به بهانه‌ی 26 مرداد سالروز حماسه خونین پاوه

[ali1371]

به بهانه‌ی 26 مرداد سالروز حماسه خونین پاوه
پاوه در خون




کردستان، لابراتوار توطئه‌گران ضد انقلاب بود، که سرنوشت انقلاب را به محک امتحان گذاشته بودند و اگر در کردستان، امپریالیسم و طاغوت و عمال داخلی آن‌ها پیروز می‌شدند، مسلماً نظیر همان برنامه شوم را در خوزستان، گنبد، آذربایجان و بلوچستان ... پیاده می‌کردند تا انقلاب اسلامی ما را به طور کلی نابود کنند، بنابراین سقوط کردستان فقط متضمن تجزیه یک منطقه از خاک وطن نبود، بلکه معادل نابودی انقلاب و استقلال ایران بود. و پاوه میعادگاه نیروهای چپ و راست برای انفجاری سرتاسری در همه کردستان به شمار می آمد که بالاخره به همه ایران منتشر می‌شد، بنابراین سقوط پاوه در آن شب تاریخی، سرآغازی برای شعله کشیدن آتش توطئه در سرتاسر کردستان، و سپس زیربنایی برای اسقاط نظام اسلامی ایران بود و می‌بینیم که سرنوشت انقلاب ما به این شب مخوف در پاوه بستگی داشت و ایمان و شهادت رزمندگان پاوه تعیین کننده جهت این سرنوشت تاریخی بود.
پاوه ـ هم‌چون نقطه عطفی در انقلاب
پاوه هم‌چون ستاره‌ای تابناک بر فرق آسمان انقلاب اسلامی ایران می‌درخشد، پاوه نطقه عطفی است که به سیاست 6 ماهه سکوت و انتظار دولت و ارتش پایان داده است و برای اولین بار، با قاطعیت و سرعت و قدرت، دشمنان را بر جای خود نشانده است. پاوه، بزرگترین ضربتی است بر گرده امپریالیسم و صهیونیسم که آرزوی پیروزی نظامی خود و سقوط انقلاب اسلامی ایران را به گور ببرند. پاوه میعادگاه فداییان راه خدا با طاغوتیان است، که به قدرت ایمان و شهادت بر نیروهای کفر و ظلم و جهل پیروز شده‌اند. پاوه، داستان شورانگیزی است که حماسه‌ها خلق کرده، اسطوره‌ها از خود به یادگار گذاشته، و شهادت‌ها و فداکاری‌های بی‌نظیر را بر قلب خود ضبط کرده، و شاهد جنایت‌هایی بوده که در تاریخ سابقه نداشته است. پاوه، اسمی لطیف، که در آن خشن‌ترین قتل عام‌ها صورت گرفته است. پاوه، که قله‌های سر به فلک کشیده‌اش، نمودار همت بلند جانبازان راه حق، و اراده سخت و پولاد مبارزان انقلاب اسلامی ایران است. پاوه، قبله‌گاه دل‌های دردمند و دیده‌های گریان و دعاهای پرسوزی بود که هزاران مومن به انقلاب، در آن شب مخوف، به سوی پاوه توجه می‌کردند و از خدای بزرگ خواستار پیروزی حق بر باطل بودند. هزاران نفر در پشت نخست وزیری گرد آمدند و تقاضای اسلحه کردند که به پاوه بروند و علیه ضد انقلاب بجنگند، از گوشه و کنار دنیا، سیل تلگراف و تلفن سرازیر شده بود که چرا دولت به رزمندگان پاوه کمک نمی‌کند و چرا ضد انقلاب را ریشه کن نمی‌نماید؟ موجی از احساسات پاک از طرف مومنین مسوول و متعهد در سرتاسر کشور به وجود آمده بود که هم‌چون آتشفشان زبانه می‌کشید و ریشه‌های خیانت و جنایت ضد انقلاب را می‌سوزانید.

