نوبل فیریک امسال برای شتاب سرعت انبساط جهان

[behrad90]

 نوبل فیریک امسال برای سرعت انبساط جهان 

جایزه نوبل فیزیک به کاشفان شتاب گرفتن انبساط جهان تعلق گرفت .خبرگزاریها اعلام کردند جایزه نوبل فیزیک سال جاری به سه محقق اعطا شده است که در دهه ۱۹۹۰ کشف کردند روند انبساط جهان در حال شتاب گرفتن است.

جایزه نقدی مرتبط، میان سائول پرلماتر و آدام ریس از آمریکا و برایان اشمیت از استرالیا تقسیم خواهد شد.پروفسور پرلماتر از دانشگاه کالیفرنیا در برکلی، نیمی از جایزه ۱۰ میلیون کرونی (۹۴۰ هزار پوندی) را دریافت خواهد کرد، و پروفسور اشمیت از دانشگاه ملی استرالیا و پروفسور ریس از موسسه علوم تلسکوپ فضایی دانشگاه جانز هاپکینز نیم دیگر را دریافت خواهند کرد.

برندگان جایزه نوبل فیزیک امسال با رصد انفجارهای ستاره‌ای خیلی دورعاملی را آشکار کرده‌اند که انبساط کنونی جهان را تسریع می‌کند. این عامل با نام انرژی تاریک حدود 75% از عالم را تشکیل می‌دهد!این سه نفر آنچه را ابرنواخترهای "نوع یک آ" خوانده می شود بررسی کردند، و نتیجه گیری آنها این بود که اشیاء دورتر از این نوع با سرعت بیشتری در مقایسه با نمونه های نزدیکتر، حرکت می کنند.رصدهای آنها حاکیست که نه فقط جهان در حال انبساط است، بلکه انبساط آن به طور بی امانی سرعت می گیرد.

نرخ فزاینده انبساط یا گسترش تندشونده عالم بیان‌گر این است که شکل ناشناخته‌ای از انرژی در حال دور کردن اجزای جهان از یکدیگر است. این انرژی تاریک (انرژی مجهول) بخش اعظم جهان –بیش از 70 درصد- را تشکیل می‌دهد و هنوز به صورت یک راز باقی مانده است. به همین دلیل تعجبی ندارد که وقتی دو گروه تحقیقاتی مختلف در سال 1998 نتایج م خود را اعلام کردند، بنیان‌های کیهان‌شناسی به لرزه درآمد.

یافته های این سه نفر اساس درک کنونی ما از کیهان را تشکیل می دهد، اما یک رشته سوالات دشوار نیز ایجاد می کند. انرژی تاریک امروز به چالشی جدی برای فیزیک‌دانان تبدیل شده، معمایی است که هنوز کسی نتوانسته آن‌را حل کند.البته تاکنون ایده‌هایی نیز مطرح شده است.

پروفسور پرلماتر هدایت "پروژه کیهان شناسی ابرنواختر" را که در سال ۱۹۸۸ شروع شد به عهده داشت و پروفسور اشمیت و پروفسور ریس کار خود را در سال ۱۹۹۴ به روی یک پروژه مشابه به نام "تیم جستجوی ابرنواختر های-زی" شروع کردند.هدف آنها اندازه گیری ابرنواخترهای "نوع یک آ" بود. اینها پایان درخشان یک نوع ستاره فشرده موسوم به کوتوله سفید هستند.

درخشندگی ابرنواخترها تقریبا برابر است بنابراین میزان نوری که از آنها در زمین دیده می شود باید نشانه فاصله آنها باشد؛ تغییرات اندک در رنگ آنها نشانگر سرعت حرکت آنهاست.

در آن زمان تیم های رقیب انتظار داشتند که سرعت حرکت ابرنواخترهای دورتر - در مقایسه با نمونه های نزدیک تر - درحال کم شدن باشد؛ یعنی سرعت روند انبساط جهان نسبت به زمان انفجار بزرگ کاسته شده باشد.اما هر دو تیم به یک نتیجه رسیدند: اینکه ابرنواخترهای دورافتاده تر در حال شتاب گرفتن هستند، که حکایت از انبساط بیشتر جهان داشت.

دو گروه نتایج خود را به فاصله چند هفته از هم اعلام کردند و نتیجه آنها خیلی نزدیک بود؛ یکی از دلایل پذیرش سریع نتیجه توسط جامعه نجومی هم همین بود.نتایج در نهایت عصر تازه ای در علم کیهان شناسی را رقم زد، یعنی تلاش برای درک آنچه باعث این شتاب گرفتن در انبساط جهان شده است.