پیغام گیر شعرا

[نادر70]

  به همه ی  
  تکراری نباشد گرچه قدیمی است. 
  
  گیر  
  ام بیرون من از کاشانه ی خود غم  
    مگر بینم رخ     خود غم  
    پاسخ ز حافظ گر که بگذاری   
   زمان کو باز     ی خود غم  


    گیر     
      آوای     تو   
   خانه و شرمنده   
   پیغام تو خواهم گفت   
      گر فرصتی دادی به  
  
 

   گیر  
 
     امروز اندر   
   رسم ادب را بیارم به   
   پیغامت ای دوست      
   فردا بر آید بلند  


پیغام گیر خیام
  چرخ فلک عمر مرا داد به    
   توام که کرده ای از      
   سر کوچه منزل کوزه   
   چو به خانه پاسخت     


    گیر    
   شرم به رنگ باده      
   خانه نباشم که سلامی   
   اگر پیغام، پاسخ   
   پیش     برف گردد رویم!   


پیغام گیر مولانا
  سماع از خانه ام رفتم برون.. رقصان  
  برانگیزم به    ..   شوم شادان  
    به من پیغام خود..هم نمره و هم نام   
   تو     دهم..جان تو را قربان شوم! 
 

   گیر     
   کرده ای جانم    ! 
    مو به قوربون  
          بیایم   
   پاسخی از دل    !   

 
   گیر  
   چون صداهایی که می آید  
   از   
   شغالی   
        
   زبان آر آن سخن هایی که خواهی   
   فضایی عاری      
   چون انعکاس صبح آزا   
   گیرد ز من از دره     

 
   گیر  
    آبگینه ای از جیوهی     
   ای از دستان   
   آتشی و چرخی که   
   کلید واژه     دور   
   آن با من سخن   
   با همان جوابی   
   که      


پیغام گیر سایه
  صدا     توست سرآغاز   
   سپردن به پیامت چاره ساز   
   مرا فرصت گفتی       
   حقیقت با تو همراز شوم بی نیاز  
  
 
       
 ..   ..   
    می آیم..می آیم..می   
   بوته     چیده ام از بیشه های آن سوی   
   آیم..می آیم..می   
   آستانه     عشق می   
       آستانه به آنها که پیغام گذاشته   
        

 
  رودکی  
  باز زنگ مولیان آید همی  
   یار مهربان      
   خواهد زد مشترک آن لحظه   
   سوی بوستان       


شهید بلخی
  زنگت چو آتش     
  تاریک ماندی   
   این زنگ را می سُ 
  آن پیغُ     
  
 

    

  را بزنگ، بزنگ که زنگیدن به      
   گاه بیگاهی که خانه   
   برای زنگی که میزنگی نخواهد    ... 
    دیگر    
 زنگ خود را رها بکن  
   که به        
  
   
    
    
      
     

    
     
 «    دوست چه بود؟» در فلق بود      
    ام مکثی  
    من شاخه نوری که به لب داشت به       
   به انگشت نشان داد سپیداری و    : 
  من آن تو    ! 
       گاه   
   من    . 
    پیامت   
   به زنگ در خورشید      
   مرا خواهی    . 
    مرا خواهی    .