شب هولناک ـ شب قدر
بالاخره، آخرین دقایق روز 26/5/58 در گردابی از مصیبت‌های سخت، و طوفانی از حمله‌های همه جانبه، هزاران مسلح خونخوار به پایان رسید، و با غروب آفتاب استعمار و ضد انقلاب منتظر غروب انقلاب اسلامی ایران بود، جنگی سخت از هر طرف آغاز شد، و هجوم دشمن مثل سیل می‌آمد که آخرین بقایای مقاومت را ریشه کن کند و باقیمانده‌های پاسدار را در خون غرق نماید، تا در خطه کردستان دیگر کسی نتواند از امام امت پشتیبانی کند، و یا به اسلام و انقلاب اسلامی ایران معتقد و ملتزم باشد. از شب تا به صبح رگبار گلوله‌های سبک و سنگین و خمپاره‌ها و راکت‌ها می‌بارید، و دشمن که به سرعت پیروزی خود، مغرورانه رجز می‌خواند، و بی‌مهابا پیش می آمد و هر چه را در مسیر خود می‌یافت می‌سوزانید و ریشه کن می‌کرد. چه شب هولناکی بود، رگبار گلوله از هر طرف می‌بارید، و جوانان ما یکی بعد از دیگری به خاک می‌افتادند. همه پاوه محاصره شده بود. روحیه‌ها ضعیف بود. و دشمنان همه اطراف را محاصره کرده بودند. و از همه‌ی اطراف گلوله می‌بارید و شهر در خطر سقوط قرار داشت، و چه آشوب و غوغایی به پا شده بود، همه مضطرب و ناراحت بودند. در این شب مخوف، فقط تعداد کمی پاسدار مجروح و دلشکسته در میان محاصره هزاران مسلح ضد انقلاب، در میان گردابی از بلا و مصیبت غوطه می‌خوردند، و فقط راه پرافتخار شهادت باقیمانده بود، پرچمداران انقلاب با حقانیت و مظلومیت خاصی در خون خود می‌غلطیدند، و نوکران اجنبی و خونخواران ضد انقلابی پیروزی منحوس خود را جشن گرفته بودند، و رقصان و پای کوبان همراه با غرش خمپاره‌ها و رگبار مسلسل‌ها پیش می‌رفتند. و مغرورانه اطمینان داشتند که در آن شب سیاه آخرین ندای حق و انقلاب را در گلوی آخرین رزمنده شهید برای همیشه خفه می‌کنند، و خبر شوم شکست انقلاب را همراه با سقوط جمهوری اسلامی ایران به طاغوت‌ها و ارباب‌ها و ابرقدرت‌ها بشارت می‌دهند! طاغوتیان نیز با بی‌صبری تمام منتظر اخبار شاد و شوم خود بودند و لحظات آخرین پیروزی را با لذت و حرص و ولع نوش می‌کردند...

چه شبی بود، این شب قدر، این شب مقاومت، این شب تعیین کننده سرنوشت ... و اما معجزه‌ای رخ داد. معجزه‌ای بسان پیروزی انقلاب اسلامی ایران، آن‌چنان کوبنده و زیر و رو کننده که برای هیچ کس قابل تصور نبود و سرنوشت جنگ را عوض کرده و در صبح پیروزی پیام زیر به ملت ایران تقدیم شد. فرمان امام صادر شد، به کوه‌هاو دره‌ها و دشت‌ها لرزه در انداخت، پاسداران از جان گذشته با فریاد الله اکبر می‌خروشیدند، و زمین و آسمان لبیک می‌گفتند، چه معجزه‌ای! که فقط از مردان برانگیخته خدا میسر است و بس.
نیروهای دشمن از هر سو پا به فرار گذاشتند. و مومنین به انقلاب آن‌چنان نیرو و قدرت گرفتند که دست به پیشروی زدند، تپه بالای ژاندارمری را که در دست دشمن بود با یک هجوم شجاعانه فقط با یک شهید تسخیر کردند، و باز منطقه وسیع و خطرناک راه نوسود را با یک یورش قوی پاکسازی نمودند و فقط یک شهید دادند، و بیمارستان مشهور قتلگاه را نیز بدون هیچ تلفاتی به تصرف درآوردند. و چنان روحیه و قدرتی یافتند که می‌توانستند هر دشمن قوی پنجه‌ای را از پای درآوردند. و بعد نیروهای کمکی با شور و هیجان زاید الوصفی فرا رسید، هلیکوپترها مرتباً فرود می‌آمدند و نیروهای جدید پیاده می‌کردند و شهدا و مجروحین را انتقال می‌دادند. راستی که شب پیش که شب شهادت، شب ناامیدی، شب شکست و سقوط بود، با فرمان امام آن‌چنان تغییر کرد که شب بعد به شب آرامش، شب امید، و شب پیروزی مبدل شد.
یادنامه، دکتر مصطفی چمران
منبع
[External Link Removed for Guests]
..........................................................................................................................
حماسه پاوه، به روایت شهید چمران


خداوندا! چه منظره اى داشت این خانه پاسداران؛ چه دردناک؛ چه مصیبت زده و چقدر شلوغ و پلوغ؛ گویى صحراى محشر است، کردهاى مؤمن پاوه از زن و مرد در استغاثه، به این خانه پناه مى آوردند؛ اما جز یأس و ناامیدى، ثمره اى نمى گرفتند. در همین وقت، دختر پرستارى را که پهلویش هدف گلوله دشمن قرار گرفته بود و خون، لباس سفید او را گلگون کرده بود، از در بیرون مى بردند؛ آن قدر از بدنش خون رفته بود که صورتش مثل لباسش سفید و بى رنگ شده بود.

