نتيجه ممنوعيت برهنگي در پاريس بر اعصاب يك معلم شهرت طلب

[arian]

اندكي پس از ممنوعيت پوشيدن مايو دو تكه و لباس‌هاي شنايي كه بالاي بدن را نمي‌پوشانند، يك معلم فرانسوي كه گويا اين موضوع برايش بسيار گران تمام شده، اقدام به فحاشي به اسلام و مسلمانان كرد.
به گزارش خبرنگار «بازتاب» از پاريس، وي در مقاله خود، تمام سعي خود را به كار برده تا با ساخته‌هاي ذهني خود، ثابت كند اسلام دين خشونت است. جملات اهانت‌آميز اين مقاله كه در بيشتر رسانه‌هاي فرانسوي به وسيله افراد مختلف نقد شده، بدين قرار است: اسلامي شدن افكار در فرانسه، قرآن كتاب تربيتي مسلمان: كتابي آكنده از كينه‌توزي و خشونت وصف‌ناپذير، اسلام در حال گرفتن دنيا بوده و مباني خود را به اروپا تحميل مي‌كند، ممنوعيت پوشيدن مايوهاي زننده در كنار رود سن پاريس در تابستان جاري، نشان از ترس از اسلام است، اروپا تحت سيطره و نظارت ايدئولوژيكي اسلامي در آمده و در جايي ديگر از مقاله با اشاره به سنگسار كردن شيطان در اعمال حج، آن را نشانه يك خشونت قهقرايي مسلمانان قلمداد كرده است.

اين در حالي است كه دو ماه پيش شوراي شهر پاريس، با ابراز نگراني از افزايش حرص و ولع مردم در سواحل رودخانه «سن»، پوشيدن مايو دو تكه و لباس‌هاي شنايي را كه بالاي بدن را نمي‌پوشانند، در تابستان امسال ممنوع اعلام كرد.
«پاسكال چركي» مشاور ورزشي شهردار پاريس مي‌گويد: «پوشش ممنوعه باعث تحريك مردم شده و احتمال رفتار خطرناك را در سواحل رودخانه افزايش مي‌دهد».

اين گزارش افزايد: روزنامه دست راستي «فيگارو» در شماره 19 سپتامبر خود، در بخش تريبون آزاد، اقدام به چاپ مقاله‌اي كرد با نام «دنياي آزاد براي مقابله با تهديدهاي اسلاميون چه بايد بكند؟». اين مقاله به وسيله «روبر ردوكر»، دبير درس فلسفه دبيرستان «پير پول ريكه» در حومه شهر «تولوز» فرانسه نوشته شده بود. ردوكر در اين مقاله با توهين به قرآن، رسول خدا و مسلمانان، دين اسلام را دين خشونت و تجاوز قلمداد كرده بود.

اين موضوع مي‌رفت كه به فراموشي سپرده شود، چرا كه نه ردوكر فرد، صاحب نامي بود و نه نوشته او به جز فحاشي يك نژادپرست، مطلب قابل تأملي داشت، اما ده روز پس از اين واقعه، روزنامه محلي«دپش دو ميدي» در مطلبي در نيم صفحه اول خود، با ارائه عكس ردوكر و با تيتر بزرگ نوشت: اين مرد در معرض خطر مرگ است. اين روزنامه مدعي شد توانسته است با وي كه در يك مكان سري تحت حفاظت سازمان اطلاعاتي نگهداري مي‌شود، تماس تلفني بگيرد...

رودكر در مصاحبه با اين روزنامه اعلام مي‌كند كه در پي چاپ مطلب خود در روزنامه فيگارو، هدف انبوهي از ايميل‌ها و تلفن‌هاي تهيد به مرگ شده است. اين دبير فلسفه در ادامه توضيح داد: از فرداي آن روز، مقامات پليس و مدرسه را در جريان امر قرار داده كه نمي‌تواند سر كار حاضر شود. مسئولان اطلاعاتي و امنيتي محلي با مشاهده تهديدهاي دريافتي، آنها را جدي اعلام كرده و از وي و خانواده‌اش خواسته‌اند كه از آن تاريخ، مخفيانه زندگي كنند. به گفته وي، او تحت محافظت نيروهاي امنيتي، هر دو روز، مجبور به تغير مكان است و يكي از فرزندان او در پانسيون به سر مي‌برد و فرزند ديگر او با تغير ظاهر زندگي مي‌كند!

«پير توانيان»، فيلسوف و انديشمند فرانسوي درباره مسئله تهديد رودكر اظهار داشت: در غرب كافي است فرد كم استعدادي به دنبال شهرت باشد و مطلبي را عليه مقدسات مسلمانان بنويسد و در پي آن، فتوايي هم صادر شود. در يك چشم به هم زدن، همه دوربين‌هاي رسانه‌ها، متوجه وي خواهد شد. متأسفانه، ‌اين رويه در غرب به يك مد تبديل شده است. ما در اين چند سال، شاهد مثال‌هاي زيادي از اين پديده بوده‌ايم. مثلا شاهدخت جهان، در زمان طرح ممنوعيت حجاب در فرانسه با يك رمان بر ضد حجاب كه مدعي بود سرنوشت خود او در سن نه سالگي در ايران بوده، به يك باره به عنوان يك نويسنده به تمام برنامه‌هاي تلويزيوني به عنوان رمان‌نويس فرانسوي دعوت مي‌شد و مسئله رودكر هم بيشتر از هر چيز، به ‌اين موضوع شباهت دارد...