متن کیبه آرامگاه داریوش بزرگ

[hermes_PERSIAN]

خدای بزرگ است اهورامزدا
که این شگفتی را آفرید که چشمهاست، که شادی را آفرید برای مردم، که خرد و جدیت را برای داریوش شاه فرستاد.
داریوش شاه میگوید: به خواست اهورامزدا مه چنینم که راستی را دوست هستم (دارم) بدی را دوست نیستم (از بد بیزارم) مرا میل نیست که ناتوان را توانا بدی کند و نه آنرا میل است که توانا از ناتوان بدی ببیند.
آنچه راست است خواست من است. مرد دروغزن را دوست نیستم. تندخو نیستم. هنگامیکه از درونم خشم میجوشد خشمم را فرو می نشانم. بر خواست خود سخت چیره هستم.
کسی را که تن به همکاری می دهد اورا پاداشی در خور کارش می دهم و آن که زیان می رسااند او را کیفری می دهم که سزاوارش است. نمی خواهم که کسی زیان برساند و همین گونه نمی خواهم که رساننده آسیب بی کیفر بماند.
چیزی که کسی علیه کسی دیگر می گوید باور نمی گنم تا هنگامیکه سوگند هردو را نشنوم.
.....
(منبع: یافته های تازه از ایران باستان: پروفسور والتر هینتس-ترجمه دکتر پرویز رجبی)

[Warlock051]

با سلام!!!
خيلى جالب بود آدم بايد افتخار كُنه كه همچين آدمى پادشاه اون باشه!!!!
ببخشيد اين کتىبه ادامه هم دارِه؟

[aliTOPGUN]

  [FONT=times new roman]به نام خداوند بخشنده و    [FONT=times new roman]در کتاب پیرلوکوک در صفحه ی 264 تا 267 نیز چنین آمده :   [FONT=times new roman]کتیبه ی سه زبان متن آرامگاه داریوش و لوحی یافت شده از داریوش در شوش:    [FONT=times new roman]خدای بزرگ است    [FONT=times new roman]که زیبایی را    [FONT=times new roman]که شادی را برای مردم    [FONT=times new roman]که خرد و دلیری را در داریوش شاه گذاشت    [FONT=times new roman]داریوش شاه می گوید :   [FONT=times new roman]به خواست اهورامزدا من این سان هستم که    [FONT=times new roman]که راستی را دوست    [FONT=times new roman]از دروغ روی    [FONT=times new roman]دوست ندارم که ناتوانی از حق کشی در رنج    [FONT=times new roman]هم چنین دوست ندارم که به حقوق توانا از سوی کارهای ناتوان آسیب    [FONT=times new roman]آنچه که راست است من آن را دوست    [FONT=times new roman]من دوست مرد دروغ گو    [FONT=times new roman]من تند خو    [FONT=times new roman]آنچه در یک منازعه برای من رخ    [FONT=times new roman]آن را با قوت در اندیشه ام پاس    [FONT=times new roman]با قوت خود مهار    [FONT=times new roman]نه مرا کام است اگر کسی آسیبی رساند تنبیه    [FONT=times new roman]آنچه مردی در باره ی مردی می گوید    [FONT=times new roman]آن مرا قانع تمی    [FONT=times new roman]تا آنکه گواهی دو تن را    [FONT=times new roman]قوه ی درک من و ارداه ی من بدینسان هستند:   [FONT=times new roman]زمانی که ببینی    [FONT=times new roman]آنچه من در کاخ و اردوگاه سپاهیان    [FONT=times new roman]این همان تسلطی است که من    [FONT=times new roman]بر روحم بر قوه ی    [FONT=times new roman]   [FONT=times new roman]این تسلط که من دارم همان چیزی است که جسمم میتواند    [FONT=times new roman]در مقام جنگجو – جنگجوی خوبی    [FONT=times new roman]هیمنکه قوه ی درکم جای خود را    [FONT=times new roman]هنگامی که یک یاغی را ببینم – مانند زمانی که او را    [FONT=times new roman]به یمن قوه ی درکم و اراده ام – بر ترس خود غلبه می    [FONT=times new roman]در مقام سوار کار سوارکار خوبی    [FONT=times new roman]در مقام کماندا-ر کماندار خوبی هستم چه پیاده په    [FONT=times new roman]در مقام نیزه دار نیزه دار خوبی هستم چه پیاده چه    [FONT=times new roman]این ویژگی هایی است که اهورامزدا به من بخشید    [FONT=times new roman]و من توانستم آنها را به کار    [FONT=times new roman]با این ویژگی هایی که اهورامزدا به من بخشید +آن را    [FONT=times new roman](از این قسمت به بعد متن کتیبه حالت نصیحت به نسل حال و آینده ی ایران را دارد)   [FONT=times new roman]ای مرد    [FONT=times new roman]قاطعانه بگو تو چگونه    [FONT=times new roman]چه ویژگی هایی داری – صداقت تو چگونه    [FONT=times new roman]آنچه به گوش تو می    [FONT=times new roman]حتی به آنچه دشمن به تو میگوید اگر نیک است گوش فرا    [FONT=times new roman]ای مرد جوان از کاری که توانا میکند الگو    [FONT=times new roman]آنچه از ناتوان سر میزند را الگوی خویش قرار    [FONT=times new roman]به دلیل خوشبختی بی دست و پا    [FONT=times new roman][…]که کامیاب نشود[…]  
 [FONT=times new roman]در جایی دیگر در آرامگاهش داریوش بزرگ گفته:   [FONT=times new roman]می خواهی بدانی چند بود کشورهایی که داریوش شاه داشت؟    [FONT=times new roman]پس بنگر به پیکره هایی که تخت را میبرند تا ببینی نیزه ی مرد پارسی تا کجاها   

