
البته صید ماهی را باید صنعت نامید و ماهیگیری را تفریح ! خصوصا اگر پس از گرفتن اون را رها هم بکنید

با توجه به مسائل اخیر سنترال پیش از هر چیز با توجه به شرکت در بحثی که درش تخصص ندارم بابت برخی نظرات نادرست خود پیشاپیش عذر خواهی می کنم ...
به اعتقاد من ماهیگیری پس از کوهنوردی جزو خاص ترین تفریحات در حوزه انسان و طبیعت است، در ماهیگیری انسان صبر و شکیبایی را باید پیشه کند چرا که ماهی ها از زیر آب بیرون آب را تحت نظر دارند و حرکات اضاف شما در بیرون آب کاملا اون ها را فراری خواهد داد. از آنجا که در ماهیگیری افراد با فاصله از یکدیگر و به تنهایی مشغول خواهند بود حتی به نسبت کوه نوردی نیز زمینه تمرکز بالاتری برای انسان فراهم می شود.
هر چند این موارد زمانی که شما موفق به گرفتن یک ماهی شوید بسیار جذاب تر خواهد شد، به همین دلیل بهتر است با تجهیزات مناسب نسبت به این تفریح اقدام کنید تا این لذت را نیز تجربه کنید. متاسفانه الان نزدیک به 3 سال هست که بنده به ماهیگیری نرفتم اما پیش از آن تجربه ماهیگیری در اکثر مناطق دور و نزدیک در استان فارس و خوزستان همچنین خلیج فارس و دریای خزر را داشتم. یک جورایی ابزار ماهیگیری درست مثل لاستیک زاپاس ما بوده و در هر کجا که به نظر ممکن بوده نسبت به این امر اقدام کردم.
اما از بحث شخصی بگذریم، توصیه دارم دوستانی که این تجربه را نداشتند حتماً برای خودشان برنامه ریزی کرده و یک بار تجربه کنند. البته جنبه صید را آن قدر مد نظر قرار ندهید که از لذت این تفریح کاسته شود. همچنین نباید با ابزارها و مواد نامناسب به آلوده کردن آب بپردازیم و به غارت طبیعت روی بیاریم.
اما چطور شروع کنیم؟ این بار رودخانه ای ...
یک نقشه بردارید یا با گوگل ارث شروع کنید!
نزدیک ترین رودخانه به محل خود را پیدا کنید که کمترین بهانه برای سفری کوتاه به آنجا را بتوانید جور کنید.
سپس به تحقیق در مورد اون رودخانه و ماهی های موجود در اون بپردازید، به هر حال حضور ماهی ها در رودخانه ها هر چند از قوانین عمومی طبعت پیروی میکند اما ممکن است برخی ماهی ها با توجه به اون محل مورد نظر شما خصوصیات فصلی متفاوتی داشته باشند.
بهترین فصل برای ماهیگیری پاییز است، پس از آن بهار و سپس زمستان و تابستان در آخرین الویت است. این موضوع به یک جمع بندی کلی از فاکتورهایی مثل امکان سفر، وضعیت حاشیه و خود رودخانه، امکان استقرار در محل و ... بازگشت داشته و جنبه تفریحی سفر نیز مد نظر بوده است.
در هوای مرطوب ماهی ها بیشتر به سطح آب می آیند، و مناظر زیباتری را می توانید در کنار رودخانه نظاره کنید.
پس از کسب آگاهی از نوع ماهی، لازم است به خرید خیط (نخ های نایلونی مورد استفاده)، قلاب (سوزن خمیده فلزی دارای خار)، سبکی (پلاستیکی یا کائوچویی)، سنگینی (غالبا تیکه ای سرب یا مثلا سنگ) و سطل بپردازید.
هر چند میتوان با یک لنسر آماده و مجهز به ماهیگیری رفت و لذت هم برد، اما پر واضح است تهیه وسایل و دست ساز بودنش هم خالی از لطف نیست، برخی اینطور پسند می کنند، مثل خود بنده که برای داشتن یک آکواریوم از طراحی ابعاد و خرید شیشه تا جمع کردن شن و ریگ کف خودم اقدام میکنم ...
خیطنخ های نایلونی به نسبت ضخامت تقسیم می شوند، اگر رودخانه پر آبی نزدیک شما نیست که در ایران غالباً نیست، نیاز به نخ های کلفت ندارید و با نخ های نازک نیز کار شما می شود. شما متیوانید خیط به ضخامت 0.5 یا 0.75 تهیه نمائید. یک قرقره 50 متری برای اغلب رودخانه ها ایران کفایت می کند.
کار خیط هدایت انرژی ماهیگیر به ماهی است.