پاسداران جوان، به شدت متأثر بودند. 16 ساعت پیش، این پرستار، مجروح شده بود و از پهلویش خون مى رفت؛ نه پزشکى بود و نه دارویى که جلوى خون را بگیرد. پاسداران، گریه مى کردند؛ ولى نمى توانستند کارى انجام دهند؛ بالاخره تصمیم گرفتند که جسد نیمه جان او را از خانه پاسداران بیرون ببرند تا بیش از این، باعث تضعیف روحیه ها نشود؛ لذا او را به ساختمان بهدارى منتقل کردند که خالى بود و در بالاى تپه، در مدخل غربى شهر قرار داشت و این فرشته بى گناه، ساعاتى بعد، در میان شیوه و ضجه زن ها و بچه ها، جان به جان آفرین تسلیم کرد.


***

از 60 پاسدار غیر محلى، فقط 16 نفر باقى مانده بودند و آن هم 6 یا 7 نفر مجروح که قادر به جنگ نبودند و بقیه نیز خسته و کوفته و دل شکسته و گرسنه که به مدت یک هفته، تحت محاصره در سخت ترین شرایط، با مرگ دست و پنجه نرم مى کردند و اکثر دوستان خود را از دست داده بودند و هیچ امیدى به زندگى نداشتند. آب بر آنها قطع شده بود؛ زیرا تلمبه موتور آب را که خارج از شهر قرار داشت، آتش زده بودند. نان و آذوقه نداشتند؛ مهمات آنها به پایان رسیده بود؛ همه مرتفعات شهر به دست دشمن سقوط کرده بود؛ بیمارستان معروف پاوه، به دست آنها افتاده بود و همه 25 پاسدارش، به شهادت رسیده بودند.

در مقابل آنها، نیرویى بین 2000 تا 8000 نفر از همه گروه هاى چپى و راستى، با اسلحه سبک و سنگین، همه منطقه را زیر سیطره خود گرفته بودند.


***

از تیمسار فلاحى خواسته بودم که هر ساعت، یک هلى کوپتر بفرستند تا کشته ها و مجروح ها را تخلیه کنیم و همچنین غذا و آب و آذوقه و نیروهاى کمکى نیز وارد نماییم.

هلى کوپتر، ساعت 4 بعد از ظهر در محلى معین شده، بر زمین نشست. همه چیز آماده شد و آخرین پیام ها را به خلبان دادم و نوشته کوچکى نیز براى تیمسار فلاحى نوشتم و به دست خلبان دادم و هلى کوپتر صعود کرد؛ اما از روى اضطراب، زیر رگبار گلوله ها که خلبان مى خواست هر چه زودتر اوج بگیرد، کنترل خود را از دست داد و پروانه هلى کوپتر به تپه جنوبى تصادم کرد و شکست و هلى کوپتر که چند مترى بیشتر بالا نرفته بود، به زمین نشست و دوباره بلند شد و دوباره در منطقه دیگرى به زمین خورد و مثل فنر از نقطه اى بلند مى شد و در نقطه اى چند متر آن طرف تر، به زمین اصابت مى کرد و از آن جا که نیمى از پروانه اش شکسته بود، نیم دیگر پروانه، تعادل خود را از دست داده بود و پایین تر از حد معمول، پایین مى آمد و در هر چرخش خود، هنگامى که به زمین نزدیک مى شد، کسى را ضربه مى زد و بى جان بر زمین مى انداخت.

هلى کوپتر هر لحظه پایین مى آمد؛ کسى را بر زمین مى انداخت و خود خیزان خیزان به کنار عمارت بهدارى رسید و درست در کنار انبار مهمات و مواد انفجارى که تازه تخلیه کرده بودیم، در زاویه عمارت و تپه، محصور شد. موتور هلى کوپتر، همچنان مى گشت و پره هاى شکسته شده پروانه، همچنان با دیوار عمارت و تپه جنوبى اصابت مى کرد و ضربات سنگینى به هلى کوپتر وارد مى نمود. کابین هلى کوپتر، متلاشى شده بود و جسد نیمه جان دو خلبان آن، به بیرون آویزان شده بود؛ در حالى که پاى آنها همچنان در داخل کمربند صندلى گیر کرده بود و با گردش موتور و لرزش هلى کوپتر، اجساد آنها نیز تلوتلو مى خورد. مجروحین داخل هلى کوپتر نیز همه به شهادت رسیدند و اجساد آنها به هر طرف پراکنده شده بود. از همه غم انگیزتر، جسد همان دختر پرستارى بود که گلوله، پهلویش را شکافته بود؛ پایش در داخل هلى کوپتر و بدنش با روپوش سفید، خونین، از هلى کوپتر آویزان شده و گیسوان بلندش با دست هاى آویزانش، بر روى خاک کشیده مى شد.

