تا زمانيكه خودمان را دوست نداشته باشيم ، قادر نخواهيم بود به كسي عشق بورزيم يا از عشق كسي بهره مند شويم . عشق به خويشتن سراغاز عشق جاودانه است .
از روزي كه متولد مي شويم تا پايان زندگي زميني ، راه هاي بي شماري را در جستجوي عشق طي مي كنيم .
مهم ترين رابطه اي كه مي توانيم در تمام طول زندگي خود داشته باشيم ، رابطه اي است كه مي توانيم با خود داشته باشيم و مهم ترين رابطه اي كه بايد بهبودش دهيم ، رابطه اي است كه با خودمان داريم و كسي كه بيش از هر كس ديگري نياز دارد عاشقش شويم ، خودمان هستيم .
در زندگي خويش ، به اين مفهوم كه خودم را دوست داشته باشم ، بايد سخت ايمان داشته باشيم . عشق در بيرون از ما وجود خارجي ندارد .
عشق همواره از درون خودمان مي جوشد و از كوزه همان تراود كه در اوست . همواره منبا و منشا هر عشقي كه احساس مي كنيم ، خودمان هستيم .
هيچ كس نمي تواند عشقي را كه هنوز ندانسته ايم ، نثار ما كند !
به عبارت ديگر چنان چه عشق را در درون خود نيافته باشيم ، هرگز كسي قادر نخواهد بود ان را از بيرون در ما به كار گذارد ، هيچ كس قادر نيست عشق را نثارمان كند و يا از ما بگيرد .
عشق هرگز معامله و مبادله نمي شود . عشق حالتي از بودن است كه يا در ان هستيم يا نيستيم !
عشق دروني خود را احساس كنيم و با آن در تماس و همدلي باشيم ، انگاه خواهيم ديد كه ما خود عشق هستيم !
خودمان را دوست داشته باشيم
مدیران انجمن: رونین, Shahbaz, MASTER, MOHAMMAD_ASEMOONI, شوراي نظارت

- پست: 2597
- تاریخ عضویت: سهشنبه ۱۱ بهمن ۱۳۸۴, ۱۲:۲۷ ب.ظ
- سپاسهای دریافتی: 155 بار
- تماس:


