آشنایی با مرکز پیشرفته تحقیقات هوایی Dryden, سازمان NASA

[CAPTAIN PILOT]

 [External Link Removed for Guests]
DFRC
 
مرکز تحقیقات هوایی Dryden و یا همان Dryden Flight Research Center (ملقب به DFRC) یکی از مراکز تخصصی تحقیقات در زمینه هوانوردی و متعلق به سازمان NASA و واقع در پایگاه هوایی Edwards نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا در ایالت کالیفرنیا میباشد. در تاریخ 26 March سال 1976, نام این پایگاه به افتخار مهندس Hugh L. Dryden معاون عملیاتی سازمان NASA نامگذاری گردید. وی در سال 1365 فوت نموده است. این مرکز در ابتدا تحت نام کمیته ملی هوانوردی (National Advisory Committee for Aeronautics و یا NACA) در بخش Muroc شناخته میگردید و پس از آن در سال 1949 تحت عنوان ایستگاه تحقیقات پروازی در سرعت بالا (High-Speed Flight Research Station) نامگذاری گردید و نهایتا" در سال 1954 نیز, عنوان ایستگاه پرواز سرعت بالا (High-Speed Flight Station) را برخود گرفت.

 [External Link Removed for Guests]
Boeing 747 SCA
 
Dryden اصلی ترین مرکز NASA جهت انجام آزمایشات تئوری و عملی بر روی برترین هواپیماهای دنیا میباشد. همچنین این پایگاه محل اصلی نگهداری Boeing 747 حامل شاتل های فضایی (SCA) میباشد و هواپیما مذکور پیش از انتقال به مرکز تحقیقات فضایی Kennedy, یکبار در پایگاه Edwards فرود آمد. در حال حاضر David McBride مدیریت مرکز DFRC را بر عهده دارد, او پس از بازنشت شدن Kevin Petersen در سال 2008 موفق به کسب این جایگاه گردید. تا ماه December سال 2004 میلادی, مرکز Dryden از قدیمی ترین هواپیمای B-52B Stratofortress با شماره شناسایی 008 و تحت عنوان اختصاصی Balls 8 در جهت برنامه های تحقیقاتی خود, استفاده مینمود. این هواپیما در طول مدت خدمت خود, بسیاری از آزمایشات مافوق صوت را با موفقیت به پایان رساند و از جمله مهمترین آنها میتوان به تحقیقات در خصوص 2 پروژه بسیار مهم X-15 (راکت مافوق صوت با قابلیت حمل خلبان) و X-43A (سریعترین هواپیمای بدون سرنشین در دنیا و رکورد دار سرعت هوایی) و بهره گیرنده از راکت های Pegasus (راکت های فضایی با قابلیت حمل هواپیماهای بدون سرنشین با وزن کمتر از 443 کیلوگرم) اشاره داشت. این هواپیما (Balls 8) پس از بازنشت شدن, همراه با کارنامه ای بسیار درخشان و سرشار از ارائه خدمات بی نظیر به دنیای هوانوردی, نهایتا" به بخش شمالی پایگاه Edwards منتقل شد و در آنجا به آرامش رسید!

 [External Link Removed for Guests]
X-43A
 
 پروژه راکت هوایی Douglas:

سازمان های NASA و NACA از جمله طراحان راکت های مشهور Douglas Skyrocket میباشند. این راکت برای اولین بار تحت شماره شناسه D-558-II بر روی هواپیمای تحقیقاتی Bell X-1 (اولین پروژه مافوق صوت ایالات متحده) نصب گردید. این آزمایش جهت سنجش پارامترهایی همچون: ثبات و پایداری هواپیما در رده سرعتی Transsonic (زیر صوت), مقاومت بال در سرعت های مافوق صوت, اثر کارکرد راکت بر عملکرد پرواز و بررسی دینامیک پرواز در سرعت های بالا انجام گرفت. در تاریخ 20 November سال 1953 میلادی, راکت Douglas موفق به انجام اولین پرواز با 2 برابر سرعت صوت (2.005 ماخ) گردید. هواپیمای X-1 D-558-II برای اولین بار با استفاده از بمب افکن B-29 Superfortress در آسمان رها شد و این بمب افکن نقش هواپیمای حامل (Launcher) را ایفا نمود. بر خلاف X-1 , راکت های Douglas با استفاده از تجهیزات JATO (مخفف Jet-Fuel Assisted Take Off و یا همان موشک های کمکی جهت برخاست هواپیمای کوچک) میتوانستند عملیات Take Off را بطور مستقل انجام دهند و برای این منظور, به هواپیماهای حامل احتیاجی نداشتند.

