باتوجه به کاهش تدريجی ذخيرۀ موشکهای AIM-54 و همچنين مشکلات نگهداری طولانی مدت آنها، از سال ۱۹۸۶ نيروی هوايي ايران به دنبال سلاحی جايگزين جهت نصب بر روی شکاريهای اف-۱۴ خود برآمد. متخصصين ايرانی تلاش خود را بر روی تبديل موشکهای زمين به هوای MiM-23B (نوع بهبود يافتهء موشك هاوك A) به يک موشک هوا به هوا با قابليت حمل و شليک به وسيلۀ جنگندههاي تامکت متمرکز نمودند. در اواسط سالهای دهه ۷۰ ميلادی، نيروی هوايي اسرائيل با کمک گروهی از متخصصان لهستانیتبار از جمله Pinkus Schepinski و Danuta Laszuk و Avraham Wein تلاش نمود تا موشکهای MiM-23 Hawk را بر روی هواپيماهای فانتوم F-4E خود نصب نموده و قابليت پرتاب آنها را بدست آورد. اين پروژه به منظور مقابله با هواپيماهای ميگ-۲۵ که در اختيار کشورهای عربی قرار داشت از اهميت ويژهای برای اسرائيل برخوردار بود؛ اما اسرائيل پس از مدتی با تحويل گرفتن جنگندههای پيشرفتهء اف-۱۵ ايگل از ايالات متحده، اين پروژه را که تحت عنوان Distant Thunder و يا Distant Reach شناخته ميشد به بايگانی سپرد و از پيگيری آن خودداری نمود. اما نيروی هوايي ايران جايگزينی برای اين پروژه نداشت. بنابر گزارشهايي، يک گروه از متخصصان اسرائيلی سفری ۳ ماهه به ايران انجام دادند و قبل از خروج از ايران، نتايج آزمايشات نيروی هوائی اسرائيل را در اختيار متخصصان ايرانی قرار دادند. در اين سالها برای نخستين بار دو فروند هواپيمای اف-۱۴ متعلق به اسکادران ۸۲ با انجام آزمايشاتی عملن اين پروژه را از روی کاغذ به مرحله عمل رساندند. نتايج آزمايشها اوليه چندان رضايتبخش نبود زيرا تطبيق رادار AWG-9 با موشک MiM-23 Hawk به شکلی که در ابتدا تصور ميرفت آسان نبود. اما تکنیسین های ايرانی با تلاشی پيگير در اواسط سالهای دهه ۹۰ ميلادي، اولين موفقيتهای خود را در اين زمينه به ثبت رساندند. موشکهای MiM-23 که به اين منظور دچار تغييراتی شدهاند در نيروی هوايي اسلامي ايران با نام عربي سجيل يا AIM-23C شناخته ميشوند.
برخی خلبانان گزارش کردهاند که هنگام شليک موشک سجيل، موشک به سختي از هواپيما جدا ميشود بدین جهت صدماتي به تامکت وارد میکند که اگر خلبان هواپيما را بلافاصله به سمت بالا هدايت نکند، تامکت از دست خواهد رفت. امروزه تقریبن تمامی تامکتهای ایران به علت فرسودگی ناشی از گذر زمان و همچنین شرکت در یک جنگ طولانی و نبود دسترسی به قطعات یدکی، از رده خارج شده اند و تعداد بسیار اندکی تنها توانایی پرواز دارند. برای نمونه لامپهای TWT یا Traveling Wave Tube که برای تولید سیگنالهای رادیویی (راداری) تامکت به کار می روند و رادار تامکت بدون آنها هیچ کاری نمی تواند بکند، اکنون در دسترس نیستند و در بازار سیاه نیز امکان تهیۀ آنها وجود ندارد. البته از دست رفتن این لامپها باعث زمینگیری تامکتهای ایران نشد، بلکه مشکلات دیگری چون آویونیک، هیدرولیک، موتور و ... باعث زمینگیری حدود 40 تامکت ایرانی شده است. اما تامکتهایی که با موشکهای MIM-23A Hawk یا هاوک مجهز شدند، سامانه کنترل آتش آنها مجهز به یک SMS یا Stores Management Subsystem جدید شده است که باعث می شود تا تامکتها توانایی لانچ و هدفگیری و پرتاب موشکهای هاوک را دارا شوند. این کامپیوتر در سامانه کنترل آتش رادار AN/APG-71 سوپر تامکت یا F-14D های نیروی دریایی آمریکا از ابتدا وجود داشت. سامانه کنترل آتش مجهز به این زیرسیستم، به تامکت توانایی شلیک موشکهای AIM-120A و AIM-9M و AIM-7F/M را می داد.
در مجموع چهار تامکت نیروی هوایی اسلامی ایران به این زیرسیستم مجهز شدند:
6020-3 و 6034-3 و 6060-3 و 6073-3
از این میان تنها یک تامکت هنوز با موشک هاوک دیده شده است. در مردادماه سال 1381 تامکت 6073-3 که دارای پایلونهای هاوک بود، اورهال آن در صها (IACI) پایان یافت؛ اما 6020-3 و 6060-3 طبق گزارشهای رسیده به علت نداشتن لامپ TWT فاقد رادار فعال هستند. تامکت 6034-3 نیز به علت کمبود قطعات یدکی گوناگون در قسمتهای رادار، موتور و هیدرولیک از رده خارج شده است و گمان می رود به عنوان انبار قطعات یدکی مورد استفاده قرار گرفته باشد.
منبع: نامعلوم (لااقل برای من)






