادیویی که تحت یک توپولوژی مش مرتب سازی شده اند. محدوده ی پوشش گره های رادیویی که هر کدام به عنوان یک شبکه تنها
کار میکنند بعضا ابر مش نامیده میشود. دسترسی به این ابر مش به گره های رادیویی که با هماهنگی با یکدیگر تشکیل یک شبکه رادیویی میدهند وابسته است.
یک شبکه ی مش قابل اتکاست(reliability) و همچنین دارای تکرار است(redundancy). وقتی که یک گره از کار می افتد، باقی گره ها همچنان یا به صورت
مستقیم یا از طریق گره های دیگر با هم در ارتباطند(با از کار افتادن یک گره، شبکه دچار اخلال نمی شود-مترجم
). به یک شبکه adhoc زمانی می توان مش
اطلاق کرد که همه گره ها ثابت بوده و حرکتی نداشته باشند.
3. شبکه های حسگر بی سیم(Wireless Sensor Network - WSN)شبکه ای از دستگاه های مستقل که در محیطی پراکنده شده اند و با همکاری هم با کمک حسگرها بر خصوصیات فیزیکی مانند دما، صدا، لرزش، فشار، حرکت
یا آلاینده ها در بخش های مختلف آن محیط نظارت می کنند شبکه های حسگر بی سیم نام دارند. در ابتدا شبکه های حسگر بی سیم برای مصارف نظامی مانند
نظارت بر خطوط مقدم و محیط نبرد ساخته شدند، اما هم اکنون در بسیاری از کاربردهای غیر نظامی مانند نظارت بر اکوسیستم های زیست محیطی، نظارت بروضعیت
بیماران، اتوماسیون منزل و کنترل ترافیک کاربرد دارند.
هر گره در یک شبکه حسگر بی سیم، علاوه بر یک یا چند حسگر، دارای ابزار ارتباط رادیویی یک میکرو کنترلر کوچک و یک منبع انرژی(مانند باطری) نیز هست.
اندازه ی هرکدام از این گره ها ممکن است از یک دستگاه به اندازه ی جعبه ی کفش تا دستگاهی به اندازه ی ذرات شن تغییر کند(اندازه شن اشاره دارد به
استفاده از رادار های بسیار کوچک به شکل شبکه حسگر های بی سیم توسط ارتش آمریکا برای نظارت بر کوچکترین حرکات واحد های نظامی ارتش در میدان های
بزرگ نبرد-مترجم
). به همین صورت هزینه ی تولید هر نوع از گره ها نیز بر حسب اندازه ی شبکه و پیچیدگی هر کدام از گره ها متفاوت است، از چند صد دلار
تا چند سنت(صدم دلار!). محدودیت های اندازه و قیمت روی گره های شبکه حسگر، باعث ایجاد محدودیت هایی روی منابعی مانند انرژی، حافظه، سرعت پردازش
و پهنای باند می شود.
معمولا شبکه ی حسگر از یک شبکه بی سیم adhoc تشکیل یافته، به این معنی که هر حسگر از الگوریتم مسیر یابی چند مرحله ای (Multi hop routing ) استفاده
می کند.(ممکن است یک داده توسط چندین گره به پایگاه مرکزی فرستاده شود.)
