نهاجا و Anti Sead
یکی از ماموریتهای مهمی که در صورت بروز درگیری بین ایران و ایالات متحده برای نهاجا تعریف خواهد شد ماموریت مقابله با سرکوب دفاع هوایی دشمن یا Anti Sead هست.
فلسفه Anti Sead ورود رهگیرهای خودی به منطقه نبرد و پاکسازی هواپیماهای تخصصی سرکوبگر دفاع هوایی دشمنه .... سرکوبگرهای دشمن به طور معمول بمب افکنهایی هستند که مقادیر زیادی تسلیحات هوا به زمین از جمله موشکهای ضد تشعشع، غلافهای اخلالگر، موشکهای کروز و بمبهای هدایت پذیر حمل می کنند ، به همین دلیل مقابله با این جنگنده ها برای رهگیرهای خودی بسیار آسونه، از طرفی با ورود رهگیرها و آغاز نبرد ، با فرض نبود اسکورت سرکوبگر های دشمن یا باید عقب نشینی کنند یا شروع به رزم هوایی کنند که این امر با توجه به تجهیزات سنگینشون غیر ممکنه ، در نتیجه با فرض عدم وجود اسکورت، ورود رهگیرهای خودی به صحنه نبرد مساوی خواهد بود با لغو ماموریت SEAD، قبل از اینکه به مساله "نبود اسکورت" بپردازیم به مقدمات Anti Sead می پردازیم.
اولین نکته در عرصه نبرد اینه که شما بدونید و بفهمید که دشمن قصد سرکوب داره، در صحنه نبرد عملا وقتی 30 یا 40 پرنده دشمن روی اسکوپ شما ظاهر میشه ، شما فقط با بررسی سرعت و ارتفاع اونها می تونید حدس بزنید مامورت اونها چیه، و دامنه حدس هم خیلی وسیعه ، عملا در برابر چشمان شما یک بمب افکن که داره میاد نیرو گاهتون رو بزنه با یه سرکوبگر فرقی نداره...به طور معمول در صورت وجود شبکه ارتباطی مطمئن، بعد از از دست رفتن اولین رادار یا حداقل اجرای اولین مرحله سرکوب، خودی می فهمه که پرنده مقابلش سرکوب گره.. اینجا نهاجا مهره های خیلی با ارزشی داره ... رادارهای موج بلند مثل نبو یا مطلع الفجر به راحتی موشکهایی مثل هارم رو به یک دو قطبی تبدیل کرده و آشکار می کنند ... با اشکار سازی سلاحها ، قطعا امتیاز غافلگیری از دشمن گرفته میشه ، و با دستور به خاموش سازی راداها ، طرح گسترش و حرکت و جابجائی سیستمهای پدافندی عملا صحنه نبرد رو تغییر میکنه.... .
تا اینجا را دارهای شما خاموشه ، دشمن نمی تونه شما رو با ARM بزنه ، شما هم نمی تونید اون رو با موشکهای هدایت راداری بزنید.... .
خوب این یکی از اهداف عملیات سرکوبه .... یعنی به شما اجازه نده که شلیک زمین به هوا داشته باشید... SEAD رو تقریبا میشه با عملیات ضد رادار معادل دونست ... با توجه به اینکه اصلی ترین حربه در سرکوب هدف قرار دادن سایتهای راداری با موشکهای ضد رادار و بعد هدف قرار دادن مراکز فرماندهی و به ندرت هدف قرار دادن سکوهای پرتاب موشکه ... مادامی که رادارهای شما خاموش هستند ، سکوهای کوتاه برد شما مثل تورام-1 یا شهاب ثاقب یا سماوات و 100 میلی متری، با استفاده از سیستمهای رهگیری اپتیکال و غیر فعال خودشون یک چتر کوتاهبرد دفاعی تو شعاع 20 کیلومتری ایجاد کنند.... این چتر عملا می تونه یک دفاع موثر در برابر حمله یگانهای هوایی دشمن به خطوط مقدم شما یا حملات پرحجم به تاسیسات حیاتی مثل پلها یا کارخونه ها به وسیله بمبهای هدایت اپتیکی یا جی پی اس/ اینرسی که از ارتفاع زیر 8 کیلومتر پرتاب میشن باشه.... علاوه بر این شما می تونید با استفاده از سیستمهای رهگیری اپتیکال با موشکهایی که هدایت فاز نهاییشون مستقله مثل صیاد یا شاهین، یه چتر دفاعی محکم تا ارتفاع 10 یا 12 کیلومتری بسازید و حفاظت از تاسیساتتون رو بدون نیاز به رادارها انجام بدید ... شما فعلا برنده اید... اونها برای سرکوب پدافند شما نیاز به رهگیری امواج رادارتون دارند و شما بدون رادار تونستید از خودتون محافظت کنید .... از طرفی این احتمال هم وجود داره که با همین سیستمهای غیر فعال بتونید سرکوبگرهای دشمن رو هدف بگیرید ....
اما برای یک حفاظت جامع و مطمئن به رادار نیاز مبرم دارید .... و مطمئن ترین راه اینه که رهگیرهاتون رو به صحنه نبرد فرا بخونید ... رهگیرها وارد میشن ، سرکوب گرها "مجبورند" خارج بشن، مگر اینکه اسکورتشون تو صحنه نبرد باشه و اون اسکورت با رهگیرهای شما در گیری بشه ... اسکورتی مثل رپتور...
نکته مهم اینجا شروع میشه ، چه جوری بدون رادار رپتور رو حذف کنیم؟ جنگنده ای که برای cap تو ارتفاع 12 کیلومتری داره با 1.5 ماخ میتازه!
نکته اول اینه که بدونید پدافند... موشک زمین پایه برای هر رهگیری کابوسه... جنگ رو بیاد بیارید که تامکتها از ورود به خاک عراق منع شده بودن ، رپتور هم همینه ... هنر رپتور تا جائیه که حریفش موشک رو شلیکک نکرده، بعدش هم فرار از موشک هوا به هوا به مراتب سهل تر از سامه ....
اما چطور به سمت رپتور موشک شلیک کنیم وقتی برد سیستمهای اپتیکالمون کافی نیست و رادارهامون هم باید خاموش بمونن؟...
یک سری راههایی هست ، مثلا اینکه شما 100 دیکوی یا شبیه ساز رادار داشته باشی و دشمن رو با اونها مشغول کنی ، یا رادارهای جهش فرکانسی داشته باشی ... یا بتونی موشکهای ARM رو با تور یا سیستمی مثل فینیکس با موشکهای دوش پرتاب هدف قرار بدی .... یا اینکه از جمر هایی مثل پلنا-1 استفاده کنید.... تا بتونید برای چند دقیقه حساس رادارهاتون رو روشن کنید .... و رپتور رو بکشید پائین...
خوب این یه چرخه باطله ... خیلی هم مطمئن نیست...
اما بهترین راه استفاده از ترکیب رادارهای غیر فعال و موشکهای با هدایت نهایی مستقل برای رهگیری رپتوره... اگر شما بتونید مختصات تخمینی رپتور رو تو یه دایره 1 یا 2 کیلومتری به صورت لحضه ای به موشکی مثل شاهین بدید شاهین تو 1 یا 2 کیلومتری این دایره رادار آرایه فازی خودش رو روشن خواهد کرد و مثل شرایط ایده آل با رپتور درگیر خواهد شد و این برای رپتور یک مصیبت واقعی خواهد بود.... شما با ترکیب دو رادار غیر فعال مثل کلچوگا به راحتی می تونید مختصات سه بعدی جنگنده ای مثل رپتور که قطعا رادارش روشنه رو بدست بیارید .... مهم این نیست که حتما با اولین شلیک رپتور رو حذف کنید ... رتور برای فرار از شاهین باید مانور بده باید احتراز کنه ... و در این شرایط نخواهد تونست خودش رو به فاصله 40 کیلومتری جنگنده شما یعنی برد پرتاب مطمئن امرام برسونه ....
حذف رپتور از صحنه نبرد شما ، یک اقدام کلیدی خواهد .... اقدامی که به شما اجازه¬ی پرواز و عملیات تهاجمی آزادانه رو خواهد داد ... اقدامی که به شما اجازه پرواز اواکس رو خواهد داد....
اما یک نکته دیگه هم می مونه ... و اون اینه که نهاجا برای آنتی آواکس باید از موشکهایی استفاده کنه بهش توانایی دست دراز رو بده ... خوب یک سرکوبگر به طور معمول رهگیر انچنان قدری نیست شما برای مثال یک فورمیشن 4 فروند JSF رو با چهار تیر هارم و دو تیر امرام در نظر بگیرید.... تامکت یا فالکرومی که مجهز به رادار BARS یا IRBIS-E باشه حداقل می تونه تو 70 کیلومتری یه موشک R-27TE با احتمال برخورد 70 درصد به سمت این پرنده شلیک کنه .... دست دراز به این دلیل مهم که جنگنده ما باید پشت سایت سام بمونه .... علاوه بر این سرکوبگر برای فرار از یه موشک دور برد باید مانور بده ... برگرده ... و این یعنی لغو عملیات سرکوب پدافند هوایی دشمن... و این یعنی پیروزی شما...
