تحقيقات- علی شهیدی:
در كاوشهاي شهر سوخته در سيستان جمجمهاي كشف شد كه نشان ميداد پزشكان آنجا در 5000 سال پيش عمل جراحي ميكردهاند.
آنطور كه در شاهنامه آمده رستم - پهلوان باستاني ايران- كه اهل همان منطقه بوده با روشي پيشرفته به دنيا آمده كه امروزه در جهان به سزارين مشهور است.
هزاران سال بعد در دوران اسلامي هم ايرانيان به دنبال كشف راههاي تازهتري در جهان درمان و پزشكي بودند؛ چنان كه در قرون وسطي كتابهاي رازي و ابنسينا دست به دست در سراسر دنيا چرخيد و ابنسينا «Avecina» پدر پزشكي جهان نام گرفت. روايت اين 2 صفحه تنها گوشهاي است از آن همه دانش.
بد نیست بدانید
اولين پزشكان ايران باستان روحانيان بودند كه به نام مغان مشهورند. مغان در بخش غربي ايران قديم يعني سرزمين ماد زندگي ميكردند (شايد اسم دشت مغان را در اردبيل شنيده باشيد). درمان بيماريهاي روحي و جسمي مردم كار آنها بود؛ هم پزشك بودند، هم روانپزشك.
با ذكر و دعا و سرود، روانپزشكي ميكردند و با دارو و چاقو، پزشكي.
پزشكي در ايران قديم به 3 شاخه يا تخصص اصلي تقسيم ميشد: دارو پزشکی (گیاه پزشکی)، جراحی (کارد پزشکی) و روانپزشکی.
مادها در قديم همسايه شرقي اروپاييها بودند. اولين گیاهان دارویی از سرزمين ماد به غرب رفت و كلمه ماد (Media) بعدها ريشه واژه «Medicine» در زبانهاي لاتين شد.
پزشكي ايرانيان چند تخصص فرعي هم داشت؛ چشمپزشکی (کحالی)، شکستهبندی (جباری/ ارتوپدی)، زایمان، حجامت (رگزنی)، دامپزشکی، پزشکی قانونی (پزشکی دادیگ: داد به معنی قانون) و بیهوشی (هوشبری).
رستم چون نوزادی بزرگ و سنگین بود با زايمان طبيعي به دنيا نميآمد و به كمك جراحي با بریدن شکم مادرش رودابه متولد شد. اروپايیها همین داستان را برای سزار پادشاه روم ميگويند و به همين خاطر اين نوع عمل به سزارين مشهور است.
سزارین در عربی به «عملیه القیصریه» یا عمل قیصری ترجمه شده (قیصر همان سزار است). فرهنگستان زبان فارسي «رستمزايي» را به جاي سزارين پيشنهاد كرده است.
اولين بيمارستانهاي تاريخ در ايران و هند ساخته شدند. آنتیوخس دومین پادشاه سلوکی (261-246 پ.م) به درخواست اشوکا- پادشاه هند از سلسله مائوری -دستور داد که در سراسر ایران برای مردم و حتي چهارپایان بیمارستان بسازند.
منبع:همشهری آنلاین
