کابوسی که کربن ذخیره شده در پوسته ی زمین بوجود آورده است!!

[achachi98]

دانشمندان ایرانی می گویند حجم عظیمی از کربن در زیر پوست کره ی زمین جمع شده که می تواند در اثر یک فوران آتشفشانی آزاد شود و باعث انقراض گسترده ی تمامی موجودات بر روی این کره ی خاکی همانند مورد مشابهی در 200 میلیون سال قبل شود.
پژوهشگران از مدت ها قبل دریافت اند که کربن در جبه زمین یعنی لایه ای از صخره های انعطاف پذیر که در زیر پوسته ی شکننده ی کره زمین قرار دارد ذخیره شده است. براساس جدید ترین تخمین ها که از تجزیه و تحلیل گازهای خارج شده از جبه به دست آمده این کربن چندین برابر تمامی کربنی است که در جو زمین و یا به صورت ترکیبی در آب و خاک وجود دارد.
این نگرانی وجود دارد که اگر فقط بخشی از این ذخیره ی عظیم به شکلی سریع و به صورت دی اکسید کربن آزاد شود می تواند باعث ایجاد یک اثر گلخانه ای مهار نشدنی گردد. اگر جو زمین آکنده از این ماده باشد در آن صورت نوری را که از خورشید می آید جذب خواهد کرد و بدین ترتیب با نرسیدن نور خورشید به سطح زمین حیات گیاهی بر روی زمین مختل خواهد شد و در نتیجه آن با از بین رفتن چرخه غذایی زمینه ی نابودی گونه های مختلف فراهم خواهد شد.
هانس کپلر استاد موسسه ی علوم در دانشگاه توبینگن آلمان می گوید: این ذخیره ی کربن در جبه در مقام مقایسه با هرچیزی که بر روی سطح زمین وجود دارد عظیم محسوب می شود.
کپلر و همکارانش آزمایش بلندپروازانه ای را با هدف دریافتن این نکته که آیا صخره های موجود در جبه استحکام کافی برای نگهداشتن دی اکسید کربن دارند یا نه انجام دادند. بخش اعظم صخره ی موجود در جبه بالایی زمین یک نوع سیلیکات بلوری به نام اولیوین است.
کپلر و همکارانش در یک اتاقک آزمایش، گرما و فشار شدیدی را که احتمال می رود در بخش های داخلی تر جبه بالایی وجود داشته باشد یعنی 1200 درجه سانتی گراد و فشار 3/5 گیگا پاسکال بازسازی کردند.
آنها از این شرایط برای ایجاد کریستال های اولیوین از اکسید منیزیم و دی اکسید سیلیکون استفاده کردند و این مواد را در معرض کربن و آب قرار دادند. معلوم شد که کربن تقریباً به طور کامل اولیوین نامحلول است و فقط بخش اندکی از آن جذب صخره می شود.
کپلر می گوید: بنابراین اگر کربن دز اولیوین وجود ندارد پس تنها یک منشاً عمده ی دیگر برای آن باقی می ماند. اگر شما نتوانید کربن را در اولیوین ذخیره کنید پس تنها محل ممکن برای ذخیره ی آن کربنات ها خواهند بود.
صخره های کربناتی در قیاس با اولیوین نقطه ذوب پایین تری دارند. اولیوین قادر است گرمای بسیار شدیدی ناشی از هسته ی زمین را جذب کرده و ذوب نشود.
کربنات ها وقتی تا حد ذوب شدن گرم می شوند می توانند از طریق شکاف های موجود در اولیوین وارد آن شوند و ضمن بالا آمدن به سمت سطح زمین کربن آزادی را که وجود دارد جذب کنند. قابلیت آنها برای این کار آنقدر زیاد است که می توانند به اندازه ی 10 تا 20 درصد جرم خود کربن جذب کنند.
به گفته ی کپلر خطر آن استکه این ذخیره ی کربنات شاید در اثر یک فوران آتش فشانی عمده آزاد شود.
او می گوید: زمانی که کربنات به سطح زمین می آید تا وقتی که فشار به زیر 20 یا 30 کیلو بار که معمولاً در عمق40 تا 60 کیلو متری جبه زمین وجود دارد نرسد خطری وجود ندارد اما وقتی از این حد بالاتر می آید دی اکسید کربن را آزاد می سازد.وقتی حجم عظیمی از دی اکسید کربن از سطح زمین خارج شود حیات بر روی کره ی زمین به مخاطره می افتد.
کپلر می گوید: شواهدی وجود دارد که نشان می دهد چیزی شبیه به این در گذشته اتفاق افتاده است. ارتباط بسیار معناداری بین این نوع جریان یافتن دی اکسید کربن و همزمانی آن با چندین مورد انقراض گسترده موجودات در سطح زمین وجود دارد. در تمامی این موارد انقراض، میزان دی اکسید کربن در جو زمین به شکل ناگهانی و گسترده تغییر یافته است.
به گفته ی کپلر یکی از این موارد حدود 245 میلیون سال قبل و در انتهای دوره ی پرمین روی داد که بزرگترین مورد انقراض جانداران در تاریخ کره ی زمین محسوب می شود. شواهد فسیلی نشان می دهد که در جریان این رویداد 96 درصد تمامی گونه های دریایی و بیش از سه چهارم گونه هایی که در خشکی زندگی می کردند نابود شدند.
سایر موارد انقراض که مجموعه ای از انقراض گسترده که ظاهراً در اثر اصابت یک سنگ آسمانی بوجود آمده بود روی داد نسل دایناسورها هم منقرض شد. اصابت این سنگ آسمانی باعث ایجاد غباری شد که تغییرات عظیمی در آب و هوای زمین بوجود آورد.