بهترین شعری که موقع تنهایی به یادت میاد

[ganjineh]

بهترین شعری که موقع تنهایی به یادت میاد چیه ؟

[njmh]

من تمنا کردم که تو با من باشی

تو به من گفتی هرگز

هرگز

پاسخی سخت و درشت

و مرا غصه این هرگز کشت

[ramtin7162]

من اگه کسي رو داشتم ديگه در به در نبودم
با غم و غربت و اندوه ديگه همسفر نبودم
اگه زخم نخورده بودم تو رو باور نميکردم
تويه اين حصار پر درد با غمت سر نميکردم

[susan]

خداحافظ همين حالا،

همين حالا که من تنهام خداحافظ

به شرطي که،

بفهمي تر شده چشمام

خداحافظ کمي غمگين،

به ياد اون همه ترديد

به ياد آسموني که،

منو از چشم تو ميديد؛

اگه گفتم خداحافظ،

نه اينکه رفتنت ساده ست

نه اينکه ميشه باور کرد،

دوباره آخر جاده ست؛

خداحافظ واسه اينکه،

نبندي دل به روياها

بدوني با تو و بي تو،

همينه رسم اين دنيا

susan

[Kingman_62]

 مرا به ياد خواهي آورد
آنچنان که باران ، غبار را زا سنگ قبر کهنه اي مي شويد
تا نام فراموش گشته اي بدرخشد
از پس سالها
مرا به ياد خواهي ورد 

[sir.mohammad]

[align=justify]بهرام که گور می گرفتی همه عمر

دیدی که چگونه گور بهرام  

[osilatoria]

اين دل اگر کم تندي راه دلم کم زندي
راه شدي تا نبدي اين همه گفتار مرا

[sohrab_poet]

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم



در نهانخانه ي جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد



يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه محو تماشاي نگاهت



آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ



يادم آيد : تو به من گفتي :

از اين عشق حذر كن!

لحظه اي چند بر اين آب نظر كن

آب ، آئينه عشق گذران است

تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا ،‌ كه دلت با دگران است!

تا فراموش كني، چندي از اين شهر سفر كن!



با تو گفتم :‌

"حذر از عشق؟

ندانم!

سفر از پيش تو؟‌

هرگز نتوانم!

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد

چون كبوتر لب بام تو نشستم،

تو به من سنگ زدي من نه رميدم، نه گسستم"

باز گفتم كه: " تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو درافتم، همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم، نتوانم...!



اشكي ازشاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله ي تلخي زد و بگريخت!

اشك در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد،

يادم آيد كه از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم

نگسستم ، نرميدم



رفت در ظلمت غم، آن شب و شب هاي دگر هم

نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم

نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم!

بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم!

فريدون مشيري

[jupiter4]

شب بودومن بودم وشمع وغم

شب رفت وشمع سوخت و

من ماندم وغم


sohrab pet
دمت گرم داغ دلمون رو تازه کردي

[ليلا]

اين شعر بصورت ناقص يادمه:

اي دوست بيا تا غم فردا نخوريم
زين يک دم عمر به غنيمت شمريم
فردا که از اين دير کهن در گذريم
با هفت هزار سالگان سربه سريم

[sir.mohammad]

sohrab_poet
اين بيشتر شبيه يه ديوان شعر بود

[sohrab_poet]

این شعر اسمش کوچه هست و توسط فریدون مشیری سروده شده است.
کجاش شبیه دیوان هست؟
درسته یکم طولانیه ولی خداییش شعر قشنگیه .مگه نه؟