منبع این گفته ها ؟
فکر کنم منبع صرفا موجود بودن این مطلب در سایت ها به شکل چرخه ای بوده و مرجع نخست مجهول. خوب این به کشور ما مربوط نیست و نزارید پای بحث سیاسی که من تو سنترال طبق وعده در حال ترک کردنش هستم ...
در مطالب بالا تنها چند مورد درست است. که در زیر بهش خواهم پرداخت. البته روشن است شما نویسنده اش نیستید، اما ظاهرا مطلب را پذیرفته اید که اقدام به نشرش کرده اید.
نخست این که درست است لیبی از رو به رشد ترین اقتصادهای آفریقا بوده است، البته روند رو به رشد اقتصادی موجود در لیبی دلیلش کمک های آمریکا و آزاد شدن تحریم ها بوده است، نه هزینه کردن درست درآمدهای نفتی یا سیاست های اقتصادی مناسب از طرف دولت.
بد نیست بدانید در این کشور که شما مدعی ارزانی نان شده اید، حدود 65% مناطق آب آشامیدنی مناسب نیست و با قیمت گران تهیه میشود. مگر اینکه آردشان را با بنزین خمیر کنند و نان ارزان بدهند!
فکر کنم در کشوری که 80% بیابان هست و 65% آن در سال کمتر از 15 میلیمتر بارندگی دارند (در شیراز ما با 200 میلیمتر بارندگی اعلام خشکسالی کرده ایم) تهیه آب آشامیدنی در الویت باشد تا نان با این قیمت ...
درست پیش از برداشته شدن تحریم ها، همین لیبی وضعش واقعاً خراب بود. اما از حدود سال 2004 - 2005 بود که آمریکا شروع به تزریق سرمایه در لیبی کرد. در پروژه های نفتی که با واسطه های فرانسه، یونان و ایتالیا اجرا می شد اما با ریشه یابی اکثر شرکت ها از طرف آمریکا تغذیه مالی می شدند. البته آمریکا در برخی پروژه های گردشگری مستقیم در لیبی سرمایه گذاری کرده است.
اطلاعات بالا را که با چرخ در نت می شد فهمید، اما فکر کنم این تحلیل کاملا دست اول باشد،
سیاست های قذافی هر چند ظاهرا مستقل بود اما اگر به روند سازندگی که از بعد آزاد سازی تحریم ها در لیبی برقرار شد با دقت نگاه کنید می توان گفت طرز تفکراتش ته مایه سوسیالیستی داشت.
خصوصیاتی که شما گفتید بر فرض درست بودنش (که برخیش را تا اونجا که اطلاع دارم نادرست است) شرح یک جامعه سوسیالیستی است. الویت در خدمات دهی در این جوامع به متخصصین و پیش گامان می باشد.
آموزش رایگان در لیبی کاملا صحت دارد، دلیلش هم روشن است، اساساً سوسیالیست به جوامع با سواد نیازمند است، شاید ندانید با سواد ترین کشور آفریقا لیبی است حتی با وجود کشورهایی مثل مصر در این قاره ...
البته سواد خواندن و نوشتن! اگر نه در سواد دانشگاهی لیبی بر خلاف ادعا شما رتبه خوبی ندارد. دلیل خدمات دهی رایگان به یادگیری خواندن و نوشتن هم فقط بستر سازی برای انتقال مفاهیم نسبتا کتابی سوسیالیسم است. همانطور که در شوروی کمونیسم باعث ترویج سواد به شکل قابل توجهی شد. الان بالاترین سطح مطالعه در جهان مربوط به کشورهای کمونیسم از جمله روسیه می باشد.
پس این مورد هم روشن شد دلیلش چیست.
الگو های سوسیالیستی چیزیست که شاید در ابتدا یک رنساس را بتواند پدید آورد اما در دراز مدت باعث شکست برخی هنجارهای اجتماعی خواهد شد. خصوصا که این هنجار شکنی ها اصلا خوشایند افراد با بینش ادیان الهی نیست.
روشن است لیبی به سمت سوسیالیست شدن حرکت می کرده است، حتی اگر قذافی دلش نمی خواست بهش بگویند سوسیالیست، و در کشوری که بیش از 97% مردمش مسلمان هستند هر چند شاهد افزایش سطح رفاهی جامع خواهیم بود اما طبعاً نارضایتی ها نیز افزایش خواهد داشت.
از طرفی آمریکا پیرو سیاست اتخاذی انگلیس در برابر جریان مارکسیستی آکسفرود، یاد گرفته که نباید کمونیست ها را تنها گذاشت، یا باید با آنها دشمن بود یا دوست! و البته در حال حاضر با بیشتر جریان های کمونیستی جهان دوستی نزدیکی دارد و حتی مراودات مالی کم نظیری با آنها دارد.
از همین جبهه های سرخ غرب کشور خودمان بگیرید تا آمریکای جنوبی و آسیای میانه. البته هرگز نتوانسته با اون دسته از سوسیالیست ها و کمونیست هایی که پایبند به اصول اولیه هستند دوستی جدی بگیرد. وضعیتش شبیه روابط با کشورهای اسلامی پایبند و غیر پایبند است.
جامعه لیبی، یک جامعه سوسیالیستی دوست برای آمریکا بود و یک جور پروژه آزمایشگاهی برای این کشور. چرا آزمایشگاهی؟
عراق و افغانستان تجربه های نظامی موفق آمریکا بودند که شکست سیاسی را برای این کشور به دنبال داشتند، هر دو کشور با تاسیس حکومت جمهوری اسلامی عملاً الگوی حکومتی رقیب سیاسی آمریکا را انتخاب کردند. آمریکا یک کشور مسلمان نیست و اصلا هم نمی تواند یک الگو حکومتی اسلامی طراحی کند چون این حقیقت است که از اسلام و برقراری حکومت بر پایه آن هراس دارد. نمونه حکومت های فرماسونری هم که یک جورایی ایجاد کردن رقیب برای خودش خواهد شد. بنابراین حکومت های شبه فدرال و سوسیالیستی باقی می ماند. شبه فدرال را نخواهم زیاد توضیح بدهم میشود شبیه طرح جناب محسن رضایی در انتخابات.
بنابراین آمریکا چه با قذافی چه بدون آن سعی در برقراری یک حکومت سوسیالیستی را در لیبی دارد. برای همین هم چند روز پیش حدود 1.2 میلیارد از سرمایه های قفل شده لیبی را در ادامه روند آزادسازی سرمایه های لیبی آزاد کرده و در اختیار سازمان ها و نهادهای بین الملل نهاده جهت آبادانی لیبی.
تمام امید آمریکا این است که این بار بتواند جلوی تشکیل جمهوری اسلامی در لیبی را گرفته و آن را یک کشور سوسیالیست (البته از نوع دوست) تبدیل کند.