    

[External Link Removed for Guests]

[hermes_PERSIAN]

با سلام!!!
خيلى جالب بود آدم بايد افتخار كُنه كه همچين آدمى پادشاه اون باشه!!!!
ببخشيد اين کتىبه ادامه هم دارِه؟

بله دوست عزیز این کتیبه ادامه دارد که ممنونم از دوست عزیزمان alitopgun که زحمت کشیدند قسمت اعظم سنگ نوشته را گذاشتند.

[alavi66]

با تشکر از دوستان تصویر کتیبه بیستون امد ولی ذکری از متن کتیبه نیامد.انسان باید نسبت به تاریخ واقع بین باشد.دوستی گفت مایه افتخار من بوده است که او پادشاه من بوده است
اما کتیبه داریوش در بیستون به سه زبان فارسی باستان، عیلامی و بابلی نوشته شده و آمار تلفات در تحریر بابلی آن آمده است. نسخه‌هایی از تحریر آرامی آن نیز در بابل و مصر پیدا شده که همچون تحریر بابلی دربردارنده آمار تلفات هستند.

به موجب این کتیبه، داریوش در سال نخست پادشاهی خود ۹ قیام داخلی علیه حاکمیت هخامنشیان (و نه حمله خارجی) را سرکوب کرد و در مجموع حدود ۱۲۰٫۰۰۰ نفر را کشت و ۲۸٫۰۰۰ نفر را به اسارت گرفت. این بدان معنا است که علاوه بر این تلفات، چیزی در حدود ۱۰۰٫۰۰۰ زن بیوه، ۱۵۰٫۰۰۰ خانواده داغدار و از هم پاشیده، صدها هزار کودک یتیم و ده‌ها هزار معلول و مجروح بر جای ماند.

اگر جمعیت کشور در آن زمان- چنانکه تخمین زده می‌شود- حدود سه تا پنج میلیون نفر بوده باشد، می‌توان گفت که این بلایا با همه عواقب اجتماعی و اقتصادی آن، بطور مستقیم دامنگیر ده تا بیست درصد کل جمعیت کشور و بطور غیر مستقیم دامنگیر همه جامعه شده است.

در اینجا این پرسش پیش می‌آید که آیا این ادعا درست و مبتنی بر واقعیت است، یا اینکه داریوش این آمار را کم یا زیاد کرده است؟ در پاسخ می‌توان گفت که به چند دلیل این آمار بسی بیشتر از آنچه بوده که ثبت شده است:

نخست به این دلیل که داریوش در چند هنگام و از جمله در شرح سرکوبی گئومات تعداد تلفات را ثبت نکرده است. دوم اینکه، در چند مورد امکان قرائت متن کتیبه به دلیل تخریب ممکن نشده است. سوم و مهمتر از همه اینکه، داریوش به صراحت آورده است: «بخواست اهورامزدا و من، کارهای زیاد دیگری هم کرده شد که در این کتیبه نوشته نشده است. از آن روی نوشته نشد، مبادا کسی این کتیبه را بخواند و آنچه به دست من انجام شده در نظر او غلو بیاید و او را باور نیاید و دروغ پندارد» (سطرهای ۴۵ تا ۵۰ از ستون چهارم تحریر فارسی باستان).