همه دیوانه شده بودند. عده اى دیوانه وار، شیون مى کردند و سر خود را به دیوار مى کوبیدند. عده اى چشمان خود را گرفته بودند و ضجه مى زدند؛ عده اى دیوانه وار، به دور خود مى گشتند و کنترل خود را از دست داده بودند و گلوله دشمن نیز همچنان بر ما مى بارید؛ ولى کسى دیگر به مرگ توجهى نداشت و راستى که مرگ در آن لحظات، چقدر شیرین و گوارا و نجات دهنده بود. من نیز براى لحظه اى، آن قدر منقلب شدم که دنیا در نظرم تیره و تار شد و آن قدر شدت درد، عمیق و کشنده بود که سرتاپاى وجودم به لرزش افتاد... ولى یک باره در مقابل مسئولیت بزرگى که بر عهده داشتم، از کنترل پاسداران و هدایت دوستان و جلوگیرى از خطرات احتمالى آینده، به خود آمدم و تصمیم گرفتم که دریچه احساسات خود را ببندم؛ سنگ شوم و دیگر چیزى حس نکنم و در مقابل، به خدا توکل کنم و با آغوش باز، به استقبال سرنوشت بروم.

فوراً وارد عمل شدم؛ خود، صندوق هاى بزرگ مهمات را مى گرفتم و جوان دیگرى را مى گفتم که سر دیگر صندوق را بگیرد و آن را کشان کشان از محل هلى کوپتر دور مى کردیم. عده اى را فرستادم که پتو بیاورند و روى اجساد متلاشى شده بیندازند. چند نفرى را که شیون مى کردند و سر خود را به دیوار مى زدند، چند ضربه سیلى زدم و هر یک را به کارى گماشتم.


***

یکى از مصیبت هاى بزرگ، سقوط بیمارستان پاوه بود که 25 نفر پاسدار آن را وحشیانه کشتند؛ در حالى که اکثر آنها مجروح بودند و نمى توانستند از بستر بیمارى خارج شوند. همه آنها را به خارج بیمارستان، پشت دیوار بیمارستان بردند و به گلوله بستند و بعد بعضى را سربریدند و بعضى اعمال شنیع دیگرى انجام دادند که روى چنگیز را در تاریخ سفید کردند.


***

در این شب مخوف، فقط تعداد کمى پاسدار مجروح و دل شکسته، در میان محاصره هزاران مسلح ضد انقلاب، در میان گردابى از بلا و مصیبت، غوطه مى خوردند و فقط راه پرافتخار شهادت باقى مانده بود.

چه شبى بود؛ این شب قدر؛ این شب مقاومت؛ این شب تعیین کننده سرنوشت!

من هیچ امیدى به صبح نداشتم؛ دل به شهادت بسته بودم؛ با زمین و آسمان، وداع کرده بودم و فقط تصمیم داشتم که در آخرین معرکه زندگى، آن چنان ضرب شستى به دشمن نشان دهم که هر وقت اصحاب کفر و نفاق، آن را به یاد بیاورند، بر خود بلرزند.


***

از همه شهر پاوه، فقط دو نقطه در دست ما بود؛ یکى پاسگاه ژاندارمرى در غرب پاوه، زیر نظر شعبانى (شهربانى) و دیگرى محل پاسداران در وسط شهر که خود من در آن جا بودم.

به محض آن که خورشید غروب کرد و ظلمت شب بر همه جا سایه افکند، دشمنان از همه طرف پاسگاه را محاصره کرده و تا پشت دیوارهاى پاسگاه پیش آمدند و از پنجره هاى پاسگاه، با ژاندارم ها صحبت کردند و به آنها گفتند که ما با شما ژاندارم ها کارى نداریم؛ اسلحه خود را تحویل بدهید و به سلامت بروید؛ ما فقط مى خواهیم سر پاسدارها را ببریم.

