مشاعره / خواهشمندم شرکت بفرماييد.

[masieh]

من ان كلبرك مغرؤرم كه ميميرم زبي ابي. . . ؤلي با خفت خؤاري بي شبنم نميكردم

[shapooor]

سلام

می خواستم بگویم:

گفتن نمی توانم

آیا همین که گفتم،

یعنی

همین که

گفتم؟!



قیصر امین پور

[jb.mohsen]

من و انکاره شراب این چه حکایت باشد
عاقبت اینقدرم عقل کفایت باشد

تا بغایت ره میخانه نمیدانستم
ورنه مستوری ما تا به چه غایت باشد

زاهد و عجب و نمازو من و مستی و نیاز
تا تورا خود ز میانبا که عنایت باشد

زاهد ار راه به رندی نبرد معذور است
عشق کاریست که موقوف هدایت باشد

من که شبها ره تقوا زده ام با دف و چنگ
این زمان سر بره آرم چه حکایت باشد

بنده ی پیر مغانم که ز جهلم برهاند
پیر ما هر چه کند عین عنایت باشد

دوش از غصه نخفتم که رفیقی میگفت
حافظ ار مست بود جای شکایت باشد

[امیر جمالی]

در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن

شرط اول قدم آنست که مجنون باشی

[shapooor]

سلام

یک روزمراصدا به هم خویش زدند

فرداش همانان به دلم نیش زدند

آن مدعیان که دم ز حق بیش زدند،

یک مشت نمک به این دل ریش زدند

صبا آقاجانی

[masieh]

دل ميرود زدستم صاحب دلان خدارا . .. . دردا كه روزي اشكار خواهد شد راز بنهان

[امیر جمالی]

دلا تا کی در این کاخ مجازی
کنی مانند طفلان خاک بازی
تویی آن دست پرور مرغ گستاخ
که بودت آشیان بیرون از این خاک
چرا زان آشیان بیگانه گشتی؟
چو دونان جغد این ویرانه گشتی؟
بیفشان بال و پر ، زآمیزش خاک
بپر تا کنگر ایوان افلاک

عبدالرحمان جامی (یوسف و زلیخا)

[shapooor]

سلام

کودک

با گربه‌هایش در حیاط خانه بازی می‌کند

مادر، کنار چرخ خیاطی

آرام رفته در نخ سوزن

عطر بخار چای تازه

در خانه می‌پیچد

صدای در!

ـ «شاید پدر!»

قیصر امین پور

[امیر جمالی]

راهیست راه عشق که هیچش کناره نیست
آنجا جز آنکه جان بسپارند چاره نیست
هر گه که دل به عشق دهی خوش دمی بود
در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست

[pedmehr]

تا کی ز چراغ مسجد و دود کنشت
تا کی ز زيان دوزخ و سود بهشت

رو بر سر لوح بين که استاد قضا
اندر ازل آن چه بودنی است نوشت

خیام

[ستاره شب تار]

ترسم از تنهايى احوالم به رسوايى كشد
ترس تنهايى‌ست ورنه بيم رسواييم نيست

سعدی

[jb.mohsen]

تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرم
تبسمی کن و جان بین که چون همی سپرم

چنین که در دل من داغ زلف سرکش تست
بنفشه زار شود تربتم چو درگذرم

برآستان مرادت گشاده ام در چشم
که یک نظر فکنی خود فکندی از نظرم

چه شکر گویمت ای خیل غم عفاک الله
که روز بی کسی آخر نمیروی ز سرم

غلام مردم چشمم که با سیاه دلی
هزار قطره ببارد چو درد دل شمرم

بهر نظر بت ما جلوه میکند لیکن
کس این کرشمه نبیند که من همی نگرم

به خاک حافظ اگر یار بگذرد چون باد
ز شوق درد دل آن تنگنا کفن بدرم