تصاویری فراموش نشدنی از انسان در ماه

[cheka]

cheka عزیز
  سلام وتشکر از توضیحات علمی مبسوطی که ارائه فرمودید.
دکتر جیمز ون آلن در سال 1958 بر اساس اطلاعات فضا پیمای اکسپلورر موفق شد منطقه ای از ذرات پر انرژی و باردار را شناسائی کند که این منطقه به افتخار کاشف آن کمر بند ون آلن نامیده شد. کمر بند ون الن سالها قبل از ماموریتهای ماه شناخته شده بود و قطعا برای محافظت در برابر آن تدابیری اتخاذ شده بود . نمیتوان انتظار داشت که سازمانهایی مثل ناسا تمام دست آوردهای فن آوری خود را براحتی در اختیار دیگران قرار دهند . ماموریتهای ماه منحصر به آپولو 11 نبود و پس از آن 6 ماموریت دیگر برای فرود در ماه صورت گرفت .

ضمنا روسها نیز برنامه فرود در ماه را در دست اقدام داشتند .بعد از پرتاب اسپوتنیک مسابقه فضائی بین آمریکا و شوروی برای فتح ماه آغاز شد .برنامه های شوروی سابق به نام لونا اجرا میشد و در واقع آنها قبل از آمریکائیها به این کار مبادرت کردند ولی در این مسابقه فضائی آنها جا ماندند . ماموریتهای لونا با هدف فرود انسان در ماه اجرا میشد . لونا 1 اطلاعات ارزشمندی از کمربند ون آلن در اختیار شوروی سابق قرار داد . در برنامه لونا 2 با تکمیل این اطلاعات لونا2 در سطح ماه فرود آمد .لونا 9 در سال 1966 ضمن فرود در ماه عکسهایی به زمین مخابره کرد . لونا 16 ماموریتی رباتیک با بازگشت بود که مقداری از خاک ماه به زمین آورده شد.در ماموریت لونا 17 یک مه نورد از فضا پیما جدا و در ماه به حرکت پرداخت . لونا 20 با هدف انتقال نمونه از ماه به زمین انجام شد . در مامورت لونا 24 بصورت رباتیک حدود 2 متر از سطح ماه حفار ی و نمونه برداری شد .به هر حال شوروی سابق در مدت 18 سال 24 فضاپیمای بدون سرنشین برای تحقیق و فرود در ماه پرتاب کرد که تعداد زیادی از آنهاناموفق بودند. 

ضمنا بنده در حال ایجاد موضوع مستقلی در این باره هستم که استفاده از نظرات دوستان بسیار عزیز سنترالی باعث افتخارم خواهد بود .

دوست عزیز ، پروژه های Luna به سری کاوشگرهای بدون سرنشین شوروی اطلاق میشود که با هدف حقیق روی ماه فعالیت میکردند و اتفاقا این پروژه دارای موفقیت های زیادی بود . از جمله این موفقیتها همانطور که شما اشاره کردید ، میتوان به فرود اولین کاوشگر ساخته دست انسان روی سطح ماه (توسط کاوشگر Luna 9) ، بازگرداندن اولین نمونه های خاک کره ی ماه (توسط کاوشگر Luna 16) ، اولین ربات ماه نورد روی سطح کره ی ماه و ... اشاره کرد .



در مورد کمربند ون آلن هم البته میشه برای تمام شبهاتی که در مورد فرود انسان بر کره ی ماه مطرح میشه ، حفاظت اطلاعات در مورد تکنولوژی های مخفی ناسا رو پیش کشید ، واقعیت اینه که برای محافظت تجهیزات الکترونیکی در برابر تشعشعات این کمربند و فراتر از اون روشهایی مثل پوشش سربی و آلومینیومی وجود داره و میشه با این سپرها تجهیزات الکترونیکی رو تا حدودی از این تشعشعات حفظ کرد . اما برای حفظ کردن انسان (و در کل محموله ی بیولوژیکی زنده) از این تشعشعات ، با تکنولوژی اون موقع باید سپر سربی به قطر خود سفینه ی Apollo 11 دور فضاپیما کشیده بشه !

[shaman]

دوست عزیزcheka

می‌شه بگید چطوری ایستگاه فضایی ISS در مقابل اینگونه تشعشعات محافظت می‌شه؟
با اینکه زیاد اطلاع ندارم راجع این مورد فکر می‌کنم زمان زیادی برای گذر از این کمربند نیاز نبوده و حتا می‌شه از مناطقی عبور کرد که از مرکزش رد نشه و در معرض تشعشع کمتری قرار گرفت

[cheka]

دوست عزیزcheka

می‌شه بگید چطوری ایستگاه فضایی ISS در مقابل اینگونه تشعشعات محافظت می‌شه؟
با اینکه زیاد اطلاع ندارم راجع این مورد فکر می‌کنم زمان زیادی برای گذر از این کمربند نیاز نبوده و حتا می‌شه از مناطقی عبور کرد که از مرکزش رد نشه و در معرض تشعشع کمتری قرار گرفت

دوست عزیز سوال بسیار جالبی مطرح کردید که در جواب میتونیم با مکانیزم سپرهای تشعشعی و البته اثرات جانبی آنها بیشتر اشنا بشیم .

اما اول بذارید به قسمت دوم فرمایشتون جواب بدم . ببینید ، برخلاف تصور شما موضوع فقط برای کمربند ون الن نیست ، در واقع کمربند ون آلن تازه شروع کاره . برای اینکه متوجه منظورم بشید یک نکته رو باید بیان کنم اونم اینه که تمام فضا و کرات بطور مداوم تحت بمباران های تشعشعات یونی حاصل از بادهای خورشیدی و واکنشهای درون ستارگان هست .

کمربند ون آلن در واقع متشکل از همان میدان مغناطیسی دور کره ی زمین هست که این میدان مغناطیسی با منحرف کردن و گیر انداختن ذرات پرانرژی تشعشعات ، از رسیدن این اشعه های مرگبار به زمین جلوگیری میکنه . یعنی وقتی شما از کمربند ون آلن خارج شدید در واقع از سپر حفاظتی تشعشعات زمین خارج شدید و از اون لحظه به بعد بطور مداوم مورد بمباران ذرات پرانرژی اشعه های کیهانی قرار خواهید گرفت .




اما در مورد سپر حفاظتی ایستگاه بین المللی فضایی هم داستان جالبی وجود داره که اتفاقا خودش به نحوی اثبات میکنه که ما (بهتر بگم ، ناسا!) همین الان و با استفاده از تکنولوژی های جدید هم با موضوع حفاظت فضانوردان در مقابل تشعشعات کیهانی مشکل داره چه برسه به 40 سال پیش !

همونطور که میدونید ، ایستگاه فضایی بین المللی (ISS) در فاصله ی تقریبا 354 کیلومتری زمین (خیلی پایینتر از لبه ی بیرونی کمربند ون آلن) مستقر هست و در ابتدای کار از سپرهای آلومینیومی متداول که در ماهواره ها و دیگر سفینه های بدون سرنشین استفاده میشد ، برای حفاظت از تشعشعات استفاده میکرد . اما بررسی های انجام شده نشان میداد استفاده از عناصر سنگین مثل آلومینیوم برای سپر تشعشعی خود باعث ایجاد یک تشعشع ثانویه و آزاد شدن نوترون در هنگام برخورد ذرات پرانرژی تشعشع به سپر آلومینیوم میشود ! این بررسی ها نشان داد هرچه سپر تشعشعی آلومینیومی ضخیم تر باشد این مقدار تشعشع ثانویه بیشتر خواهد شد .

(پی نوشت : گزارش بالا اثبات میکند که در زمان پروژه های آپولو حتی در صورت استفاده از سپرهای ضخیم از جنس فلزات سنگین (آلومینیوم و سرب) برای حفاظت از جان فضانوردان ، این سپرها با برخورد ذرات پرانرژی ، با تولید تششعش ثانویه و آزاد کردن نوترون ، بیشتر بدن فضانوردان را در معرض تشعشع قرار میداده است !)