حدود چهار صبح، آن چنان قتل و غارت همه شهر را فرا گرفته بود که گویى نیروهاى وسیع دشمن، در باتلاقى فرو رفته است و هیچ نیرویى قادر نیست که مهاجمین را از قتل و غارت خانه ها باز دارد و به سمت معرکه اصلى نبرد، یعنى خانه پاسداران معطوف کند؛ لذا چند ماشین با بلندگو آوردند و بلندگوها در وسط شهر به حرکت در آمدند و ندا دادند: هر کس وفادارى خود را به حزب دمکرات اعلام کند، در امن و امان است؛ ما فقط آمده ایم که پاسداران و دکتر چمران را سر ببریم!


***

صبح 27/5/58 بر بالاى دیوار خانه پاسداران بودم و به شهر مى نگریستم و گلوله از هر دو طرف، همچنان مى بارید؛ یک باره فریاد الله اکبر پاسداران به هوا بلند شد؛ پرسیدم مگر چه شده است؟ گفتند: امام خمینى اعلامیه اى صادر کرده است؛ اعلامیه اى تاریخى که اساس بزرگ ترین تحولات انقلابى کشور ما به شمار مى رود. امام خمینى، فرماندهى قوا را به دست مى گیرد و فرمان مى دهد که ارتش باید در عرض 24 ساعت، خود را به پاوه برساند و ضد انقلاب را قلع و قمع کند.


***

من اصلاً خبر نداشتم که اخبار هولناک پاوه، به کسى برسد و امام خمینى و ملت، از جریان پاوه با خبرند. فکر مى کردم که در محاصره ضد انقلاب در آن شب وحشتناک، به شهادت مى رسیم و تا مدت ها کسى با خبر نمى شود؛ اما بى سیم چى شجاع ژاندارمرى، در حالى که اتاقش زیر رگبار گلوله ها فرو مى ریخت، خود به زیر میز رفته و درازکش و میکروفن به دست، همه جریانات را به کرمانشاه مخابره مى کرد.


***

در پاوه، پیرمردى 60 ساله به سراغم آمد؛ با ریش سفید و درخواست کرد که او را به صف اول معرکه بفرستم تا به شهادت برسد. از او پرسیدم که چه تعلیماتى دیده است که چنین آرزویى دارد؟ با التماس و تضرع مى گفت: افتخار شهادت را از من سلب نکنید. جوان دیگرى هم به سراغم آمد که تک و تنها، فاصله کرمانشاه - پاوه را طى کرده بود و به هیچ گروه و کمیته اى وابستگى نداشت؛ مى گفت که یکه و تنهاست؛ در دنیا، هیچ چیز ندارد؛ حتى اسلحه هم ندارد و تنها چیزى که دارد، یک جان است.

یکى را مى دیدید که با یک کامیون هندوانه آمده است. کسى را دیدم که از خوزستان آمده بود و یک وانت شیرینى و شکلات آورده بود و پخش مى کرد.


***

تا آن لحظه که فرمان تاریخى امام صادر شد، ما حالت تدافعى داشتیم؛ اما بعد از فرمان منقلب کننده امام، دیگر جاى سکوت و تماشا نبود؛ وقت حرکت و قاطعیت و شجاعت بود.

آن جا بود که یک گروه پنج نفرى از پاسداران را به فرماندهى اصغر وصالى و چند نفر از اکراد، با یک آرپى جى مأمور کردم که به بالاى بزرگ ترین کوه هاى مسلط بر پاوه بروند و این پایگاه را از دست دشمن خلاص کنند. به خدا سوگند! این جوانان آن چنان عاشق و شیفته شهادت پیش مى رفتند که براى خود من غیر قابل تصور بود. از روى لبه کوه، تمام قد، با قد برافراشته مى دویدند. دشمن مى توانست بایستد و همه آنها را بر خاک بریزد؛ زیرا سنگرى محکم، قلعه اى محکم بر بالاى کوه داشت؛ ولى فرمان امام، آن چنان تحولى به وجود آورده بود، آن چنان ایمانى در دل جوانان ما ایجاد کرده بود و آن چنان خوف و وحشتى در دل دشمن انداخته بود که دشمن مى گریخت و دستان ما به سهولت به سوى آنان حمله مى کردند؛ بالاخره این قله بلند را به سادگى و به سهولت به زیر سلطه خویش در آوردند.

سه گروه، هر گروه پنج نفر از دوستان خود را تجهیز کردیم و آنها از سه طرف به سمت فرودگاه حمله کردند. به آنها گفته بودم که بعد از تصرف فرودگاه، تا تپه اول پیش بروند و در بالاى تپه مستقر شوند. آنها تپه اول را تسخیر کردند و به تعقیب دشمن پرداختند؛ تپه دوم را نیز به تصرف در آوردند و به تپه سوم رسیدند؛ تپه سوم را نیز تسخیر کردند. همان بیمارستان مخوف را بدون هیچ تلفات و خسارتى، به تصرف خویش در آوردند و دشمن از هر طرف فرار کرد و شهر را تخلیه نمود.