و این نشان از فاجعه‌ای چنان سهمگین دارد که غیر قابل باور به نظر می‌رسیده است. با این حال داریوش خود را «راستگو» نامیده و در سطر ۴۳ همان ستون خواسته است که نوشته‌هایش دروغ انگاشته نشوند.

آیا داریوش «راست» گفته و ۱۲۰٫۰۰۰ نفر را در طول یکسال کشته است و یا «دروغ» گفته و پادشاهی دادگر و اهل مدارا بوده است؟ اگر راست گفته باشد، تا پایان پادشاهی ۳۶ ساله‌اش چند نفر دیگر را کشته است؟

با توجه به اینکه داریوش در تکمیل سخنان خود و در تحریر بابلی بند هجدهم و نوزدهم از ستون یکم گفته است که به خواست اهورامزدا: «ما همه آنان را کشتیم و هیچ زنده‌ای بر جای نگذاشتیم»، چنین به نظر می‌رسد که قصد داریوش از این قتل‌عام‌ها تنها شکست دشمنان یا مخالفان نبوده است، بلکه برانداختن نسل آنان را در سر داشته است. مقصودی که با خشونت و موفقیت انجام می‌شود و تا ۳۵ سال بعد، چندان کسی جرأت اعتراض و قیام و عرض‌اندام در برابر سیاست‌های هخامنشیان را نمی‌یابد.

این مطلب کوتاه علی‌القاعده باید مطابق با خوشنودی داریوش‌شاه باشد که در سطرهای ۵۲ تا ۵۶ از ستون چهارم گفته است: «اگر تو این کتیبه را به مردم بازگویی، اهورامزدا ترا یار باشد و عمر طولانی داشته باشی».

برای آگاهی بیشتر از جمله بنگرید به: لوکوک، پی‌یر، کتیبه‌های هخامنشی، ترجمه نازیلا خلخالی، زیرنظر ژاله آموزگار، تهران، انتشارات فرزان‌روز، ۱۳۸۲، ص ۲۱۶ تا ۲۵۹؛ داندامایف، م. آ.، ایران در دوران نخستین پادشاهان هخامنشی، ترجمه روحی ارباب، چاپ سوم، تهران، شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۷۳، ص ۲۹۷٫

King, L. W., and R., Thompson, The sculptures and inscription of Darius the Great on the Rock of Behistûn in Persia : a new collation of the Persian, Susian and Babylonian texts, London, Longmans, 1907, p. 159.
از دوستان می خواهم که زبان به شماتت نویسنده دراز نکنند و نقد ما قال کنند و نوشته را و نه نویسنده را نقد کنند
یا علی

[hermes_PERSIAN]

با تشکر از دوستان تصویر کتیبه بیستون امد ولی ذکری از متن کتیبه نیامد.انسان باید نسبت به تاریخ واقع بین باشد.دوستی گفت مایه افتخار من بوده است که او پادشاه من بوده است
اما کتیبه داریوش در بیستون به سه زبان فارسی باستان، عیلامی و بابلی نوشته شده و آمار تلفات در تحریر بابلی آن آمده است. نسخه‌هایی از تحریر آرامی آن نیز در بابل و مصر پیدا شده که همچون تحریر بابلی دربردارنده آمار تلفات هستند.

به موجب این کتیبه، داریوش در سال نخست پادشاهی خود ۹ قیام داخلی علیه حاکمیت هخامنشیان (و نه حمله خارجی) را سرکوب کرد و در مجموع حدود ۱۲۰٫۰۰۰ نفر را کشت و ۲۸٫۰۰۰ نفر را به اسارت گرفت. این بدان معنا است که علاوه بر این تلفات، چیزی در حدود ۱۰۰٫۰۰۰ زن بیوه، ۱۵۰٫۰۰۰ خانواده داغدار و از هم پاشیده، صدها هزار کودک یتیم و ده‌ها هزار معلول و مجروح بر جای ماند.

اگر جمعیت کشور در آن زمان- چنانکه تخمین زده می‌شود- حدود سه تا پنج میلیون نفر بوده باشد، می‌توان گفت که این بلایا با همه عواقب اجتماعی و اقتصادی آن، بطور مستقیم دامنگیر ده تا بیست درصد کل جمعیت کشور و بطور غیر مستقیم دامنگیر همه جامعه شده است.