به دنبال این گزارش ، ناسا و سازمان فضایی روسیه تصمیم گرفتند علاوه بر سپر آلومینیومی نصب شده ، یک لایه حفاظتی از جنس پلی اتیلن (C[SUB]n[/SUB]H[SUB]n[/SUB]) به مدول های ایستگاه فضایی بین المللی اضافه کنند . پلی اتیلن دارای عدد اتمی کمتر بوده و پایدارتر است و نتیجتا در اثر برخورد ذرات پرانرژی کیهانی ، تشعشع ثانویه کمتری دارد . اولین مدول مجهز به این لایه حفاظتی ، مدول سرویس Zvezda بود .



مدول Zvezda در وسط تصویر که از راست به مدول Zarya و از چپ به سفینه ی Soyuz متصل شده است


استفاده از این لایه ی حفاظتی جدید موثر واقع شد ، اما نه انقدر که ناسا و روسیه امیدوار بودند . گزارش سال 2002 نشان میدهد میزان جذب تشعشع توسط فضانوردان با استفاده از تکنولوژی جدید به یک میلی سیورت در روز کاهش یافته ، اما همین مقدار نیز باز بسیار زیاد است . 1 میلی سیورت مقدار جذب تشعشعی است که یک انسان روی زمین در طول یک سال جذب میکند . این میزان یعنی 3 ماه بودن در چنین شرایطی (برای فضانوردان) ریسک سرطان را تا یک دهم میزان ریسک سرطان برای سیگاری ها افزایش دهد .

شاید شما فکر کنید این میزان ریسک قابل چشم پوشی است . در حقیقت برای یک ماموریت چند ماهه ی ایستگاه فضایی هم بله ، همین گونه است . اما این موضوع نشان میدهد که حتی امروز هم تکنولوژی بشر به جایی نرسیده که بتواند انسان را به سفرهای خارج از کمربند حفاظت تشعشعی ون آلن بفرستد . در این مورد ، مارکو دورانته از دانشگاه ناپل ایتالیا گفت "اگر با تکنولوژی امروز (2002) 2 نفر را به مریخ بفرستید ، یک نفر بر اثر سرطان خواهد مرد !"

[External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]

[shaman]

دوست عزیزcheka

بنده کاملا واقفم به منظور شما خیلی‌ سیارات دیگه هم مثل زمین دارای میدان مغناطیسی هستن تقریبا تنها سیارتی که ندارند در منظومهٔ ما ونوس و مریخ هستن که مریخ در زمانهای دور داشته و عطارد به مقدار بسیار کم یا شایدم نداشته باشه، همونطور که اشاره کردید یک روز موندن در وان آلن تشعشع‌ای اندازهٔ یک سال کار در مرکز هستهای میده، با توجه به سرعت ۲۵۰۰۰ هزار مایلی آپولو زیاد قرار نیست در معرض تشعشعات که بیشترین مقدارش تقریبا بین ۳۰۰۰ تا ۱۹۰۰۰ کیلومتری هستش قرار بگیرن، قبلان بسیار در مورد این موضوع بحث شده هم در انجمن خودمون هم همه‌جای دنیا، این کار هم فقط یکبار صورت نگرفته و جمعاً ۱۲ نفر طی‌ ۶ ماموریت رو ماه قدم گذاشتن، و این فقط مربوط به موفقیت یک ملت نیست و مربوط به بشریت هستش و باعث افتخار نوع انسان و بهتره بهش بدون جبهه گیری و واقع بینانه نگاه کرد زحمت تعداد بسیار زیادی انسان که هرکدوم در زمینهٔ خود بهترین بودند و کارهای بسیار بزرگی‌ انجام دادند رو نباید به سادگی‌ ندیده گرفت ،در آینده ماموریت‌های بسیار فراتر از این رو هم شاهد خواهیم بود
در ضمن دربارهٔ گفته آخرتون که گفتید در حال حاضر بشر چنین توانی‌ رو نداره باید بگم که برخلاف تصور شما در حال حاضر غیر ممکنی برای بشر وجود نداره و اگر بودجه باشه همچی‌ ممکن هستش ولی‌ قرار نیست همه همهچیو بدونن کشورهای قدرتمندی که میلیاردها صرف تحقیقات و انجام پروژه‌ای میکنند اطلاعاتی که بدست میارند رو مجانی‌ به کسی‌ نمیدن! مثل‌هایی‌ که حتا همه خبر دارن کم نیستن مثل برخورد دهندهٔ هادرن و غیر همونطور که حتما میدونید بالاترین تکنولوژی‌هایی‌ که الان میشناسید مربوط به سالها پیش هستند

[cheka]

دوست عزیزcheka

بنده کاملا واقفم به منظور شما خیلی‌ سیارات دیگه هم مثل زمین دارای میدان مغناطیسی هستن تقریبا تنها سیارتی که ندارند در منظومهٔ ما ونوس و مریخ هستن که مریخ در زمانهای دور داشته و عطارد به مقدار بسیار کم یا شایدم نداشته باشه، همونطور که اشاره کردید یک روز موندن در وان آلن تشعشع‌ای اندازهٔ یک سال کار در مرکز هستهای میده، با توجه به سرعت ۲۵۰۰۰ هزار مایلی آپولو زیاد قرار نیست در معرض تشعشعات که بیشترین مقدارش تقریبا بین ۳۰۰۰ تا ۱۹۰۰۰ کیلومتری هستش قرار بگیرن،

دوست عزیز متاسفانه باید عرض کنم که شما هنوز به منظور بنده واقف نیستید ! اگر پاسخ بنده رو مطالعه کرده باشید ، جواب این موضوع رو خواهید یافت !

کسی که از کمربند ون آلن خارج بشه هم هنوز بطور مداوم زیر بمباران تشعشعات هست . فقط خود کمربند نیست که ذرات پرانرژی داره . فضانوردان (بجز اون تشعشعی که در خود کمربند ون آلن میخورند) از زمانی که از کمربند حفاظتی ون آلن خارج بشن تا زمانی که دوباره به محدوده ی کمربند برگردند (شامل زمانی که طول میکشه تا فاصله ی 60 هزار کیلومتری نسبت به زمین ، یعنی لبه ی بیرونی کمربند ون آلن تا فاصله 300 هزار کیلومتری نسبت به زمین که ماه در اونجا قرار گرفته و همچنین مدت زمان حضور در ماه) زیر بمباران ذره های پرانرژی هستند .

حتی اگر به فرض محال ، فضاپیمای آپولو به اندازه ای حفاظت شده باشه که فضانوردان در داخل اون از تشعشعات در امان بمونند ، اصلا ممکن نیست که لباس این فضانوردان (زمانی که فضانوردها از سفینه بیرون اومدن) بتونه تشعشعی معادل 375 REM در روز (75 برابر حداکثر مقدار جذب مجاز تشعشع در سال که توسط سازمان انرژی اتمی تعیین شده) رو تحمل کنه .

در ضمن بنده نگفتم یک روز موندن در ون آلن به اندازه ی یک سال کار در مراکز هسته ای تشعشع میده ، این ادعاییه که ناسا میکنه اما طبق گزارش FAS ، با در نظر گرفتن انرژی انفجارهای خورشیدی (علاوه بر حداقل فعالیت خورشیدی) بدن فضانوردان در یک روز خارج از کمربند حفاظتی ون آلن چیزی حدود 375 REM در روز جذب میکند .

اطلاعات بیشتر در : [External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]

در مورد فرمایش آخرتون هم اگرچه بنده به شخصه این کلی گویی ها و "ما میتوانیم" و "آنها میتوانند" رو حاشیه ای برای بحث اصلی و علمی میدونم ، اما بنظر شما اگر ناسا انقدر که میگین قدرتمند بود چرا هنوز برای همون خدمه ی ISS نتونسته یک سپر حفاظت تشعشعی مناسب بسازه ؟ (توجه کنید بر اساس حرف خود شما ، ISS تازه در بخش پرانرژی کمربند ون آلن هم نیست !)

[CAPTAIN PILOT]

درود و عرض ادب خدمت دوستان و کاربران گرامی

با سپاس از جناب behrad90 و سایر دوستان گرامی

هرچند در تاپیک ثبت تصاویر رد پای انسان بر روی ماه توسط ماه گرد LRO ناسا تا حد امکان و به زبان ساده اقدام به بررسی دلایل و مستندات انجام ماموریت های پیوسته و گسترده Apollo و فرود انسان بر روی سطح کره ماه نمودیم, گویا همچنان برخی محاسبات اشتباه و مغایر با آنچه صورت گرفته است, دست آویزی در جهت بیان دلایل غیر واقعی گردیده اند. هرچند تصاویر ثبت شده توسط   Reconnaissance Orbiter های سازمان NASA  از محل فرود و همچنین تجهیزات به جا مانده به همراه پرچم همچنان برافراشته در سطح ماه و در خلل سال های 2005 الی 2011 میلادی, دلایل بسیار مستحکم در جهت رد تئوری Moon Hoax و تائید انجام ماموریت های Apollo میباشند و دیگر هیچگونه مکانی جهت ارائه مدارک و دلایل بی اساس باقی نگذاشته اند. (مگر آنکه ادعا نمائیم آنها نیز جعلی و ساخت استودیوهای فیلم سازی میباشند!)