قلابلازم است در خرید این مورد دقت زیاد داشته باشید. قلاب ها انواع و ابعاد مختلفی دارند. شما به قلاب های کوچک و ظریف نیاز دارید. برای هر خیط بهتر است 4 یا 5 قلاب تهیه کنید چون ضمن ماهیگیری ممکن است قلاب در کف رودخانه گیر کند و خیط شما قطع شود و قلاب را از دست بدهید.
کار قلاب حفظ طعمه و نشاندن خارش در دهان ماهی است.
سبکیدر این مورد طرح های مختلف پلاستیکی و کائوچویی جالبی وجود دارد، هر چند میتوانید از یک تکه چوب، یا چوب پنبه ساده (یونولیت) استفاده کنید.
کار سبکی، آگاه کردن ماهیگیر از نوک زدن ماهیان به خیط و همچنین به دام افتادن ماهی می باشد. در اصل این سبکی مانع سو تفاهم برای صیاد در اثر جا به جایی خیط مثلا توسط باد می شود.
سنگینیمیتوانید از سرب استفاده کنید. این فلز را میتوانید حتی در یک کاسه استیل ذوب کرد و بهش حالت دلخواه را بدهید و سوراخی برای گره خوردن خیط درش به وجود آورد. هر چند با چرخاندن چند دور خیط به دور یک سنگ خوش فرم و با وزن مناسب هم می توان این کار را کرد.
هدف از سنگینی این است که خیط با جریان آب و باد حرکت نکند. همچنین کمک می کند قلاب در کف رودخانه نیوفتد. و در آب معلق باشد.
سطلبرای ماهیانی که گرفتید یک سطل مناسب نیاز دارید. البته برای اون تعدادیش که قصد ندارید آزاد کنید ...
و اما شیوه اتصال این لوازم بر روی خیط، ما چند شیوه داریم:
سادهدر این شیوه شما ابتدا خیط را از حلقه سبکی (یا سوراخی که خودتان در یونولیت ایجاد کرده اید) عبور داده و سپس در فاصله 30 سانت مانده به انتها آن را به سنگینی گره بزنید. در انتهای خیط نیز قلاب را وصل کنید.
عیب این شیوه اتصال آنجاست که اگر سنگینی شما در سنگ ها گیر کند و با کشیدن خیط باعث قطع شدنش از اونجا بشید، قلاب شما نیز در آب جا می ماند! و شما هم قلاب را از دست خواهید داد و هم سنگینی را، اگر شانس بیارید و سبک را آب از خیط جدا نکند. این روش مخصوص صید انواع ماهیان کف رودخانه است. که البته در رودخانه های ما به علت عمق کم به ندرت این نمونه ماهی ها یافت می شود.
پیوندیدر این شیوه 30 سانت از خیط را قطع کنید، یک سر آن را به قلاب گره بزنید. خیط خود را از سبکی عبور داده و به سنگینی وصل کنید. حالا چند سانت بالاتر از سنگینی یک گره در خیط ایجاد کنید و در فاصله 1 سانتی یک گره دیگر. حالا سر خیطی که قلاب به انتهاش وصل بود را در بین این دو گره به خیط اصلی خود وصل کنید. این دو گره برای جلوگیری از سر خردن گره شما بر روی خیط اصلی است.
در این شیوه نیز قلاب در آب معلق خواهد بود و این موجب جلب نظر ماهیان به طعمه خواهد شد.
از محاسن دیگر این شیوه این است که اگر سنگینی شما در بین سنگ ها گیر کند و شما با کشیدن خیط با عث قطع شدن آن بشوید، به احتمال زیاد تنها سنگینی خود را از دست خواهید داد و قلاب شما در انتهای خیط باقی می ماند.
قلاب مضاعفاستفاده از دوقلاب قطعا شانس شما را برای گرفتن ماهی بالاتر خواهد بود. شما به دو روش می توانید قلاب دوم را به خیط متصل کنید.
حالت اول آن است که قلاب 1 خود را به شکل ساده وصل کنید و قلاب 2 را پیوند بزنید. حالت دیگر هم این طور است که هر دو قلاب را به شکل پیوندی به خیط اصلی وصل کنید. که در این روش لازم است طول خیط های پیوندی با هم متفاوت باشد و مثلا یکی را 35 سانت بگیرید و یکی را 20 سانت.
البته روش های ابتکاری متفاوتی وجود داشته بنده اینجا مواردی را که خودم بیشتر ازشون استفاده میکردم عرض کردم،
در مورد نحوه گره ها نیز در صورت علاقه دوستان توضیحات کامل تر را خواهم داد. از به همراه بردن کلاه برای ماهیگیری غافل نشوید