***

راستى که شب پیش که شب شهادت، شب ناامیدى، شب شکست و سقوط بود، با فرمان امام، آن چنان تغییر کرد که شب بعد به شب آرامش، شب امید و شب پیروزى مبدل شد.

چه کسى مى توانست چنین معجزه اى به وجود آورد که از یک شب هولناک و یک نقطه تاریک، چنین تحول و تحرکى خلق کند که مبدأ جنبش و حرکت و پیشروى به سوى انقلاب راستین اسلامى باشد.

در این چند روز مصیبت، مى توانم به جرأت بگویم که حتى یک قطره اشک نریختم و در برابر سخت ترین فاجعه هاى منقلب کننده، با این که در درون خود گریه مى کردم؛ ولى در ظاهر، قدرت خود را به شدت حفظ مى نمودم تا لحظه اى که در فرماندارى، به عکس امام برخوردم؛ یک باره سیل اشک ریختن کرد و همه عقده ها و فشارها و ناراحتى ها آرامش یافت و خوب احساس مى کردم که فقط یک قدرت روحى بزرگ، در یک ابرمرد تاریخ، قادر است چنین معجزه اى کند.


***

پاوه، میعادگاه فداییان راه خدا با طاغوتیان است که به قدرت ایمان و شهادت، بر نیروهاى کفر و ظلم و جهل پیروز شده اند.

پاوه، داستان شورانگیزى است که حماسه ها خلق کرده، اسطوره ها از خود به یادگار گذاشته و شهادت ها و فداکارى هاى بى نظیرى را بر قلب خود ضبط کرده است و شاهد جنایت هایى بود که در تاریخ سابقه نداشته است.

پاوه، اسمى لطیف است که در آن خشن ترین قتل عام ها صورت گرفته است.

پاوه با قله هاى سر به فلک کشیده اش، نمودار همت بلند جانبازان راه حق و اراده سخت و پولادین مبارزان انقلاب اسلامى ایران است.

پاوه که از جویبارها و چشمه سارها و مرغزارها و بوستان هایش، نسیم ملایمى مى وزد، بوى خون بى گناهان را پخش مى کند و ناله زنجیریان و شیون مادران داغ دیده را منتشر مى نماید.


منبع:
کردستان، شهید مصطفى چمران، دفتر نشر فرهنگ اسلامى.

[F-14 Fan]

يادمه خاطرات دكتر چمران راكه از راديو اون زمان پخش شد. نزديك به سي سال پيش.
يادمه توصحبت هاش گفت كه پروانه جدا شده ان هليكوپتر سر يك پرستار را از بدن جدا ميكنه.
الان ميخوام بدونم چي شد.
پيداست كه نيروهاي شهيد چمران هرچقدر هم روحيه گرفته باشند در موقعيتي نبودند كه هشت هزار دمكراتي راوادار به عقب نشيني بكنن.
ايا دمكراتها عقب نشيني تاكتيكي ميكنند?
ايا ژاندارمها تسليم شده بودند?
نيروهاي كمكي دمكراتهارا عقب ميزنند?

[shola]

پيداست كه نيروهاي شهيد چمران هرچقدر هم روحيه گرفته باشند در موقعيتي نبودند كه هشت هزار دمكراتي را وادار به عقب نشيني بكنن.

این همان معجزه پاوه است ! البته باید توجه داشت که نیرویهای مقاومت نیرویهای دشمن رو عقب نزدنند بلکه با روحیه گرفتن این نیروها کارهایی انجام شد که شرایط لازم رو برای سایر اتفاق هایی که سرانجام باعث ازاد سازی و پاکسازی پاوه و کردستان شد فراهم کرد.

ايا دمكراتها عقب نشيني تاكتيكي ميكنند?

خیر.

ايا ژاندارمها تسليم شده بودند?

خیر

نيروهاي كمكي دمكراتهارا عقب ميزنند?

با سقوط فرودگاه پاوه به دست دشمن امکان چنین کاری نبود اینجا بود که ان عامل روحی سبب شد تا نیروهای مقاوت ضمن مقاومت و فداکاری مثال زدنی اقدام به تهاجم بگیریند و با هجوم به فرودگاه پاوه ضمن ازاد سازی ان شرایط ورود بالگردهای هوانیروز را که حاوی نیریوهای ارتش و داوطلب مردمی بودند را فراهم کنند و با رسیدن نیرویهای کمکی و تجهیزات نه تنها محاصره پاوه در هم شکسته شد بلکه کل کردستان هم از لوث وجود چینین خایینی کور دلی پاک شد.
در واقع کش پیدا کردن جنایات دموکرات ها و قضایای پاوه به خاطر این بود که در پاوه اصلا ارتش وجود و حضور نداشت و در واقع هیچ برنامه ایی برای حرکت ارتش به سوی پاوه پیش بینی نشده بود و بعد از اعلام ان فرمان تاریخی و فراخواندن ارتش به پاوه ارتش هم از حالت سکون خارج شد و ...