  [External Link Removed for Guests]
Douglas Skyrocket 

 بررسی اثر تخریبی انفجار بر روی سازه (Controlled Impact Demonstration):

پروژه " بررسی اثر تخریبی انفجار بر روی سازه" یکی از پروژه های مشترک NASA همراه با سازمان هوانوردی فدرال آمریکا (FAA) و در جهت تحقیقات پیرامون تولید نوع جدیدی از سوخت جت با قابلیت کاهش اثرات تخریبی بر روی سازه هواپیماهای مسافربری بزرگ در هنگام انفجار و یا سقوط بود. در تاریخ 1 December سال 1984 میلادی, یک فروند هواپیمای Boeing 720 به سامانه کنترل از راه دور و باز کننده های خودکار درب مخازن سوخت در قسمت بال ها, جهت پاشش سوخت به تمام نقاط مجهز گردید. با وجود افزودن مواد جدید به ترکیب سوخت پیشین, بازهم انفجار حاصله بسیار شدید بود و حدود 1 ساعت زمان برد تا ماموران آتش نشانی بتوانند آن را بطور کامل مهار و خاموش نمایند.

  [External Link Removed for Guests]
Controlled Impact Demonstration 
اگرچه افزودنی های سوخت مذکور نتوانستند موجب کاهش چشمگیر آثار تخریبی انفجار بر روی هواپیما گردند, اما نتایج این آزمایش به عنوان یک شکست قلمداد نمیگردد. اساس عملکرد این مواد افزودنی تقریبا" مشابه روش خنک سازی موتورهای راکت عادی بود. بگونه ای که مواد مذکور پس از انفجار بر روی بخش های مختلف بدنه جاری میگردیدند و اینگونه موجب کاهش دما و خنک سازی آن بخش ها میشدند. همچنین نتایج بدست آمده از موقعیت آدمک های مخصوص آزمایش تصادف (Crash Test Dummies) نسب شده در داخل کابین هواپیما, موجب کسب نتایچ ارزشمند در پروژه های پژوهشی پیرامون تاثیرات انفجار بر روی سرنشینان هواپیما گردید.

 [External Link Removed for Guests] 

 پروژه Linear Aerospike SR-71 Experiment:

 برنامه LASRE یک پروژه مشترک در میان سازمان NASA و کمپانی Lockheed Martin و در جهت مطالعات پیرامون طراحی پرتابگرهای فضایی با قابلیت استفاده مجدد و بهره گیرنده از موتورهای Aerospike بود. اصلی ترین هدف کمپانی Lockheed Martin از انجام آزمایش مذکور, دست یابی به اطلاعات پروازی در جهت ایجاد ابزارهای محاسباتی در خصوص توسعه پروژه مذکور بود. جهت تحقق این مسیر, یک نمونه کوچک در مقیاس 50% از بدنه هندسی مذکور به همراه 8 نازل خروجی پیشرانش از نوع موتور Aerospike ساخته شد. نمونه فوق الذکر بر روی قسمت تحتانی یک فروند هواپیمای SR-71 Blackbird نصب گردید و شالوده این آزمایش تقریبا" مشابه عملکرد حقیقی پرواز در داخل تونل باد بود.

 [External Link Removed for Guests]
SR-71 Experiment
 
آزمایش مذکور, بیشتر در جهت تعیین روش ها و چگونگی آغاز بکار مجدد موتورهای پرتابگر, در ارتفاع بالا و سرعت حدود 340 متر بر ثانیه انجام گرفت. آغاز به کار مجدد موتورهای راکت دارای اثرات متقابل در ضمینه جریانات آیرودینامیکی میباشند و این موضوع به تنهایی میتواند موجب ایجاد پسا و Drag مخرب در طول پرواز گردد. این آزمایش قصد داشت اثر مخرب Drag حاصل از استارت مجدد موتور را به حداقل برساند.

 [External Link Removed for Guests]
LASRE Project - Lifting Body
 

 پروژه وسیله تحقیقاتی ماه نشین (Lunar Landing Research Vehicle):

پروژه  Lunar Landing Research Vehicle و یا همان LLRV یکی از زیر مجموعه های پروژه Apollo در برنامه فرود بر روی سطح ماه بود. پروژه LLRV در آن زمان به عنوان یکی از طرح های Flying Bedsteads (نام دیگر هواپیماهای عمود پرواز غیر متعارف) در FRC سازمان NASA شناخته میگردید که هم اکنون به عنوان مرکز تحقیقات Dryden در پایگاه هوایی Edwards نیروی هوایی ایالات متحده در ایالت کالیفرنیا قرار دارد. هدف NASA از انجام این آزمایشات, بررسی و تحلیل مهارت های خلبانی در فرود Apollo Lunar Module بر روی سطح ماه و در محیط فاقد جو بود.

 [External Link Removed for Guests]
Lunar Landing Research Vehicle
 

=========================

ترجمه, تالیف و تنظیم: CAPTAIN PILOT

منابع: [External Link Removed for Guests] و [External Link Removed for Guests] و نویسنده

 [HIGHLIGHT=#ffc000]هرگونه کپی برداری از این مطلب, تنها با ذکر نام CentralClubs.Com به عنوان منبع, و نویسنده مجاز میباشد.   

=========================