در ادامه به طرح چند پرسش و پاسخ کلیدی و مرتبط با موضع, در خصوص انجام ماموریت Apollo میپردازیم:

سوال 1: فضانوردان نمیتوانند از تشعشعات مرگبار کمربند Van Allen و همچنین پرتوهای کیهانی جان سالم به در ببرند. بعضی از تئوری پردازان آزمایش «Starfish Prime» (آزمایش اتمی در خارج از جو زمین در سال 1962) را تلاشی ناموفق جهت نابود سازی کمربند ون آلن میدانند.

پاسخ: فضاپیما در مدت 4 ساعت از کمربند ذرات ون آلن عبور نمود و فضانوردان در این مدت توسط لایه آلومینیومی بدنه فضاپیما محافظت گردیدند. همچنین مسیر انتخاب شده کمترین میزان غلظت, تشعشع و خطر را به همراه داشت.

سوال 2: فیلم های دوربین توسط پرتوهای کیهانی آسیب میبینند. همچنین حرارت در طول روز در سطح ماه آنقدر زیاد است که میتواند فیلم دوربین را ذوب نماید.

پاسخ: فیلم ها توسط محفظه ای فلزی محافظت میشدند. از طرف دیگر این اولین آزمایش نبود و در مأموریت های بدون سرنشین زیادی پیش از Apollo 11 عکسبرداری انجام شده بود.

در سطح و جو ماه خلاء حکم فرما است که از بهترین عایق ها میباشد و بنابراین تنها راه انتقال حرارت, تابش های گرمایی است. فیزیک این امواج کاملاً شناخته شده هستند و به سادگی توسط پوشش های دافع مناسب میتوان آنها را کنترل نمود. همچنین وسیله ماه نشین نیز توسط چنین پوششی محافظت میگردید و استفاده از این پوشش, دلیل رنگ طلایی بدنه آن بود. از طرف دیگر از آنجایی که سطح ماه در طول ظهر (به وقت ماه) بسیار داغ است, بنابراین تمامی مأموریت های Apollo در زمان سپیده دم ماه انجام گردیدند.

سوال 3: سرنشینان Apollo 16 در طول مسیر به سوی ماه, پس از ایجاد شراره عظیم خورشیدی نمیتوانستند زنده بمانند.

پاسخ: هیچ شراره عظیمی در طول مأموریت Apollo 16 انجام نشد. البته یک شراره عظیم در آگوست 1972 اتفاق افتاد که خوشبختانه پس از فرود Apollo 11 و پیش از پرتاب Apollo 17 بود.

 [External Link Removed for Guests]
بقایای به جا مانده از ماموریت Apollo 
با اینحال سازمان NASA در ماه March سال 1973 میلادی, اقدام به انتشار گزارش عمومی تحت عنوان [External Link Removed for Guests] و در خصوص راهکارها و همچنین روش های مورد استفاده جهت حفاظت از فضانوردان در طول ماموریت های Apollo نمود و در واقع بخش اعظمی از پرسش و پاسخ های فوق نیز حاصل مستندات موجود در گزارش مذکور میباشند. در این گزارش کلیه روش ها و آنچه در حقیقت به وقوع پیوسته است (و نه بر روی کاغذ!) بصورت مکتوب ذکر گردیده است. میزان جذب تشعشع توسط بدن فضانوردان, مسیر عبور از کمربند Van Allen, وضعیت جوی ماه در طول انجام آزمایشات, راهکارهای محافظت در برابر تشعشات کیهانی و ... همگی از جمله موارد موجود در این گزارش مفصل میباشند.

 [External Link Removed for Guests] 

موفق باشید