در اینجا هم یادی بکنیم از تمامی دلیر مردان ارتش جمهوری اسلامی ایران بالاخص دلیر مردان نیروهای هوابرد که الحق و الانصاف در کردستان سنگ تمام گذاشتند :
یک هلیکوپتر حاوی دوازده نفر تکاور از تیپ نوهد ,کسانی که بهترین رزمندگان هستند,کسانی که در دنیا بی نظیرند و در ضمن کسانی که به استقبال شهادت امده اند و کسانی که از مرگ نمی ترسند و هلیکوپتری که خلبان هلیکوپتر نیز انتحاری بود امده بود که به شهادت برسد درست در وسط تپه ایی که انان مستقر شده بودند فرود می امد .رگبار گلوله بر ما می بارید هلیکوپتر را سوراخ سوراخ می کرد و احیانا یعضی از برادران ما را به شهادت می رسانیدند اما هلیکوپتر در وسط دشمن به خاک می نشست و گرد و خاک هلیکوپتر به هوا بر می خواست و درهای هلیکوپتر باز می شد و تکاوران مثل شیر شر زده به بیرون می ریختند و از هر طرف به دشمن حمله برده و دشمن را تار و مار می کردندو در عرض 10 ثانیه تپه بزرگی با ان همه سلاح و تجهیزات به تصرف ما در می امد ...

دورد بر خلبانان نیروی هوایی به کسانی که همچون شهاب اسمان غرب ایران را شمال به جنوب و از شرق به غرب می پوشانند و مواضع ضد انقلاب را می کوبند
درود بر خلبانان هوانیروز که سخترین ماموریت های خطرناک را با شجاعت و فداکاری بی نظیر انجام می دهند و در مقابل رگبار مسلسل ها وارد معرکه می شوند و یک لحظه از ماموریت حیاتی خود سر باز نمی زنند
درود بر نیرویهای ویژه و زبده ارتش که برا یماموریت های سخت و محال از هم پیشی می گیرند و چون عقاب اماده هجوم به هر نقطه بحرانی و خطرناک هستند
درود بر تمامی افسران و پاسداران و نیروهای مردمی
و درود بر تمامی ملت ایران

(از همان کتاب)

[F-14 Fan]

با تشكر لطفا اسم اين كتاب و نويسنده اش را هم در صورت امكان بنويسيد. بايد خواندني باشه.
خدا شهيد چمران را بيامرزه. يادمه موقع شهادتش بسيار متاثر شدم.
كدام وزير دفاع ديده شده كه خودش تو عمق اينچنين درگيري هايي هدايت مدافعين را بعهده بگيره?

يادمه تو صحبتهايش از راديو به سقوط يك فانتوم هم اشاره كرد ايشان.
بعدها فهميدم اسم معروف نوژه (پايگاه نوژه - كودتاي نوژه ) در واقع اسم خلبان ان فانتوم بوده.
كمك خلبان كي بوده? در مورد جريان شهادت خلبان نوژه اطلاعي هست? ايجكت ميكنه يا نه? موشك ميخوره به هواپيماش يا گلوله ?

[shola]

با تشكر لطفا اسم اين كتاب و نويسنده اش را هم در صورت امكان بنويسيد. بايد خواندني باشه

نام کتاب کردستان است که بیشتر با نام کردستان شهید چمران شناخته می شود مجموعه ایی است از خاطرات و سخنرانی های شهید چمران پیرامون غائله کردستان.

خدا شهيد چمران را بيامرزه. يادمه موقع شهادتش بسيار متاثر شدم.
كدام وزير دفاع ديده شده كه خودش تو عمق اينچنين درگيري هايي هدايت مدافعين را بعهده بگيره?

خداوند قرین رحمت فرمایید این انسان مجاهد و عارف بزرگ را و راهش را پر رهرو بدارد.

يادمه تو صحبتهايش از راديو به سقوط يك فانتوم هم اشاره كرد ايشان.
بعدها فهميدم اسم معروف نوژه (پايگاه نوژه - كودتاي نوژه ) در واقع اسم خلبان ان فانتوم بوده.
كمك خلبان كي بوده? در مورد جريان شهادت خلبان نوژه اطلاعي هست? ايجكت ميكنه يا نه? موشك ميخوره به هواپيماش يا گلوله ?

سقوط فانتوم در روز 1358/5/25 در چهار کیلومتری پاوه در اثر برخورد به کوه اتفاق می افتد که متاسفانه در این حادثه هم خلبان و هم کمک ان به شهادت می رسند .

[ali1371]

شهید سرافراز محمد حسن نوژه از خلبانان نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلا می ایران بود كه در پی فرمان امام (ره) برای كمك به دكتر مصطفی چمران در سركوب تجزیه طلبان مسلح و در حالی كه روزه بود در ۲۰/۵/۱۳۵۸ به پرواز درآمد كه هواپیمایش در استاان باختران ایران ـ منطقه عمومی پاوه ـ توسط نیروهای ضد انقلاب سقوط كرد و به شهادت رسید. در پی این واقعه و به پاس اولین شهید نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران، پایگاه سوم شكاری همدان به پایگاه «شهید نوژه» تغییر نام یافت.

[ali1371]

فرازی اززندگی نامه ایشان
شهيد نوژه كيست؟
در آستانه سالروز كشف و خنثي سازي اين كودتا بر آن شديم تا پرده از اين مسئله برداريم و شهيد مظلومي چون شهيد محمد نوژه كه به حقيقت در غبار غفلت و كج سليقگي فراموش شده را معرفي كنيم.

شهيد محمد نوژه
محمد در سال 1324 در شهر تهران متولد شد، خانواده اش متدين و مذهبي بودند و او در ميان اين جمع مهربان و عاشق اهل بيت (ع) پرورش يافت. محمد در سن هفت سالگي به مدرسه رفت و تحصيلات خود را تا اخذ مدرك ديپلم رياضي در سال 1342 به پايان رساند و وارد دانشكده افسري شد و پس از اتمام دانشكده افسري جهت طي دوره سامانه هاي كنترل اسلحه به آمريكا رفت و به علت عشق به پرواز به دانشكده خلباني نيروي هوايي راه يافت. محمد دوره مقدماتي پرواز را در ايران و دوره عالي و تكميلي آن را در آمريكا گذراند. در سال 1351 با اخذ نشان و مدرك خلباني در جمع خلبانان (اف:4 ) قرار گرفت. وي در طول سال هاي خدمتش به عنوان افسر سامانه هاي كنترل اسلحه گردان 101 شكاري پايگاه يكم، افسر خلبان شكاري تاكتيكي گردان 31 شكاري پايگاه سوم، رياست شعبه عمليات مشترك و معاون عمليات پايگاه ششم نيروي هوايي ارتش جمهوري اسلامي به مردم ايران خدمت كرد. نوژه در مأموريت هاي بسياري در غرب كشور حماسه آفريد و سرانجام در يكي از اين ماموريت ها كه در پي فرمان امام(ره) براي كمك به دكتر مصطفي چمران در سركوب تجزيه طلبان مسلح و در حالي كه روزه بود در (20/5/1358) به پرواز درآمد، ولي هواپيمايش در آسمان غرب ايران ـ منطقه عمومي پاوه ـ توسط نيروهاي ضد انقلاب سقوط كرد و در سن 34 سالگي به آسمان زيباي شهادت پر كشيد و به شهادت رسيد. در پي اين واقعه و به پاس اولين شهيد نيروي هوايي ارتش جمهوري اسلامي ايران، پايگاه سوم شكاري همدان به پايگاه شهيد نوژه تغيير نام يافت.
اين پايگاه پيش از اين و در زمان طاغوت به پايگاه «شاهرخي» معروف بود كه مدتي پس از انقلاب به پايگاه«حر» تغيير نام داد. يك سال بعد از شهادت اين خلبان قهرمان، در تاريخ (19/4/1359) شبكه كودتاچيان سلطنت طلب طرفدار شاهپور بختيار موسوم به «شبكه نقاب» و تعدادي از عوامل كودتاچي در اين پايگاه دستگير شدند.
متأسفانه بر اثر عدم دقت رسانه هاي ما از كودتاي شبكه نقاب، به عنوان كودتاي نوژه ياد مي شود!

[ali1371]

دوستان کمک خلبان شهید نوژه شهید سید عبدالله بشیر بوده است که متاسفانه در هیچ سایتی چیزی ننوشته است ومن دیشب یک برنامه ای از کانال2 پخش می شد در مورد عوامل شروع جنگ با خلبان سیاوش مشیری داشت مصاحبه می کرد ایشان گفت