در اینجا این پرسش پیش می‌آید که آیا این ادعا درست و مبتنی بر واقعیت است، یا اینکه داریوش این آمار را کم یا زیاد کرده است؟ در پاسخ می‌توان گفت که به چند دلیل این آمار بسی بیشتر از آنچه بوده که ثبت شده است:

نخست به این دلیل که داریوش در چند هنگام و از جمله در شرح سرکوبی گئومات تعداد تلفات را ثبت نکرده است. دوم اینکه، در چند مورد امکان قرائت متن کتیبه به دلیل تخریب ممکن نشده است. سوم و مهمتر از همه اینکه، داریوش به صراحت آورده است: «بخواست اهورامزدا و من، کارهای زیاد دیگری هم کرده شد که در این کتیبه نوشته نشده است. از آن روی نوشته نشد، مبادا کسی این کتیبه را بخواند و آنچه به دست من انجام شده در نظر او غلو بیاید و او را باور نیاید و دروغ پندارد» (سطرهای ۴۵ تا ۵۰ از ستون چهارم تحریر فارسی باستان).

و این نشان از فاجعه‌ای چنان سهمگین دارد که غیر قابل باور به نظر می‌رسیده است. با این حال داریوش خود را «راستگو» نامیده و در سطر ۴۳ همان ستون خواسته است که نوشته‌هایش دروغ انگاشته نشوند.

آیا داریوش «راست» گفته و ۱۲۰٫۰۰۰ نفر را در طول یکسال کشته است و یا «دروغ» گفته و پادشاهی دادگر و اهل مدارا بوده است؟ اگر راست گفته باشد، تا پایان پادشاهی ۳۶ ساله‌اش چند نفر دیگر را کشته است؟

با توجه به اینکه داریوش در تکمیل سخنان خود و در تحریر بابلی بند هجدهم و نوزدهم از ستون یکم گفته است که به خواست اهورامزدا: «ما همه آنان را کشتیم و هیچ زنده‌ای بر جای نگذاشتیم»، چنین به نظر می‌رسد که قصد داریوش از این قتل‌عام‌ها تنها شکست دشمنان یا مخالفان نبوده است، بلکه برانداختن نسل آنان را در سر داشته است. مقصودی که با خشونت و موفقیت انجام می‌شود و تا ۳۵ سال بعد، چندان کسی جرأت اعتراض و قیام و عرض‌اندام در برابر سیاست‌های هخامنشیان را نمی‌یابد.

این مطلب کوتاه علی‌القاعده باید مطابق با خوشنودی داریوش‌شاه باشد که در سطرهای ۵۲ تا ۵۶ از ستون چهارم گفته است: «اگر تو این کتیبه را به مردم بازگویی، اهورامزدا ترا یار باشد و عمر طولانی داشته باشی».

برای آگاهی بیشتر از جمله بنگرید به: لوکوک، پی‌یر، کتیبه‌های هخامنشی، ترجمه نازیلا خلخالی، زیرنظر ژاله آموزگار، تهران، انتشارات فرزان‌روز، ۱۳۸۲، ص ۲۱۶ تا ۲۵۹؛ داندامایف، م. آ.، ایران در دوران نخستین پادشاهان هخامنشی، ترجمه روحی ارباب، چاپ سوم، تهران، شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۷۳، ص ۲۹۷٫

King, L. W., and R., Thompson, The sculptures and inscription of Darius the Great on the Rock of Behistûn in Persia : a new collation of the Persian, Susian and Babylonian texts, London, Longmans, 1907, p. 159.
از دوستان می خواهم که زبان به شماتت نویسنده دراز نکنند و نقد ما قال کنند و نوشته را و نه نویسنده را نقد کنند
یا علی

متن فوق همانگونه که از نامش پیداست مربوط به کتیبه نقش رستم و آرامگاه داریوش بزرگ است. با ارجاع به کتاب و متن هیچ اشاره ای به کتیبه بیستون نکرده و می توان کتیبه بیستون را در پست چداگانه ای آورد. در مورد تصویر کتیبه بیستون دوستمان بصورت نمادین آورده اند.
متن اصلی آنهم در نقش رستم موجود است و در صورت وجود هر گونه شکی می توان آنرا خواند. خواهشمند است از کسانی که در این امر تبحر دارند در مورد سنگ نبشته آرامگاه و یا نگاره آن (اگر چه در تمامی مقابر نقش رستم کمابیش یکسان است) و یافته های نوین در مورد کتیبه فوق بحث کنند و مسیر اصلی را منحرف نکنند.